____________________
Δέκα χρόνια Biancorossi1925 λοιπόν! Ποιoς να το περίμενε άραγε ότι μετά από δέκα χρόνια, θα είχαμε διανύσει όλη αυτή τη διαδρομή και θα φθάναμε στο σημείο να κάνουμε τον απολογισμό μιας ολόκληρης δεκαετίας.. Και όμως! Τα καταφέραμε. Και συνεχίζουμε, με κατεύθυνση το επόμενο χρονικό ορόσημο, όποιο και αν είναι αυτό.
Όλη αυτή η ιστορία ξεκίνησε λόγω της ανιδιοτελούς και αδιαπραγμάτευτης τρέλας που έχουμε για τον Ολυμπιακό. Γιατί ο Ολυμπιακός δεν είναι απλά «ένα χόμπι» ή μια απασχόληση. Ο Θρύλος είναι τα βιώματα και τα συναισθήματα που μας καθόρισαν από τότε που ήμασταν παιδιά. Είναι η μόνη πατρίδα που αναγνωρίζουμε. Τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια. Για τους περισσότερους εξ ημών εκείνα τα χρόνια εφάπτονταν «με τα πέτρινα». Στα «πέτρινα» που γαλουχήθηκε η πιο πιστή και στοχοπροσηλωμένη γενιά οπαδών του Ολυμπιακού. Εκεί βρεθήκαμε και εκεί παραμείναμε. Στην τρέλα του παλιού Καραϊσκάκη. Στην αδιανόητη ατμόσφαιρα του ΣΕΦ της αυτοκρατορίας του μπάσκετ. Στην παράνοια του πρώτου πρωταθλήματος...
Αυτά ακριβώς θέλαμε να επικοινωνήσουμε. Αυτή ακριβώς την οπαδική κουλτούρα θέλαμε να μοιραστούμε με συνοπαδούς μας και φιλάθλους του Θρύλου. Μια οπαδική κουλτούρα που απέχει παρασάγγας από τον κόσμο του μοντέρνου αθλητισμού, με τις μπίζνες, τους μάνατζερ, τους αυλικούς των διοικήσεων, το αιώνιο ψεύδος των μίντια, τα αστρονομικά ποσά εισιτηρίων, τους κάθε λογής αποψιάτορες και ινφλουένσερς. Κάπως έτσι φτιάχτηκε αυτό εδώ το blog. Που όταν πετάχτηκε ως ιδέα σε εκείνο το τραπέζι, που ήταν γεμάτο μπίρες και ποτά, κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει τη διαδρομή αυτών των δέκα ετών. Τόσο αυθόρμητα ξεκίνησε. Και με την ίδια σχεδόν τρέλα συνεχίζεται. Και τολμώ να πω ότι είναι ένας παράγοντας που έχει ενισχύσει τις σχέσεις που έχουμε με το λεγόμενο και «crew»!
Όταν λοιπόν υπήρξε συμφωνία και είπαμε να το δοκιμάσουμε, σκεφτόμασταν έναν ιντερνετικό χώρο που να έχει σίγουρα αναφορές στην κοινωνική και πολιτική διάσταση ζητημάτων που έχουν σχέση με τον Ολυμπιακό (απέναντι στη θεώρηση του «no politica» που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή), μια προσπάθεια ανάγνωσης της ιστορίας του Ολυμπιακού, μια απόπειρα να επικοινωνούμε (ακόμα και μεταξύ μας) σκέψεις γύρω από την πραγματικότητα των τμημάτων του Θρύλου, όταν οι αδυσώπητοι ρυθμοί της καθημερινότητας δεν μας επιτρέπουν να τα λέμε από κοντά ή απλά-απλά να εκφράζουμε το μεράκι μας. Αυτή ήταν, σε πολύ γενικές γραμμές, η «στοχοθεσία», όταν ξεκινήσαμε.
Και τότε δεν ήμασταν καθόλου βέβαιοι για την «επιτυχία» αυτού του εγχειρήματος. Εκεί που πραγματικά φάνηκε να αποκτάει νόημα όλο αυτό ήταν όταν ξεκίνησε να «πληθαίνει» κάπως ο κόσμος, που ακολουθούσε τη σελίδα του Biancorossi στο Facebook και αυξανόταν αρκετά η επισκεψιμότητα στο blog. Να ανοίξω σε αυτό το σημείο μια μικρή παρένθεση και να ενημερώσω ότι μέσα στα χρόνια μάς έχουν γίνει κάμποσες προτάσεις ιντερνετικά για να βάλουμε διαφήμιση. Οι προτάσεις αυτές με συνοπτικές διαδικασίες πετάχτηκαν στον κάλαθο των διαγραμμένων, μιας και η αγάπη μας και το πάθος μας δεν θα μπορούσαν να βρουν καμία οικονομική αντιστοίχιση (και κάπου εδώ αισθάνομαι να εισπράττω κάμποσα «φάσκελα ρεαλισμού», αλλά ας είναι, συνεχίζουμε έτσι). Εκεί όμως που πραγματικά απέκτησε την πραγματική του υπόσταση και επιτέλεσε μεγάλο κομμάτι του ρόλου του ήταν όταν άρχισε να διαμορφώνεται κάπως και να μεγαλώνει σταδιακά η παρέα ή η κοινότητα του blog. Όταν τα σχόλια κάτω από τα κείμενα γινόντουσαν δεκάδες ή κάμποσες εκατοντάδες (στις «έντονες μέρες»). Και η παρέα αυτή απέκτησε ένα αρκετά σταθερό χαρακτήρα. Και ο χώρος αυτός αποτελεί έναν από τους πιο ζωντανούς και πιθανόν πιο αναγνωρίσιμους οπαδικούς ιντερνετικούς χώρους.
Και το επόμενο βήμα ήταν όταν κάμποσα από τα ψευδώνυμα και τα avatar που κουβεντιάζουμε καθημερινά εδώ και χρόνια απέκτησαν αντιστοιχία σε πρόσωπα. Όταν καταφέραμε και κάμποσοι εξ ημών δώσαμε ραντεβού και τα είπαμε και από κοντά. Και αυτό δεν είναι καθόλου αμελητέο! Ειδικά στην εποχή που επικρατεί στα (anti)social media η ανωνυμία και η καφρίλα, εδώ (ακόμα και αν δεν έχουμε καταφέρει να γνωριστούμε μέχρι τώρα όλοι) υπάρχει μια αίσθηση γνωριμίας, που μπορεί να συνθέσει κοινοτικούς δεσμούς. Και όταν αυτοί οι δεσμοί μεταφέρονται και στην πραγματική ζωή, τότε αυτό λέει ακόμα περισσότερα. Ο Καπετάνιος έχει ονομάσει σε διάφορες στιγμές τις κουβέντες και τους διαλόγους «συλλογική ψυχοθεραπεία». Επίσης διόλου αμελητέο.
Πριν αρχίσει να γίνεται πολυσέλιδο αυτό το κείμενο, θα ήθελα να σημειώσω κάποια πράγματα δημόσια. Και να ευχαριστήσω πρώτα απ' όλα τα παιδιά με τα οποία ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι κάτω από την ερυθρόλευκη πειρατική σημαία. Τον Καπετάνιο (Rod) μας πρώτα απ' όλα, ο οποίος μπορεί να μην εμφανίζεται συχνά γραπτά, αλλά του έχει πέσει το βάρος της εικόνας του blog και το διόλου ευκαταφρόνητο τεχνικό έργο γύρω από αυτό. Τον Βάσκο κουρσάρο JosuTernera, ο οποίος όταν το αποφασίζει, καταθέτει κείμενα ιδιαίτερης ποιότητας και λυρικότητας. Τον Dr.Jekyll, με τον οποίο περνάμε ουκ ολίγες ώρες στο Καραϊσκάκη κουβεντιάζοντας για τον Θρύλο πριν αρχίσουμε να βγάζουμε τα λαρύγγια μας την ώρα του ματς. Τον Red1925white που, παρόλο που έχει σταματήσει να γράφει, είμαι σίγουρος ότι παρακολουθεί την πορεία του blog και χαίρεται που αυτό συνεχίζει, με τον τρόπο που συνεχίζει.
Θα ήθελα πολύ να κάνω και κάποιες ακόμα ειδικές αναφορές. Πρώτα απ' όλα στον MadProphet. Αν θυμάμαι καλά, ήταν ένα ματς με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στο ΣΕΦ (διόρθωσέ με, Προφήτη, αν κάνω λάθος), όταν κανονίσαμε να συναντηθούμε πρώτη φορά από κοντά. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που γνώρισα μέσα από το blog και πέρα από το γεγονός ότι γίναμε συνοδοιπόροι, τολμώ να πω ότι απέκτησα έναν ακόμα φίλο! Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Θεολόγο Μιχαϊλίδη και δημόσια. Τα γραπτά του γύρω από την ιστορία του Ολυμπιακού είναι ανεκτίμητης αξίας. Είναι κείμενα που «φωτίζουν» πρόσωπα και γεγονότα με περιεχόμενο, που τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει πουθενά αλλού και αναδεικνύουν όλη τη διαδρομή του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς. Από εκεί και πέρα θα ήθελα να κάνω και μια ακόμα προσωπική αναφορά στον Παναγιώτη (χωρίς να τον ξεχωρίζω από όλα τα υπόλοιπα παιδιά που έχουμε γνωριστεί ή όχι και σχολιάζουν στο Biancorossi), ο οποίος, με την οργανωτικότητά του, έχει καταφέρει και έχει κάνει πράξη κάμποσες εκ του σύνεγγυς μαζώξεις της παρέας! Θέλω να ευχαριστήσω σε αυτό το σημείο ξανά όλα τα παιδιά που γράφουν και σχολιάζουν στο blog. Τέλος, έχω και ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που έχουν στείλει κατά καιρούς κείμενα και τα έχουμε δημοσιεύσει, μιας και έχουν συμβάλει στον «πλούτο» αυτού του χώρου. Αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που σχολιάζουν και κατά καιρούς συμβάλλουν με κείμενα, το περιεχόμενο του blog θα ήταν σαφώς φτωχότερο. Keep up the good work!
Και πώς συνεχίζουμε τα επόμενα χρόνια; Με την ίδια τρέλα για τον Ολυμπιακό! Με τις συμφωνίες και τις διαφωνίες μας. Με την ασταμάτητη όρεξη να φτιάξουμε ένα συλλογικό πεδίο επικοινωνίας ανθρώπων που έχουν ανησυχίες όχι μόνο για τον Ολυμπιακό, αλλά και για το τι γίνεται γύρω μας. Αν με ρωτούσε κάποιος τι θα ήθελα μέχρι το επόμενο ορόσημο: Οι 40-50 σταθεροί σχολιαστές να διπλασιαστούν. Το blog να γίνει ακόμα πιο συμμετοχικό και στους καιρούς της εύκολης «άποψης» των 2-3 γραμμών στα social, να μπορεί να αποτελέσει πεδίο έκφρασης για παραπάνω κόσμο. Να καταφέρουμε να γνωριστούμε όσο γίνεται περισσότεροι απ' όσους γράφουν και σχολιάζουν. Να συνεχίσουμε να αποτελούμε εκείνο το βήμα που θα σπρώχνει διαρκώς τον Ολυμπιακό προς την κορυφή. Μέχρι λοιπόν το επόμενο ορόσημο, όποιο και αν είναι αυτό,
10 χρόνια και δεν είναι αρκετά!
____________________
Mad Prophet
____________________
Θυμάμαι με νοσταλγία εκείνα τα χρόνια που αναζητούσα μέσω Google διάφορα sites και blogs γύρω από την μπάλα, τη μουσική και τις ταινίες. Με αυτόν τον τρόπο, είχα ανακαλύψει μέχρι κι ένα εκπληκτικό blog αποκλειστικά για τσιγάρα. Παρότι δεν υπήρξα ποτέ καπνιστής, μπορούσα να περάσω ώρες διαβάζοντας τις αμέτρητες, γραμμένες με μεράκι, κριτικές και αναλύσεις του. Να ανακαλύπτω ξεχασμένες μπάντες, να κατεβάζω ολόκληρες δισκογραφίες από την ελληνόφωνη ανεξάρτητη σκηνή και να καταλήγω από τη μία σελίδα στην άλλη, χωρίς να ξέρω εξαρχής τι ακριβώς ψάχνω.
Έχω φτάσει πλέον στο σημείο να μου λείπει εκείνη η πρώιμη εποχή του διαδικτύου. Τότε που σπαταλούσαμε ώρες στις αναζητήσεις του Google για να ανακαλύψουμε σελίδες και blogs με περιεχόμενο που ταίριαζε στα ενδιαφέροντα και τα χόμπι μας. Και μαζί υπήρχε πάντα εκείνη η μικρή αγωνία να κάνεις bookmark ό,τι αξιόλογο έβρισκες, γιατί υπήρχε πραγματικά ο κίνδυνος να το ξεχάσεις ή να μην καταφέρεις ποτέ να το ξαναβρείς. Μπορούσες να περάσεις ώρες μέσα σε μια άγνωστη σελίδα, διαβάζοντας κείμενα και ύστερα άλλα τόσα σχόλια από κάτω.
Ίσως τελικά αυτό να μου λείπει περισσότερο. Όχι απλώς το παλιό διαδίκτυο, αλλά η αίσθηση ότι κάθε φορά που έμπαινες σε αυτό, υπήρχε κάτι καινούργιο να ανακαλύψεις.
Με αυτόν τον τρόπο, είχα ανακαλύψει και τον Pesetero, με τα μυθικά πλέον κείμενά του. Τον επισκέφτηκα ξανά το Σαββατοκύριακο του Final Four, για να φύγει το άγχος και να σκοτώσω τις ώρες μέχρι την έναρξη των αγώνων. Κάπως έτσι, είχα βρει και το ευαγγέλιο Redbasketzone, που αποτέλεσε πραγματικό θησαυρό για το μπασκετικό τμήμα και με θλίψη διαπιστώνω πως σήμερα δεν υπάρχει, αλλά και τα σχόλια κάτω από τα κείμενα του Redplanet. Αργότερα, μερικά από τα άτομα που έγραφαν στο τελευταίο μεταφέρθηκαν στο Diaries. Διάβαζα για καιρό τα παιδιά, αλλά δίσταζα να γράψω. Μέχρι που κάποια στιγμή έκανα την αρχή.
Κάπου εκεί έτυχε να γνωρίσω και τον Red Terso, με τον οποίο ταυτίστηκα με αρκετές από τις απόψεις του, αλλά κυρίως με τη φιλοσοφία του γύρω από το τι είναι και τι πρεσβεύει ο Ολυμπιακός. Αυτή η αντίληψη ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο διαβάζοντας τα πρώτα κείμενα του Biancorossi. Ξεχώριζαν από χιλιόμετρα μέσα στον απέραντο ωκεανό του διαδικτύου.
Ανταλλάξαμε ορισμένα mails, συναντηθήκαμε για πρώτη φορά από κοντά σε ένα Ολυμπιακός–ΤΣΣΚΑ Μόσχας στο ΣΕΦ και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Ήταν θέμα χρόνου να κολλήσω με την υπόλοιπη παρέα και ο καπετάνιος (RoD) να αρχίσει να υπομένει το ατελείωτο spam μου, για να ανεβάζει κείμενα και αφιερώματα που στο τέλος θα διαβάσουν ελάχιστοι.
Φυσικά, το κυριότερο απ’ όλα αυτά και ο σημαντικότερος λόγος που εξακολουθεί να υπάρχει αυτός ο χώρος είναι η παρέα στα σχόλια. Ένας πυρήνας ανθρώπων με επίκεντρο τον Ολυμπιακό, αλλά όχι μόνο αυτόν, που βρίσκεται εδώ και χρόνια. Ειδικά στις κρίσιμες στιγμές, για να μοιραστεί το άγχος, την αγωνία, τη χαρά, την απογοήτευση και φυσικά το πάθος για την ομάδα. Δεν θα απαριθμήσω τις στιγμές που έχω γελάσει ή δακρύσει εδώ μέσα. Χαίρομαι, όμως, που με αρκετούς από αυτούς τους ανθρώπους γνωριστήκαμε και από κοντά και σήμερα μπορώ να τους θεωρώ φίλους.
Για να μακρηγορήσω λίγο ακόμη και να φτάσω επιτέλους στο κλείσιμο, νιώθω περήφανος που στην εποχή της υπερπληροφόρησης, του doom scrolling, του όλα είναι content, των αλγορίθμων και της ακραίας τοξικότητας, εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η μικρή γωνιά. Μια παρέα που συνεχίζει να γράφει τη δική της ιστορία ακόμη και σήμερα, αρνούμενη πεισματικά να ακολουθήσει τους ρυθμούς αυτής της εποχής.
Έχουμε ξεπεράσει πλέον τα 1.000 κείμενα. Όχι κι άσχημα για μια παρέα οπαδών. Το σημαντικότερο επίτευγμά μας, όμως, είναι πως όλα αυτά τα χρόνια καταφέραμε τελικά να καταγράψουμε ένα μικρό κομμάτι της ατελείωτης και μυθικής ερυθρόλευκης ιστορίας μας. Με προεξάρχοντα κειμήλια, φυσικά, τα κείμενα του Θεολόγου, που θα έπρεπε να διδάσκονται στις επόμενες γενιές οπαδών.
Κι επειδή έχουμε γενέθλια, πρέπει να κλείσω με μια ευχή: να συνεχίσουμε όλοι υγιείς, με την ίδια όρεξη και το ίδιο πάθος για τον Ολυμπιακό, αλλά και με την ίδια νοσταλγία, αγνότητα και τον ίδιο ρομαντισμό για την πρώτη μας αγάπη, που θα μας συντροφεύει για πάντα. Τα λέμε στο κείμενο των 20 χρόνων!
____________________
Θεολόγος Μιχαηλίδης
____________________
Η σχέση με το BR Blogt ξεκίνησε όταν τυχαία ανακάλυψα ότι είχε αναδημοσιεύσει ένα (και μοναδικό μέχρι τότε) κείμενο που είχα στείλει πριν από δέκα χρόνια στο Red Basket Zone, συνοδεύοντάς το με μια σύσταση ότι «πρέπει να το διαβάσει κάθε Ολυμπιακός». Επικοινώνησα τότε για πρώτη φορά μαζί τους και μου πρότειναν με ευγένεια και προθυμία να δημοσιεύσουν και άλλα πράγματα προερχόμενα από μένα. Σχεδόν αμέσως διαπίστωσα πως το επίπεδο του μπλογκ, των ανθρώπων που το τρέχανε, αλλά και των επισκεπτών/θαμώνων του δεν ήταν σαν τα συνηθισμένα και αναμενόμενα. Ήταν διαφορετικό και οπωσδήποτε υψηλότερο του μέσου όρου, πράγμα που μου έκανε εντύπωση.
Έτσι άρχισε η συμμετοχή/συνεργασία μου με το μπλογκ. Η αρχική μου πρόθεση ήταν να στέλνω κομμάτια για δημοσίευση και τίποτε άλλο. Μου ζήτησαν να συμμετέχω και στον σχολιασμό, αλλά εγώ το αρνήθηκα στην αρχή, υποκύπτοντας πιο εύκολα αργότερα. Η προτεραιότητά μου ήταν να γράφω και να στέλνω όσο το δυνατό περισσότερα άρθρα-θέματα και ιστορίες που αφορούσαν τον Ολυμπιακό σε διάφορα αθλήματα, βγαλμένα όλα από πολύχρονες γνώσεις, έρευνες αλλά κυρίως γηπεδικές και μη εμπειρίες. Άλλωστε ήμουν καλός σε αυτά, αφού από παιδάκι του δημοτικού ο Ολυμπιακός ήταν η πρώτη καθημερινή μου έγνοια στο μυαλό και στην καρδιά.
Τα δικά μου κριτήρια όσον αφορά το τι θα έγραφα στο μπλογκ ήταν βέβαια κάπως ασυνήθιστα. Πρώτα-πρώτα οι ιστορίες και τα θέματα έπρεπε να μην είναι γνωστά, τετριμμένα ή του συρμού. Ακόμη και όταν το θέμα αναφοράς ήταν γνωστό, η προσέγγιση έπρεπε να είναι διαφορετική και ασυνήθιστη. Έπειτα τα κείμενα έπρεπε να αναδεικνύουν όχι μόνο την αλήθεια, αλλά και την ακρίβεια, ιδίως όσον αφορά ιστορικά γεγονότα. Συνεπώς θα έπρεπε να συνοδεύονται από επαρκή στοιχεία ή/και λογικά επιχειρήματα. Εφόσον υπάρχει αλήθεια, τότε για μένα η προπαγάνδιση της όχι μόνον συγχωρείται, αλλά ενδεχομένως επιβάλλεται. Αυτό το λέω γιατί η λέξη προπαγάνδα έχει καταντήσει να κουβαλάει μέσα της μόνο αρνητικό φορτίο. Η προπαγάνδα λοιπόν μπορεί να εξυπηρετήσει και την αλήθεια και όχι μόνο το ψεύδος και την παραπλάνηση. Βέβαια τι να πεις για προπαγάνδα σε ένα Ολυμπιακό όταν έχει ζήσει για παράδειγμα την ετεροχρονισμένη παρομοίωση της Ριζούπολης με το κολαστήριο Νταχάου, μολονότι όσα συνέβησαν εκεί όχι απλώς ωχριούν, αλλά ήταν σαν ταινία κινουμένων σχεδίων μπροστά σε όσα είχαν συμβεί κατ' επανάληψη πολλά χρόνια νωρίτερα σε αγώνες του Ολυμπιακού σε πολλά γήπεδα ακόμη και επί χούντας ή ακόμη και σε φιλικά ματς στην Τούμπα.
Βέβαια, η αλήθεια μοιάζει με ένα πορτοκάλι με πολλές φέτες. Ως εκ τούτου δεν αρκεί πάντα μόνο η δική σου φέτα, δηλαδή η δική σου υποκειμενική αλήθεια, ακόμη και αν ισχύει. Χρειάζεται μια πιο σφαιρική και πολύπλευρη θεώρηση. Σε κάθε περίπτωση πάντως, απεχθάνομαι τον εξωραϊσμό των πραγμάτων και την αγιοποίηση των όσων μας συμφέρουν, μια ιλαροτραγική κατάσταση που κυριαρχεί σε ένα εξωφρενικό βαθμό στα διάφορα οπαδικά μπλογκς. Αυτές οι πεποιθήσεις μου άλλωστε με έκαναν να ασχοληθώ, χάριν της αλήθειας, ακόμη και με κάποια θέματα που δεν τιμούν τον Ολυμπιακό. Θέματα που κατά κανόνα αποφεύγονται και παραλείπονται.
Υπήρξαν επίσης και θέματα όπου αναγκαστικά και συνειδητά έχω αυτολογοκριθεί ή περιοριστεί. Όσο και να εμφανίζομαι διαπρύσιος κήρυκας της αλήθειας, υπάρχουν διάφορα θέματα όπου η αλήθεια, για διάφορους λόγους, έχει πάψει να αποτελεί το απόλυτο ζητούμενο. Και αυτό ισχύει όχι μόνο για προσωπικές υποθέσεις ανθρώπων (π.χ. τι θα εξυπηρετούσαν ενδεχόμενες ευαίσθητες αποκαλύψεις για την προσωπική ζωή παικτών ή παραγόντων της ομάδας; Μόνο τροφή στους αντιπάλους θα έδιναν), αλλά και γενικότερα για ζητήματα όπου η σχέση αποτίμησης κόστους-οφέλους μοιάζει τόσο προβληματική που σε κάνει να θυσιάσεις την επιθυμία για αλήθεια για πράγματα που ενδεχομένως θα ήθελες να γράψεις.
Σε κάποια από αυτά με έχει αποτρέψει το γεγονός ότι μολονότι υπάρχουν κάποια στοιχεία, δεν θα υπάρξει κανένα αποτέλεσμα, γιατί η κατάσταση είναι παγιωμένη και δεν αλλάζει. Για ποιο λόγο λοιπόν να γράψω; Για παράδειγμα, έχω διαπιστώσει ερευνητικά ότι μπορεί να υπήρξε Ολυμπιακός από το 1922 και όχι από το 1925. Κάτι τέτοιο όμως μοιραία θα αμφισβητούσε τον χαρακτήρα της θρυλικής συγκέντρωσης στη ταβέρνα του Μοίρα (με όλα τα σχετικά, που μάλλον άκριτα γράφονται και αναπαράγονται). Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα: αξίζει άραγε να ερευνήσεις και να δημοσιοποιήσεις τέτοια πράγματα όταν κάθε χρόνο ο Ολυμπιακός γιορτάζει την 10/3/1925 ως επίσημη ημέρα γενεθλίων του; Ακόμη και αν βρεις περισσότερα και ισχυρότερα στοιχεία, είναι αδύνατο πλέον να αλλάξει η φερόμενη επίσημη ημέρα ίδρυσης του Ολυμπιακού, που έχει κατοχυρωθεί στη συνείδηση του κόσμου, έστω και αν δεν είναι απόλυτα ακριβής. Εδώ πολύ απλούστερα και μη θεσμοθετημένα πράγματα όπως η εσφαλμένη αναφορά του Γ. Σιδέρη ως «Φόντακα» αντί του ορθού «Φώτακα» δεν μπορεί να επικρατήσει εδώ και πολλές δεκαετίες.
Από την άλλη όμως υπάρχουν και κάποια άλλα θέματα στην ιστορία του Ολυμπιακού που παραμένουν σχεδόν άγνωστα και το υφιστάμενο ερυθρόλευκο στάτους κβο θα προτιμούσε να μην ερευνηθούν ποτέ. Για παράδειγμα, ελάχιστοι γνωρίζουν την ιστορία που προηγήθηκε του περίφημου ματς ΠΑΟ-Ολυμπιακού 8-2 το 1930, του αγώνα που έχει γίνει από τότε μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς και πόλος επιβίωσης του ΠΑΟ. Το αποτέλεσμα αυτό κράτησε όρθιο τον Παναθηναϊκό μέχρι τη δεκαετία του 1960, οπότε εμφανίστηκε το φαινόμενο Δομάζος, στον οποίο --κι αυτό οφείλω να το υπογραμμίσω-- χρωστάει ο ΠΑΟ όσα κανένας άλλος ελληνικός σύλλογος σε άλλον παίκτη του. Μέχρι να εμφανιστεί ο ΠΑΟ είχε μόλις 3 πρωταθλήματα όλα κι όλα.
Τι είχε γίνει λοιπόν το 1930 ;
Η Εθνική Ελλάδας, με πολλούς παίκτες του Ολυμπιακού στη σύνθεσή της, ήταν να παίξει λίγες μέρες πριν από το ντέρμπι, επίσημο ματς με την Εθνική Ρουμανίας. Στην Εθνική δεν συμμετείχε ούτε ένας παίκτης του ΠΑΟ. Όλοι περίμεναν ξεκούραστοι το ντέρμπι. Εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του 1930, οι μετακινήσεις ήταν πολύ κοπιαστικές και χρονοβόρες και τα μέσα μεταφοράς άθλια. Όλοι λοιπόν περίμεναν να ζητήσει ο Ολυμπιακός αναβολή του αγώνα με τον ΠΑΟ. Ακόμη και ο ΠΑΟ το περίμενε και είχε εκφράσει εκ των προτέρων την συναίνεσή του σε περίπτωση αιτήματος του Ολυμπιακού. Ωστόσο ο Γιώργος Ανδριανόπουλος, που τότε ήταν όχι ένας απλός παίκτης, αλλά και συνιδρυτής του Ολυμπιακού, αρνήθηκε να εισηγηθεί αίτημα αναβολής και απέτρεψε τη διοίκηση από το να υποβάλει. Μάλιστα τότε ο ίδιος ήταν αρχηγός όχι μόνο του Ολυμπιακού, αλλά και της Εθνικής. Ο Ανδριανόπουλος θεωρούσε πως ο Ολυμπιακός θα κέρδιζε άνετα, αφού όλοι τον θεωρούσαν μεγάλο φαβορί του ντέρμπι. Αποτέλεσμα; H Εθνική έφαγε 8 γκολ (8-1) και, μετά από ελάχιστες ημέρες, το ίδιο (8-2) έπαθε και ο Ολυμπιακός. Δύο οκτάρες μέσα σε μια εβδομάδα έφαγε ο «Γενάρχης» του Ολυμπιακού, ο θρυλικός «Ποδάρας». Και δεν ήταν μόνο η κούραση από το ταξίδι που είχε επιδράσει, αλλά και το εντελώς καταρρακωμένο ηθικό των παικτών του Ολυμπιακού που είχαν παίξει στον αγώνα-συντριβή της Εθνικής. Λόγω της συντριβής, τους λοιδορούσε και τους έκραζε το πανελλήνιο. Όσον αφορά τον λαλίστατο πριν από το ματς Γ. Ανδριανόπουλο, μετά τη νέα οκτάρα στο ντέρμπι εξέφρασε την έκπληξή του για το αποτέλεσμα, ξεστομίζοντας μνημειώδεις ασυνάρτητες και γενικόλογες ανοησίες και αποφεύγοντας να μιλήσει για την ταμπακέρα.
170 διαφορετικά θέματα έχει περιλάβει η συνεργασία μου με το BR Blog. Είμαι απόλυτα ικανοποιημένος που όλες αυτές οι ιστορίες μένουν στο αρχείο του μπλογκ και μπορεί να τις διαβάσει όποιος ερυθρόλευκος οπαδός επιθυμεί. Δεν το έχω κάνει για μένα. Το έχω κάνει για όσους μπουν στο μπλογκ. Όποιος μπει και διαβάσει θα βρει κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν ήξερε. Τη δυνατότητα αυτή την έδωσε και μάλιστα με περισσή προθυμία ένα απόλυτα αξιοπρεπές οπαδικό μπλογκ και αυτό είναι κάτι σημαντικό όσο και ασυνήθιστο. Ήδη μπορώ να σας πω ότι υπάρχουν παραπομπές, υποσημειώσεις αναφορές για το BR blog σε βιβλία, αφιερώματα και άρθρα που αφορούν τον Ολυμπιακό (π.χ. για τον Αναματερό, αλλά όχι μόνο). Και αυτό ελπίζω να συνεχιστεί με αυξανόμενο ρυθμό.
Όταν αποφάσισα να αρχίσω να γράφω, είπα από μέσα μου: «Νισάφι πια». Είχα βαρεθεί να ακούω και να διαβάζω χιλιοειπωμένες ανοησίες και κοπιαρισμένα /αναπαραγόμενα παραμύθια από τον έναν ή τον άλλο για διάφορα θέματα όπως: για το πόσο δίκιο δήθεν είχε ο Ολυμπιακός στην υπόθεση Κούδα, για τη διαταγή αποπομπής από τη χούντα του κομμουνιστή Μπούκοβι, ενώ εκείνοι που ήταν στον Ολυμπιακό θέλανε περισσότερο από τη χούντα να φύγει ο Μαγυάρος, για τη δήθεν δωροδοκία με ένα χρυσό ρολόι του Παλοτάι, μια αναπόδεικτη διαρροή μυστηριώδους και ύποπτης προέλευσης, για την ανάγκη παλινόρθωσης και αποκατάστασής του και παρεξηγημένου και μετανιωμένου (του δήθεν «ένα σφάλμα έκανα πρέπει να το ξεχάσεις» κατά το λαϊκό άσμα) Δεληκάρη, για το πόσο παλτό ή κουτσάλογο ήταν ο άτυχος παικταράς Νικολάου που πήρε ο Γουλανδρής, για τη δήθεν στενοχώρια των ερυθρόλευκων οπαδών όταν έφυγε ο Φούνες, τη στιγμή που οι οπαδοί ήταν αυτοί που του έκαναν τον βίο αβίωτο και τον ανάγκασαν να φύγει κακήν κακώς, για τον δήθεν τσάτσο/Δούρειο Ίππο του Βαρδινογιάννη Μπανασάκη, χάρις στην χωρίς ανταλλάγματα βοήθεια του οποίου διορίσθηκε η εννεαμελής διοίκούσα επιτροπή σωτηρίας για να σώσει την ομάδα από τη λαίλαπα Κοσκωτά στην κρισιμότερη περίοδο της ιστορίας του και τόσα άλλα.
Η αλήθεια είναι δεν προτίθεμαι να ξαναγράψω σε κάποια συστηματική μορφή ιστορίες και θέματα σαν κι αυτά που έχω γράψει. Ήδη απέχω από το έργο αυτό 3 χρόνια με εξαίρεση ένα κείμενο χρέος τιμής για τον Μάκη Κατσαφάδο. Αυτό μπόρεσα, αυτό έκανα και δεν θα το έκανα, αν δεν στέγαζε με προθυμία το BR blogspot.
Και κάτι άλλο που αξίζει τον κόπο. Το BR Blog είναι το μόνο μέρος στον κόσμο, στο οποίο βρίσκονται καταγεγραμμένα και μάλιστα σωστά όλα (225, ούτε 224 ούτε 226) τα επίσημα γκολ του Γ. Σιδέρη μετά από έρευνα που παρόμοιά της δεν έχει γίνει πουθενά αλλού. Μιλάμε για όλα τα γκολ λεπτομερώς και συγκεκριμένα ανά διοργάνωση, σεζόν/έτος, μήνα, ημίχρονο, δεκάλεπτο (πρώτο ή τελευταίο) αντίπαλο, αγώνα εντός και εκτός έδρας, τρόπο επίτευξης κ.λπ.
Όσον αφορά τον άμεσο διάλογο στο μπλογκ μέσω ανταλλαγής σχολίων και απόψεων έχουμε ήδη πει τα βασικά. Το επίπεδο ήταν σχετικά υψηλό και εξακολουθεί να παραμένει καλό, αν και ορισμένα χαρακτηριστικά του διαλόγου αυτού που παλιότερα υπήρχαν έχουν εξασθενήσει. Η κουβέντα έχει γίνει πιο μονοδιάστατη, ενώ παλιότερα ήταν ευρύτερη και πιο ενδιαφέρουσα από πλευράς κοινωνικοπολιτικών συνεισφορών.
Μπορείς να καταλάβεις πολλά --όχι βέβαια τα πάντα-- από τον τρόπο που σχολιάζει, εκφράζεται και τοποθετείται κανείς. Το ακροατήριο ήταν και παραμένει πολυσυλλεκτικό. Φαίνεται να υπάρχουν δεξιοί, αριστεροί, αναρχίζοντες, απολιτίκ κ.ο.κ, με συνδετικό στοιχείο ενδιαφέροντος τον Ολυμπιακό. Ενθουσιώδεις νέοι, ωριμότεροι παραγωγικότερων ηλικιών, σοφότεροι μεσόκοποι και μόνο ένας της δικής μου παλιάς φρουράς των ερυθρόλευκών γρεναδιέρων (ο Λευτέρης Κωνσταντινίδης) που παρ' όλα αυτά συνθέτουν μια αρκετά ομοιογενή ατμόσφαιρα Παλιότερα, στον διάλογο συμμετείχε και η αφεντιά μου, αλλά όχι πλέον εδώ και καιρό, πλην λίαν εξαιρετικών περιπτώσεων. Δεν είναι μόνο θέμα ηλικίας, αν και σύμφωνα με τα άκρατου ηλικιακού ρατσισμού σχόλια θαμώνων --για άλλες πάντως περιπτώσεις--, θα πρέπει να μυρίζω και λίγη κατουρλίλα. Είναι και οι εξελίξεις που παίζουν ρόλο και αδυνατείς ή δεν θέλεις να τις παρακολουθήσεις. Είναι και ο γενικότερος μετασχηματισμός του Ολυμπιακού ως οργανισμού που για κάποιους που παιδάκια έχουν πανηγυρίσει από το ραδιόφωνο τη νίκη επί της Σάντος ή έχουν ζήσει μέσα στο γήπεδο την ομάδα του Μπούκοβι είναι απίστευτος. Μου θυμίζει ένα στίχο από το τραγούδι των Όναρ (για όποιον τους ξέρει, και το λέω γιατί στο BR συχνάζουν κυρίως χεβυμεταλλάδες, που το πρώτο τους μέλημα είναι το πώς με τον ήχο να σκοτώσουν τη μελωδία) τον εξής, που πάει γάντι στον Ολυμπιακό: «Αλλάζεις αλλάζεις, αλλάζεις αλλάζεις, μέρα τη μέρα και με τρομάζεις». Αν και μέσα στην τρομακτική και κάποτε απελπιστική αλλαγή βρίσκονται πάντα οι εξαιρέσεις που σε κάνουν να ελπίζεις ότι δεν είναι όλα χάλια, όπως π.χ. οι δηλώσεις του Μασούρα, ο οποίος αντί να αναφερθεί στο «τώρα» και στο «μέλλον» της εποχής Μαρινάκη μίλησε για το «παρελθόν», γιατί εκεί, μέσα στις αδικίες και τις αναποδιές, βρίσκονται οι αξίες και οι ρίζες του Ολυμπιακού. Και το έκανε γιατί μίλησε ως οπαδός της ομάδας από μικρό παιδί για πράγματα που που είχε δει, ακούσει, διαβάσει. Σαν να είχε εντρυφήσει στην οργουελλική σημασία του παρελθόντος στο 1984.
Γνώρισα στο μπλογκ ανθρώπους/παρατσούκλια, με τους οποίους συνήθως συμφωνούσα και άλλους με τους οποίους διαφωνούσα. Υπάρχουν πολλοί που συμπάθησα και πολύ λίγοι που κάπως αντιπάθησα, αλλά και πάλι όχι τίποτε το σπουδαίο, ίσως γιατί καταλάβαινα την αφετηρία και τους λόγους της στάσης τους. Ασφαλώς υπήρξαν και υπάρχουν αρκετοί που ξεχωρίζεις, αλλά δεν θα μπω στον πειρασμό να ονοματίσω, γιατί σίγουρα θα ξεχάσω κάποιους και δεν θέλω. Δεν θυμάμαι να είχα ποτέ σοβαρή και δη απρεπή διένεξη με κάποιον. Ακόμη και αυτοί οι ελαχιστότατοι ένας-δυό που παρεξηγήθηκαν με μένα και για τους δικούς τους λόγους με διέγραψαν/μπλόκαραν (εγώ δεν διέγραψα, ούτε μπλόκαρα ποτέ κανένα) φαινόντουσαν αξιόλογα άτομα πάνω από τον μέσο όρο των οπαδικών ιστολογίων.
Κατά τα λοιπά η μεγάλη μπασκετική στροφή-υπεροχή του μπλογκ είναι εμφανής και κάπως κουραστική. Καλές οι γνώσεις, τα ενδιαφέροντα και ενασχολήσεις που αφθονούν, αλλά συχνά όλα αυτά γίνονται βαρετά και ανούσια και κάποιες φορές αφόρητα εξεζητημένα. Να μην πούμε για την παράθεση των πιθανών ή επιθυμητών ή και ιδανικών δωδεκάδων (δυστυχώς όχι μόνο του Ολυμπιακού), που με ψύλλου πήδημα εμφανίζονται. Επιπλέον, η υπερβολική μπασκετική επικράτηση στο μπλογκ αναδίδει, με ένα τρόπο, μια κάπως απωθητική αύρα εκσυγχρονισμού τύπου Κούλη.
Και μια γενικότερη παρατήρηση: λιγότερες βρισιές ακόμη και σε βάρος αντιπάλων. Δεν έχουν κανένα νόημα. Εκτόνωση μπορεί να επέλθει και χωρίς βρισιές. Εκτός αν θεωρούμε ότι το οφείλουμε στους βαρκάρηδες οπαδικούς προγόνους μας.
Και δυο λόγια για αυτούς που τρέχουν το μπλογκ. Κάνουν δύσκολη όσο και σημαντική δουλειά, που δεν φαίνεται. Και για μεν τον Rod είναι πιο εύκολο, ενώ για τον Red Terso πιο δύσκολο, γιατί μολονότι δεν το επιδιώκει, βγάζει ένα ηγετικό προφίλ, το οποίο λόγω φιλοσοφίας δεν πρέπει να του πολυαρέσει. Όσο για την πολύτιμη ενίσχυση από τον Mad Prophet, τη θεωρώ απαραίτητη.
____________________
RoD
____________________
Ένα (αργοπορημένο) «κείμενο» για τα 100 χρόνια, γραμμένο για τα 10 χρόνια του biancorossi1925.
Μερικές μόνο λέξεις που λένε όλους τους λόγους για την ύπαρξη αυτού του μπλογκ.
Οσμή ιδρώτα, αίματος και προσμονής. Τα κάγκελα τρέμουν και λυγίζουν,
λικνίζονται οι κερκίδες κάτω απ’ τα συνθήματα: βοή αγριεμένη και ουράνια,
υπερφυσικές εικόνες, καρδιές που συντονίζουν τους παλμούς τους. Της
μάχης οι ιαχές και η αντάρα του πλήθους σε παρασέρνει. Και ξάφνου, ξεπροβάλλει,
πυρακτωμένη, σαν να τη μεταφέρει η πύρινη φλόγα των σωμάτων, πιο
ιστορική από την ιστορία, πιο υπεράνθρωπη απ’ τους θεούς, μια θύελλα, φορτωμένη
αναμνήσεις· μες στη φανέλα κουβαλάει τις πιο μεγάλες ηδονές, και τα πιο βαθιά τραύματα. Το
κόκκινο του αίματος και του πεπρωμένου, το λευκό του αγώνα και της αντίστασης,
όλοι οι νεκροί μας, δικοί μας και δικοί του, να στέκονται αγέρωχοι, στα πιο ψηλά
σκαλοπάτια του πεπρωμένου και της ζωής μας. Ακόμα και οι νεκροί…
Παντού είναι το λιμάνι, παντού κι οι άνθρωποι και ο ιδρώτας τους, παντού οι
ελπίδες τους και τα τραυματισμένα όνειρά τους. Μια λιτανεία που βαδίζει προς τα
ικριώματα, ατρόμητη και θαρραλέα, χωρίς φόβο στα μάτια, χωρίς τρόμο στα χέρια, με
ριζωμένη την πίστη και απάγκιο της έναν δαφνοστεφανωμένο έφηβο. Εποχές ολόκληρες
αμείλικτα χαραγμένες στης φανέλας τις οριστικές ρίγες· σημαίες να κυματίζουν στους
ιστούς τους, σε καράβια και σε μπαλκόνια, σε βουνά και σε υπόγεια, μετρώντας
ώρες μέχρι την τελική νίκη. Κι εμείς μοιραίοι προσκυνητές, για πάντα στρατευμένοι,
συνοδοιπόροι, σύντροφοι, παράφορα ερωτευμένοι, παράλογα αμετανόητοι. Για σένα…
Θεόρατοι μοιάζουν, ηρωικοί κι ατρόμητοι, Δον Κιχώτες με μια μπάλα, κόντρα στη
ροή του χρόνου, ντυμένοι της δόξας τον μανδύα, με τον καιρό στους ώμους τους, ως την
ύστατη στιγμή τους. Αγωνιστές της ιδέας, εργάτες της ψυχής, μέσα και έξω απ’ τα γήπεδα,
λοστρόμοι στα καράβια του αγώνα, σκαπανείς στα έγκατα της γης, πρωτοπόροι και
οδηγητές και πάντα νικητές -- ακόμα και στις πιο μεγάλες ήττες. Στη θαλπωρή της
σκιάς του Θρύλου, ξαποσταίνουμε, στη μόνη μας πατρίδα, στον πιο πιστό μας έρωτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου