Μέρες στριφογύριζε στο μυαλό μου η πιθανότητα να γράψω κάτι για την ποδοσφαιρική off-season, αλλά δυσκολευόμουν να το πάρω απόφαση. Η αποπομπή του «Στρατηγού του Ευρωπαϊκού» λίγες μέρες πριν και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο έγινε, με «αναγκάζει» να γράψω κάποιες σκέψεις. Η απόλυση Μεντιλίμπαρ είναι, κατά τη γνώμη μου, η κορυφή του παγόβουνου, μιας λανθασμένης πολιτικής.
Του RedTerso
Μιας και πλέον μας το επιτρέπει ο χρόνος (αφού η απόλυση του Βάσκου κόουτς είναι τετελεσμένο γεγονός) θα μπορούσαμε να κάνουμε μια ψύχραιμη αποτίμηση της παρουσίας του στον πάγκο του Ολυμπιακού. Ο Μεντιλίμπαρ έπιασε Λιμάνι τον Φεβρουάριο (11/2) του 2024 όντας ο 3ος (4ος αν προσθέσουμε και τον υπηρεσιακό Συλαϊδόπουλο) προπονητής εκείνη τη χρονιά (διαδέχθηκε τους Μαρτίνεθ, Καρβαλιάλ και Συλαϊδόπουλο). Για εκείνη τη χρονιά, δεν χρειάζονται πολλά λόγια: Ο Βάσκος ήταν ο άνθρωπος που ενέπνευσε, οργάνωσε και καθοδήγησε τον Ολυμπιακό στη μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας του: Στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου, του Conference League. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει έστω ένας Ολυμπιακός που δεν ανατρίχιασε και έκλαψε σαν παιδάκι την ιερή βραδιά της 29ης Μαίου 2024, στη μεγαλύτερη επιτυχία ελληνικής ομάδας στο ποδόσφαιρο. Και για να γράψω και την προσωπική μου άποψη, αυτός ο ευρωπαϊκός τίτλος δεν ανήκει σε όλους τους Έλληνες, όπως επαναλaαβάνουν διοικητικές φωνές, αλλά αποκλειστικά στους ολυμπιακούς, νεκρούς ή ζωντανούς.
Στη δεύτερη χρονιά, ο Ολυμπιακός συνέχισε τις υψηλές πτήσεις. Σάρωμα του εν Ελλάδι ανταγωνισμού, με την ομάδα μας να μοιράζει τριάρες και τεσσάρες στα ντέρμπι, κατάκτηση του Πρωταθλήματος, του Κυπέλλου και του Σούπερ-καπ. Παράλληλα, πραγματοποιήσαμε ικανοποιητικότατη πορεία στη league phase του Europa League, όπου τερματίσαμε στην 7η θέση. Δυστυχώς στη φάση των 16 ατυχήσαμε μιας και πέσαμε πάνω στη Μπόντο Γκλιμτ και στο «παράξενο» γήπεδό της (πλαστικός χλοοτάπητας) εν μέσω πολικού ψύχους και αποκλειστήκαμε με συνολικό σκορ 4-2. Ειρήσθω εν παρόδω, παρόλο που η Μπόντο μας είναι αντιπαθητική (λόγω του παραπάνω αποκλεισμού, που έκοψε μια δυνητικά μεγάλη πορεία), είναι ένας οργανισμός που δείχνει έμπρακτα ότι υπάρχει και άλλος δρόμος να φτιάξει κάποιος ανταγωνιστικότατη ομάδα χωρίς να υποτάσσεται πλήρως στον «μονόδρομο» του There Is No Alternative που μας πλασάρουν στον θαυμαστό νέο κόσμο των modern sports. Ας το κρατήσουμε αυτό ως αστερίσκο.
Και ερχόμαστε στην περσινή και επίμαχη σεζόν. Και εκεί πρέπει να δούμε τα κριτήρια με βάση τα οποία κρίνεται ο προπονητής ως επιτυχημένος ή αποτυχημένος. Τα κριτήρια οφείλουν να είναι σαφή όμως και να μη «ρευστοποιούνται» κατά το δοκούν ή εκ των υστέρων. Είναι λοιπόν κριτήριο οι εγχώριοι τίτλοι; Σαφέστατα. Με βάση αυτό το κριτήριο, ο Μεντιλίμπαρ είχε αποτυχημένη σεζόν. Είναι κριτήριο η Ευρώπη; Σύμφωνα με τις εξαγγελίες της διοίκησης (για συνέχεια ονείρων κ.λπ.) είναι πολύ σημαντικό. Άρα με βάση αυτό το κριτήριο, η πρόκριση στην επόμενη φάση του Champions League και το «κοίταγμα στα μάτια» απέναντι σε τεράστιους αντιπάλους, μάλλον θα πρέπει να καθιστούν την ευρωπαϊκή μας παρουσία θετική. Είναι κριτήριο η ποιότητα του ποδοσφαίρου που παρουσιάζει κάποιος προπονητής; Και εδώ η απάντηση είναι θετική, οπότε ο Μεντιλίμπαρ δεν παρουσίασε σίγουρα θελκτικό ποδόσφαιρο. Ειδικά στο ελληνικό πρωτάθλημα και απέναντι σε «μικρούς» αντιπάλους το θέαμα δεν ήταν καλό. Είναι όμως αποκλειστικά δική του ευθύνη; Κατά τη γνώμη μου όχι, τόσο για το γεγονός ότι η ομάδα του Conference σταδιακά αποδυναμώθηκε χωρίς δική του ευθύνη όσο και το γεγονός ότι η παρουσία στο ιδιαίτερα ενεργοβόρο για τους ποδοσφαιριστές Ch. League (που ήταν για τη διοίκηση σοβαρή προτεραιότητα όπως διατυμπανίζει) κόστισε σε επίπεδο τρεξιμάτων και πίεσης, που ήταν σήμα κατατεθέν της λογικής του Μεντιλίμπαρ. Αν στα παραπάνω προσθέσουμε το γεγονός ότι ο Ελ Κααμπί έλειπε για μεγάλο χρονικό διάστημα με την εθνική του και επέστρεψε ξεζουμισμένος (με τον Ταρέμι να μην μπορεί να υπηρετήσει το αγωνιστικό πλάνο), μπορούμε να εξηγήσουμε εν μέρει την αγωνιστική καθίζηση. Είναι κριτήριο το γεγονός ότι η ψυχολογία και η ιδιοσυγκρασία που είχε μεταλαμπαδεύσει ο Βάσκος μάς είχε κάνει να πιστέψουμε ότι η ομάδα μπορεί να πετύχει κάθε στόχο που θέτει; Για εμένα σίγουρα και μάλλον και για την πλειοψηφία του κόσμου, αλλά και για τη διοίκηση που είδε τον Ολυμπιακό να κάνει τις τρεις συνεχείς νίκες που χρειαζόταν (με Καϊράτ, Μπάγερ Λεβερκούζεν και Άγιαξ) για να προκριθεί στη συνέχεια του Champions League. Με βάση τα παραπάνω, λοιπόν, προσωπικά δεν μου προκύπτει ότι η περσινή χρονιά είναι αποτυχημένη ή ότι «ο κύκλος έκλεισε». Είναι τουλάχιστον συζητήσιμο. Και αν κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι το ποτήρι είναι μισοάδειο λόγω των εγχώριων αποτυχιών, θα πρέπει να αναζητήσουμε και αλλού τις ευθύνες. Οι τελευταίες γραμμές είναι απάντηση στο επιχείρημα ότι «ο Μεντιλίμπαρ θα έπρεπε να φύγει από τον Μάιο και όχι τώρα». Για να έφευγε τον Μάιο, θα έπρεπε να υπάρχει και μια ξεκάθαρη αιτιολόγηση. Εγώ δεν κατάλαβα ποτέ την αιτιολόγηση, εκτός αν αυτή προκύπτει μόνο μέσα από τα γραπτά των ερπετόπουλων αυτού του κόσμου. Αντίθετα, αν τα διοικητικά επιτελεία είχαν αποσαφηνίσει τα κριτήρια και είχαν πει «είναι ξεκάθαρη αποτυχία η απώλεια του πρωταθλήματος και ο αποκλεισμός από τον παοκ στο κύπελλο μέσα στο γήπεδό μας», και είχαν δημοσιοποιήσει μια τέτοια θέση, αυτή θα μπορούσε ίσως να γίνει αποδεκτή. Κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Και ακόμα και αν είχε υπονοηθεί κάτι τέτοιο, ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος και προπονητής δεν δικαιούται μια δεύτερη ευκαιρία; Εκτός αν έχουμε γίνει τόσο κυνικοί...
Ας ανοίξω μια παρένθεση πριν εξιστορήσουμε το φετινό καλοκαίρι. Η θέση μου (που σημείωσα προηγούμενα) είναι ότι ο Ολυμπιακός του Conference σταδιακά αποδυναμώθηκε. Μετά την κατάκτηση της ευρωκούπας, έφυγαν βασικά στελέχη της ομάδας όπως ο Φορτούνης, ο Ποντένσε, ο Κάρμο, ο Γιόβετιτς (ακόμα και αν δεν είχαν άριστες σχέσεις) ο Όρτα και ο Ιμπόρα (τα πιο ενδεικτικά παραδείγματα), ενώ ήρθαν πέρα από τον Κοστίνια, τον Πιρόλα, τον Γιάρεμτσουκ και (την εμμονή του «Μεντί») Ντάνι Γκαρσία, κάτι «μειράκια» τύπου Γουίλιαν, Βέλντε και Στάμενιτς. Ας μου επιτραπεί να ανοίξω μια παρένθεση μέσα στην παρένθεση. Εκείνο το καλοκαίρι, ακούσαμε κάμποσες δικαιολογίες, όπως ότι ο Φορτούνης πήγε στην Αραβία επειδή το ήθελε εκείνος για να πάρει περισσότερα χρήματα. Η πιο «άκομψη» όμως δικαιολογία ήταν αυτή από τα επίσημα χείλη του αντιπροέδρου Καραπαππά ότι «τα χρήματα που πρόσφερε ο Ολυμπιακός στον Ποντένσε (2,2 εκατ. συμβόλαιο και μπόνους) δεν υπάρχουν στην Ελλάδα». Πέρα από το ψευδές αυτής τη δήλωσης γενικά «για την Ελλάδα», μιας και στο μπάσκετ δίνονται μεγαλύτερα συμβόλαια ουκ ολίγες φορές, στο ποδόσφαιρο συγκεκριμένα εκείνο μόνο το καλοκαίρι (για να μη μεταφερθούμε στην εποχή Τζιοβάνι...), η «ταπεινή» αεκούλα έδωσε σαφώς υπέρτερα ποσά στον Λαμέλα και στον Μαρσιάλ και ο βάζελος πάνω από 2,7 εκ στον Τετέ (άσχετα αν η αξία φάνηκε ή όχι στο γήπεδο, εστιάζουμε στο επιχείρημα αυτό καθαυτό που είναι έωλο, το λιγότερο).
Στον Μεντιλίμπαρ πρέπει να πιστωθεί ότι εκείνη τη χρονιά (και την προηγούμενη τον Τζολάκη) ανέβασε στην πρώτη ομάδα τον Κωστούλα και τον Μουζακίτη και κάλυψε εκ των έσω το έλλειμμα ποιότητας που παρουσιάστηκε. Την επόμενη χρονιά, μπορεί στα χαρτιά να ήρθαν κάποιες καλές περιπτώσεις παιχτών (όπως ο Ταρέμι, ο Ποντένσε, ο Σιπιόνι), όμως η πλειοψηφία των μεταγραφών ήταν μάλλον αμφισβητούμενης ποιότητας (για να το θέσω πολύ-πολύ κομψά). Τέτοιες ήταν ο Μάνσα (που τον πήραμε και για βασικό σέντερ-μπακ) και ο Νασιμέντο. Ή τον Γενάρη που «ενισχυθήκαμε» με τον Άντρε Λουίς (η εικόνα του τουλάχιστον μέσα στο γήπεδο δεν συνάδει σε καμία περίπτωση με τα λεφτά που πληρώσαμε ή πουλήσαμε) και τον Κλέιτον. Και φυσικά δεν αναπληρώθηκε σε καμία περίπτωση ο Κωστούλας (που ήταν κομβικός για τον τρόπο παιχνιδιού μας με πίεση ψηλά). Σε αυτό το σημείο, οφείλω για να είμαι δίκαιος να κάνω κριτική στην απόφαση του Μεντί να βάζει δίπλα στον Κααμπί τον Ταρέμι, σε ένα σχήμα με δύο φορ, που σίγουρα δεν βγήκε. Και για να προεκτείνω λίγο την κριτική, δεν τιμά τον Μεντιλίμπαρ η συμπεριφορά προς τον Γιαζίτσι και μάλλον ήταν άστοχη η διαρκής χρησιμοποίηση του Ντάνι Γκαρσία εις βάρος του Σιπιόνι π.χ. Με βάση τα παραπάνω, είναι σαφές στα μάτια μου ότι η ομάδα των επιτυχιών σταδιακά αποδυναμώθηκε. Και όχι με ευθύνη Μεντιλίμπαρ.
Και φτάνουμε στο φετινό τρελό-τρελό καλοκαίρι. Ο Ολυμπιακός ξεκινούσε προετοιμασία στις 29 Ιουνίου και ήταν γνωστό ότι θα δώσει τον πρώτο προκριματικό αγώνα στις 4 ή 5 Αυγούστου. Με βάση το παραπάνω, θα περίμενε κάποιος να υπάρξει σοβαρή ενίσχυση σχετικά νωρίς για να επιτευχθεί αυτός ο πολύ σημαντικός στόχος της ομάδας. Τι είδαμε στην πραγματικότητα; Ας τα γράψουμε αναλυτικά: Στις 2 Ιούνη ανακοινώνεται η επιστροφή του Κώστα Φορτούνη. Στις 19/6 ανακοινώνεται ο τιτάνας Πάμπλο Μαφέο για τη θέση του βασικού δεξιού οπισθοφύλακα. Στις 26/6 ανακοινώνεται ο Δημήτρης Στουρνάρας για τη θέση του τρίτου πορτιέρο, ενώ ο Νταβίντ Κάρμο ανακοινώνεται μια μέρα μετά την έναρξη της προετοιμασίας. Στις 3/7 έχουμε την επίσημη απόκτηση του Πόποβιτς και 3 μέρες μετά ανακοινώνεται ο Σμαϊλοβιτς. Στις 9/7 ανακοινώνεται ο Ζότα Σίλβα και στις 18 Ιούλη ο Τζόελ Ρόκα. Η εικόνα του Μαφέο στα φιλικά κάνει επιτακτική την επιστροφή του Μανώλη Σάλιακα (και για την ενίσχυση του κορμού των γηγενών για τον οποίο θα αναφερθούμε πιο κάτω αναλυτικότερα) στις 24/7. Στις 29 και 30 Ιούλη ανακοινώνονται αντίστοιχα ο Στέφαν Ορτέγκα (είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να πάμε με πρώτο γκολκίπερ τον Πόποβιτς) και ο Γκουστάβο Σα. Και οι δύο όμως είναι σαφές ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ενισχύσουν την ομάδα στα κρίσιμα ματς με τη Ναϊμέγκεν για τα προκριματικά. Και ρωτάω εγώ με τη σειρά μου: Καλύφθηκαν οι αποχωρήσεις βασικότατων παιχτών όπως ο Τζολάκης (πραγματικός πυλώνας για την ομάδα), ο Κοστίνια (όσο μέτριος και αν ήταν στη δεύτερη σεζόν του, η σύγκριση με τον Μαφέο δεν είναι δόκιμη) ή ο Ορτέγκα στα αριστερά της άμυνας (αυτός ήταν τουλάχιστον ποδοσφαιριστής σε σχέση με τον δεκαθλητή Μπρούνο); Την απάντηση την έδωσε, από τη μια πλευρά, το χορτάρι, με τον αποκλεισμό από τη Ναϊμέγκεν (μια ομάδα αναμφίβολα στα μέτρα του Ολυμπιακού) και, από την άλλη, ο ίδιος ο Μεντιλίμπαρ, με λόγια στα οποία δεν δόθηκε μεγάλη βαρύτητα: «Ζούμε σε μία εποχή στο ποδόσφαιρο, που η προετοιμασία δεν βοηθάει κανέναν, γιατί οι παίκτες που συμμετέχουν στις 5 εβδομάδες είναι λίγοι, καθώς πολλοί φεύγουν και άλλοι είναι να έρθουν που δεν έχουν κάνει προετοιμασία. Στις 11 Σεπτεμβρίου τελειώνουν οι μεταγραφές, θα έχουμε παίξουμε 4-5 επίσημα παιχνίδια, χωρίς να ξέρουμε σε ποιους παίκτες μπορούμε να να βασιστούμε. Είναι γενικότερο πρόβλημα, όμως είναι κάτι που εμποδίζει τον σχεδιασμό». Αν μη τι άλλο, ο κόουτς περιέγραψε την εικόνα του σύγχρονου ποδοσφαίρου και ταυτόχρονα την πραγματικότητα του Ολυμπιακού τα τελευταία πολλά χρόνια, ενώ προσπάθησε, με όχι δηκτικό τρόπο, να καλλιεργήσει αμφιβολία σε όσους, με περίσσεια ευκολία, τον κατηγορούσαν για τα αποτελέσματα και την αγωνιστική εικόνα. Γενικά μιλώντας, ομάδες δεν χτίζονται με άλλους παίχτες να κάνουν προετοιμασία, άλλους παίχτες να παίζουν προκριματικά και άλλους να στελεχώνουν την ενδεκάδα του χειμώνα. Τώρα όμως εστιάζουμε στο συγκεκριμένο καλοκαίρι. Η παραπάνω δήλωση σίγουρα δεν θα άρεσε στα ανώτερα διοικητικά κλιμάκια και ανέδειξε την προβληματική επικοινωνία (και είμαι πάλι ευγενικός) ανάμεσα στη διοίκηση και τον προπονητή. Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο πρόεδρος μετά την κλήρωση του Europa League: «Ο Ολυμπιακός δεν είναι ούτε για να παίζει με γιόμες από τον τερματοφύλακα, ούτε από τα σέντερ μπακ, γιατί το είδαμε και αυτό την προηγούμενη χρονιά» (και αφού είχαν προηγηθεί οι εναγκαλισμοί του δεκαπενταύγουστου στους οποίους θα αναφερθούμε αμέσως μετά). Δεν ήμασταν άραγε «μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα»;
Είχαν προηγηθεί όμως και άλλες «τρελές» στιγμές. Ενώ ο Πρωταθλητής (και όλοι οι εντεταλμένοι αυλικοί ΑΡΔ) μας ενημερώνουν για την επικείμενη αποπομπή Μεντιλίμπαρ παραμονές δεκαπενταύγουστου, μετά το ραντεβού προέδρου-προπονητή και υπό την αφόρητη πίεση από την πλευρά του κόσμου (στον «μαγικό κόσμο» των social media βέβαια), ανακοινώνεται η παραμονή του Βάσκου. Μέχρι νεοτέρας, όπως περίτρανα αποδείχτηκε. Και εκεί αρχίζει η υποτιθέμενη έμπρακτη στήριξη (που αφορά στην πραγματικότητα όχι τον Μεντιλίμπαρ που τελούσε υπό διωγμό, αλλά τον όποιο νέο προπονητή θα ακολουθούσε). Αποκτάται ο Φρόιλερ στις 17/8 και την επόμενη ο Τικνιζιάν, σε μια προσπάθεια να καλυφθεί το αδιανόητο κενό στο αριστερό άκρο της άμυνας. Στις 23/8 ο Ολυμπιακός κερδίζει με 1-0 τον Ατρόμητο χωρίς να παίξει όμορφο ποδόσφαιρο, αλλά με καλύτερη συγκριτικά εικόνα. Μια μέρα πριν (22/8) προστέθηκε στο ρόστερ ο Αρμάντο Γκονζάλες. Η άλλη τρύπα στο δεξί άκρο της άμυνας καλύπτεται (;) με τον Πέντερσεν, αλλά ήδη έχουμε φτάσει 29 Αυγούστου. Στις 31/8 ο Ολυμπιακός κερδίζει εκτός έδρας την Τρίπολη (0-1) και ο Μεντιλίμπαρ δηλώνει ότι «η ομάδα μπορούσε περισσότερα γκολ και χρειαζόμαστε χρόνο», αλλά ταυτόχρονα: «Είναι πολύ δύσκολο να φτάσουμε σε αυτό το σημείο γιατί η αγορά συνεχίζει να είναι ανοιχτή, θα συνεχιστεί να έρχονται και να φεύγουν παίκτες. Αυτό κάνει τα πράγματα αρκετά δύσκολα γιατί κυρίως έρχονται παίκτες οι οποίοι δεν έχουν κάνει προετοιμασία και χρειάζονται χρόνο για να δουλέψουν και να μπορέσουμε και εμείς να πούμε ότι κάποια στιγμή θα είμαστε έτοιμοι». Αυτή είναι άλλη μια στιγμή κατά την οποία ο προπονητής αφήνει αιχμές (έστω και ήπιες) για τον τρόπο λειτουργίας της ομάδας. Και αυτό είναι σαφές ότι δεν θα συγχωρεθεί.... Στο Κύπελλο, ο Ολυμπιακός κερδίζει εκτός τη Λάρισα (0-4) και ανακοινώνονται οι μεταγραφές των Γκουστάβο Πουέρτα και Λίον Μπέιλι (2 και 3 Σεπτέμβρη αντίστοιχα). Ακολουθεί η εκτός έδρας ισόπαλη αναμέτρηση με το Βόλο (5/9), που επισκιάζεται από τον σοβαρό τραυματισμό του Ελ Κααμπί. Σε αυτό το σημείο, είμαι αναγκασμένος να ανοίξω εκ νέου παρένθεση, γιατί η πραγματικότητα ήρθε, για άλλη μια φορά, να εκθέσει πλήρως τον γνωστό αντιπρόεδρο, ο οποίος ένα μόλις μήνα πριν είχε δηλώσει ότι «Οι αντίπαλοί μας στην Ελλάδα έχουν ενάμιση στράικερ. Εμείς ξέρετε πόσους έχουμε; Τέσσερις που θα μπορούσαν να είναι βασικοί σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα». Λόγοι ανδρών επιφανών... Δηλώσεις που συναγωνίζονται το «ποδοσφαρικό provoking... περί milko cup». Οι δηλώσεις εκείνες (έγιναν 24/7) αξίζει να διαβαστούν στο σήμερα, με την... εμπειρία που μας έχει καλλιεργήσει αυτός ο ενάμισης μήνας απόσταση, για να αντιληφθούμε την επιτυχία ή όχι των εκτιμήσεων που κατατέθηκαν.
Και περνάμε στο τελευταίο μέρος της τραγωδίας. Σε όσα έγιναν από το εκτός έδρας ματς του Βόλου και μέχρι σήμερα. Το ματς του Πρωταθλήματος με τον Βόλο διαδέχεται το παιχνίδι για το Κύπελλο στο Καραϊσκάκης. Την παραπροηγούμενη του παιχνιδιού, εμφανίζεται ανακοίνωση των οργανωμένων, που ουσιαστικά «προοικονομεί» την αποπομπή του προπονητή, σε συνδυασμό με την καλλιέργεια «κλίματος σιωπής» στην ανακοίνωση του ονόματος του Μεντιλίμπαρ το βράδυ του ματς Κυπέλλου. Την επόμενη μέρα, ανακοινώνεται η λύση της συνεργασίας με τον Ντάρκο Κοβάσεβιτς, που είναι μια κίνηση η οποία ανοίγει διάπλατα τον δρόμο σε διοικητικό επίπεδο, για τα επόμενα επεισόδια. Είναι σαφές ότι όταν απολύεται ο διοικητικός παράγοντας ο οποίος είναι αυτός που πρότεινε και έφερε τον Μεντιλίμπαρ στον Πειραιά, έχουν αρχίσει να δρομολογούνται και οι εξελίξεις... Και την επόμενη του νικηφόρου αγώνα με τον Βόλο, σκάει η «βόμβα» της απόλυσης του Μεντιλίμπαρ. Μόνο έκπληξη βέβαια δεν προκάλεσε η είδηση σε όσους είχαν καταφέρει να βάλουν στη σωστή θέση τα κομμάτια του παζλ, που αναφέραμε παραπάνω. Και η συνέχεια επιβεβαιώνει απλώς ότι αυτή ήταν μια προειλημμένη απόφαση, καιρό μάλιστα πριν. Την επόμενη μέρα, ανακοινώνονται σχεδόν ταυτόχρονα ως γενικός αθλητικός διευθυντής ο παλιός γνώριμος (και αν δεν με απατά η μνήμη μου, τέως αποτυχημένος για τον Ολυμπιακό...) Αντόνιο Κορδόν (με τον οποίο υπήρχε επικοινωνία και προσπάθεια επαναφοράς στην ομάδα μήνες πριν) και ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ ως προπονητής του Ολυμπιακού (και είναι απόλυτα σαφές ότι ο Κορδόν έφερε τον Αλγουαθίλ). Τελευταία πράξη του δράματος ήταν η εντός έδρας ήττα από το φίδι το περασμένο Σάββατο (αποτέλεσμα για το οποίο ο νέος τεχνικός δεν φέρει ευθύνη) και οι έμμεσες αποδοκιμασίες προς τη διοίκηση, που σήμαιναν οι ιαχές για τον αποπεμφθέντα Μεντιλίμπαρ.
Όσα έγιναν μέχρι την απόλυση Μεντιλίμπαρ δεν τιμούν σε καμία περίπτωση τον επίσημο Ολυμπιακό για τη χρονική στιγμή (προσπάθησα να αναπτύξω και το αντεπιχείρημα σε σχέση με τον Μάιο), πολλώ δε μάλλον για τον τρόπο, που έγινε η απόλυση. Δεν είμαι σε αυτούς που πιστεύουν ότι μια αποπομπή του Βάσκου τον Μάιο θα ήταν πολύ καλύτερη. Θα ήταν όμως πολύ ειλικρινέστερη ως κίνηση. Και το πιθανότερο είναι ότι δεν θα είχε υπονομευτεί αγωνιστικά η φετινή χρονιά, αλλά και η σχέση της ομάδας με την ιστορία της. Γιατί στην πραγματικότητα δεν άλλαξε καμία πλευρά θέση από το τέλος της χρονιάς μέχρι και προχτές. Όπως είδαμε αναλυτικά παραπάνω, με την αλληλουχία των κινήσεων, των μεταγραφών και των αποχωρήσεων, ο Μεντιλίμπαρ δεν στηρίχτηκε έμπρακτα με σοβαρή ενίσχυση. Όταν αυτή άρχισε να συμβαίνει απόλυτα ετεροχρονισμένα (και μετά την απώλεια του στόχου της πρόκρισης απέναντι στη Ναϊμέγκεν) ο κύβος είχε ήδη ριφθεί. Το «damage control» πριν τη συνάντηση Μαρινάκη-Μεντιλίμπαρ, οι δηλώσεις για τις γιόμες, τα καθ' υπαγόρυσιν άρθρα/πρωτοσέλιδα, οι ανακοινώσεις των οπαδών, οι διαρροές για την υποτιθέμενη σφοδρή διαφωνία στην κατάρτιση της λίστας του Europa League και η εν μια ολόμαυρη νυκτί αποπομπή του Μεντιλίμπαρ δεν θα μνημονεύονται σίγουρα ως θετικά πεπραγμένα στην ιστορία της διοίκησης. Μάλλον όσοι θα τα θυμούνται στο μέλλον, θα τα θυμούνται ως κηλίδες της ιστορίας.
Νέα μικρή παρένθεση για την κατάρτιση της λίστας. Με βάση τους περιορισμούς της Oυέφα για τη δήλωση των ευρωπαϊκών λιστών των ομάδων, ο Ολυμπιακός ήταν περιορισμένος να δηλώσει μόλις 21 παίχτες, μιας και δεν υπήρχε ο απαραίτητος αριθμός γηγενών (είτε παιχτών που αναδείχτηκαν από το κλαμπ στις ηλικίες 15-21 είτε απλώς Ελλήνων παιχτών). Οι γηγενείς παίχτες είναι οι Στουρνάρας, Σάλιακας, Ρέτσος, Φορτούνης. Οι μόλις 4 γηγενείς παίχτες και η απουσία άλλων τεσσάρων «κλείδωνε» αυτόματα τη δυνατότητα να υπάρχει ρόστερ 25 παιχτών. Καταλαβαίνουμε όλοι πολύ καλά τη σημαίνει ένα μικρότερο ρόστερ σε βάθος αγωνιστικής χρονιάς με πληθώρα εγχώριων και διεθνών υποχρεώσεων. Να σημειώσουμε εδώ ότι κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου πουλήθηκαν οι γηγενείς (και «club-trained») Τζολάκης και Μουζακίτης. Και αν για τον πρώτο πιστέψουμε ότι ήθελε να φύγει μετ' επιτάσεως, για τον Μουζακίτη ο αντιπρόεδρος διατράνωνε ότι «είναι ακόμα εδώ»... 21 παίχτες λοιπόν στη λίστα και έμειναν εκτός οι Πόποβιτς, Γιάρεμτσουκ, Κλέιτον, Σιπιόνι, Γκαρσία, Ρόκα (με τους τελευταίους 2 να θεωρούνται «παιδιά Μεντιλίμπαρ) για να χωρέσουν οι άρτι αποκτηθέντες με μεγάλα ποσά Πουέρτα και Μπέιλι. Το τελευταίο δεν είναι ποδοσφαιρικά παράλογο. Το προβληματικό σημείο είναι ότι οι περιορισμοί στην κατάρτιση της λίστας ήταν γνωστοί, δεν αποκτήθηκαν (ή δεν παρέμειναν στην ομάδα) κάποιοι Έλληνες παίχτες ακόμα (πόσο χειρότερος θα ήταν ο Αθανασίου, για παράδειγμα, από τον Μπρούνο πέρα από το γεγονός ότι δεν ανήκει σε γραφείο μάνατζερ της αρεσκείας μας όπως λένε κάποιες κακές γλώσσες), με αποτέλεσμα να είναι περιορισμένος ο αριθμός των δηλωθέντων παιχτών και φυσικά να προκύπτουν και οι όποιες διαφωνίες.
Η αποπομπή Μεντιλίμπαρ δεν είναι κατά τη γνώμη μου μια ατυχής στιγμή. Δεν είναι πυροτέχνημα και δεν είναι πρωτόγνωρη. Και γι' αυτό τον λόγο ο τίτλος αυτού του κειμένου αναφέρεται σε ένα τρελό καλοκαίρι, που δεν είναι το μόνο. Η άποψή μου είναι ότι η απόλυση Μεντιλίμπαρ είναι συνέπεια του τρόπου που λειτουργεί το ποδοσφαιρικό τμήμα. Αντίστοιχη αποδόμηση του ρόστερ έγινε σταδιακά και στην περίπτωση του προηγούμενου μακροημερεύσαντα προπονητή, του Πέδρο Μαρτίνς (και για να μη φανεί ότι και το δικό μου κριτήριο είναι αλάνθαστο, όταν είχε πρωτοέρθει, τον χαρακτήριζα Πορτογάλο Γιάννη Γούναρη). Ακόμα και φέτος που δαπανήθηκαν τρελά ποσά (αν πιστέψουμε ιστοσελίδες όπως το transfermarkt, όπου αναφέρουν ότι δώσαμε για παράδειγμα στη Φόρεστ 9 εκατ. για τον Κάρμο, σίγουρα δόθηκαν πολλά λεφτά για τον Πουέρτα, τον Γκονζάλες, τον Μπέιλι κ.λπ.), το ισοζύγιο είναι κατά 10 εκατομμύρια θετικό λόγω των πωλήσεων βασικών παιχτών της ομάδας. Δεν με ενδιαφέρει η λογιστική. Δεν κάνω κουμάντο στο πορτοφόλι κανενός. Προτιμώ όμως την ειλικρίνεια και θα «βολευόμουν» με ταπεινές κινήσεις αντί για δηλώσεις «συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε». Θα προτιμούσα λίγες κινήσεις και όχι ακριβές, από παρέλαση μανατζερικών στοιχημάτων (προκαλώ τον οποιονδήποτε να κοιτάξει τα ρόστερ της ομάδας τα τελευταία 10 χρόνια και να μην κουνήσει το κεφάλι του με έκπληξη διαβάζοντας ονόματα περαστικών και τυχάρπαστων) και σταδιακή αποδυνάμωση της ομάδας για να επιτευχθούν ακριβές πωλήσεις.
Το γεγονός ότι το φετινό ρόστερ είναι διαφοροποιημένο σε τεράστιο ποσοστό σε σχέση με το περσινό μάλλον καταδεικνύει ότι δεν ήταν ο προπονητής ο αποκλειστικός υπεύθυνος για την κακή αγωνιστική εικόνα στο χορτάρι. Όταν οι όποιες σοβαρές μεταγραφές γίνονται στις 32 Αυγούστου γιατί «έτσι επιτάσσει η σύγχρονη αγορά», είναι δύσκολο να χτιστεί μια ομάδα και ακόμα δυσκολότερο να επιτευχθούν οι καλοκαιρινοί στόχοι ειδικά όταν περισσεύουν τα στοιχήματα και οι προπονητές σπάνια είναι θαυματοποιοί: Ούτε ο Κλοπ δεν θα μπορούσε να κάνει ποδοσφαιριστή τον Πάμπλο Μαφέο. Μετά την ασύγκριτη επιτυχία του Conference, είχαμε για δύο χρόνια την πολυτέλεια να μη δίνουμε προκριματικούς αγώνες. Και υπήρχε η δυνατότητα να πραγματοποιηθεί ένας σοβαρός και εις βάθος χρόνου σχεδιασμός χωρίς να χρειάζεται να γίνονται κινήσεις ουσίας ή όχι, φανταχτερές ή μη στην εκπνοή του χρόνου, απλά επειδή τότε παρουσιάζονται «ευκαιρίες». Και όπου «ευκαιρίες» ας θυμηθούμε πρώην ποδοσφαiριστές όπως ο Μαρσέλο, ο Γουίλιαν, ο Χάμες κ.λπ. Αυτή την «πολυτέλεια» δυστυχώς την αφήσαμε ανεκμετάλλευτη. Γενικά αναφέρεται ότι μετά από κάποιο σημείο επέρχεται κορεσμός σε παίχτες ή προπονητές. Υπάρχει περίπτωση κάτι τέτοιο να συμβαίνει και σε διοικητικό επίπεδο;
Δεν μου προκαλεί κανένα απολύτως θετικό συναίσθημα η επιτυχία της Νότιγχαμ Φόρεστ και της Ρίο Άβε. Δεν με ενδιαφέρει να ανήκει ο Ολυμπιακός σε κάποιο «γκρουπ». Με ενδιαφέρει ο Ολυμπιακος Πειραιώς αυστηρά. Δεν μου λέει τίποτα η αγορά παιχτών όπως ο Αντρέ Λουίς (που δεν έπαιξε ποτέ στην πραγματικότητα εδώ) ή ο Κλέιτον (που είναι ακόμα εδώ και μάλλον δεν πρόκειται να τον δούμε και όσο τον έχουμε δει, δεν πείθει) με υπέρογκα ποσά προς τη Ρίο Άβε για να υπάρξει ισοσκελισμός του προϋπολογισμού της για χάρη του όποιου Financial Fair Play (που αποτελεί και «άχαστο» επιχείρημα και στα του Ολυμπιακού). Δεν μου φαίνεται καθόλου θελκτικό το γεγονός να αγωνίζονται κάμποσοι αθλητές ως δανεικοί ή πρώην της Νότιγχαμ Φόρεστ. Ο Ολυμπιακός είναι τεράστιο μέγεθος για να αντιμετωπίζεται ως ομάδα β', ακόμα και αν σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί και να ευνοηθεί από συγκυρίες ή μεμονωμένες παρουσίες παιχτών. Το τελικό ισοζύγιο, αυτό που κρίνει το βάρος της φανέλας, είναι κατά τη γνώμη μου αρνητικό μέσα από τέτοιες διαδικασίες. Μεγάλε Γκουστάβο Σκάρπα, γίγαντα του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, που μόνο μέσω της Νότιγχαμ μπορούσες να πατήσεις Ελλάδα (μιας και δεν θα καταδεχόταν αλλιώς να έρθει στον «ταπεινό» Ολυμπιακό όπως προπαγάνδιζαν κάποια ερυθρόλευκα μέσα, γελάει ο Ζε Ελίας, όχι ο Ζίο ή ο Ριβάλντο...) που να βρίσκεσαι άραγε;
Κάπως πρέπει να ολοκληρωθεί αυτό το κείμενο. Ακόμα και αν υπάρχουν φωνές που υποστηρίζουν ότι η προβληματική αποπομπή Μεντιλίμπαρ θα οδηγήσει σε επιτυχίες μελλοντικά τον «οργανισμό» και αυτές με κάποιο τρόπο επιβεβαιωθούν, θα ήθελα να αναφέρω ότι δεν κρίνονται όλες οι αποφάσεις με βάση την εφήμερη επιτυχία. Δεν κρίνονται όλα με βάση μια νίκη ή ένα τίτλο. Δεν είναι δυνατόν να εκδιώκεται με τέτοιο τρόπο, που ξεχειλίζει ασέβεια, ένας άνθρωπος που συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με την ιστορία της ομάδας. Η ιστορία ξέρει να μιλάει... Μακάρι ο νέος προπονητής της ομάδας να καταφέρει να σταθεί και να βοηθήσει τον Ολυμπιακό. Έχω την αίσθηση ότι το έργο του είναι αδιανόητα δύσκολο και εν μέρει υποθηκευμένο ήδη από τον τρόπο διαδοχής. Θα φανεί στην πορεία. Ιμανόλ Αλγουαθίλ καλή επιτυχία!
* * *
ΥΓ1 Και από αυτό εδώ το βήμα, θα ήθελα να απευθύνω ένα «ευχαριστώ» προς τον προπονητή και άνθρωπο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, που έκανε όλο τον κόσμο του Ολυμπιακού να βγει στους δρόμους και να ζήσει μοναδικές στιγμές. Ο άνθρωπος αυτός ταυτίστηκε σε σύντομο διάστημα με το τι σημαίνει Ολυμπιακός. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες, που το «ένας από εμάς» δεν είναι μια δήλωση κατ' ευφημισμόν.
ΥΓ2 Περαστικά στο μαχητή που λέγεται Αγιούμπ Ελ Κααμπί. Ελπίζω να επιστρέψει το συντομότερο, το ίδιο δυνατός με πριν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου