Τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Εναλλακτικά: Ένα χαλασμένο αυτοκίνητο, τα χαλασμένα γούρια, οι μοίρες και ένας αγώνας μποξ

Παρότι έχουν περάσει αρκετές ώρες από την προχθεσινή βραδιά, ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι ζήσαμε στο ΣΕΦ. Εδώ και ώρα, κοιτώ τη λευκή σελίδα του word, όμως παλεύει μέσα ο ρομαντικός με τον κάφρο οπαδό και δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω. Ίσως όταν φτάσω την ηλικία του καπετάνιου του blog, του RoD, να έχει επικρατήσει ο ρομαντισμός. Μέχρι τότε, θα διαβάσετε το τι επικρατεί στο κεφάλι μου. Tο καλό είναι ότι και το αποτέλεσμα να μην είναι καλό, θα περάσει έτσι, αφού ακόμα είμαστε μεθυσμένοι από την κατάκτηση του νταμπλ μετά από 25 ολόκληρα χρόνια.

Μην το γελάς, έχουμε πόλεμο, μωρό μου...

Με την ομάδα που έχει ως σήμα την αλογοτροφή μάς χωρίζει άβυσσος. Άβυσσος ιστορική, ταξική και πολιτισμική. Ειδικά στον χώρο του μπάσκετ, το σωματείο αυτό είχε φτιάξει τη χειρότερη παράγκα στην ιστορία του ευρωπαϊκού αθλητισμού. Ένα σύστημα που λειτουργούσε για να παίρνει με κάθε κόστος τίτλους ο βάζελος. Αυτό το σύστημα ο Ολυμπιακός το γκρέμισε, παίρνοντας την ιστορική απόφαση να συγκρουστεί μαζί του, μέχρι τέλους. Η ομάδα μας δεν πρέπει να επιτρέψει να υπάρξει ούτε ως πιθανότητα η περίπτωση να σκεφτούν ότι μπορεί να διεκδικήσουν κάτι σε αυτές τις αναμετρήσεις. Και αυτό μπορεί να πιστοποιηθεί μόνο με την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Μην το γελάς, έχουμε πόλεμο, μωρό μου...

ΠΑΟ-ΟΣΦΠ 62-68 ή αλλιώς ταπεινώνοντας τον βάζελο στο σπίτι του

Η άνοιξη είναι η κατεξοχήν εποχή που ανθεί το κυνήγι του λαγού. Ήδη από την εποχή του Τελ-Αβίβ και της Σαραγόσα μέχρι και τον δρόμο για την κατάκτηση της Ρώμης, η περίοδος λίγο πριν ή λίγο μετά το Πάσχα χαρακτηριζόταν από πάτημα του βάζελου, κυρίως στα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Φέτος, τους διασύραμε και σε διεθνές επίπεδο (101-73 στην Ευρωλίγκα ένα μήνα πριν) αλλά και σε εγχώριο μέσα στο σπιτάκι τους (62-68 χτες).

Και όποιος δεν μπορεί...

Ο Ολυμπιακός φαίνεται ότι δεν διδάχθηκε σωστά το μάθημα και τον τρόπο με τον οποίο ήρθε η ήττα στην Κων/πολη απέναντι στην Εφές και βάλθηκε να το επαναλάβει στη χειρότερη δυνατή συγκυρία. Και αν σε εκείνο το παιχνίδι υπάρχει έστω, η δικαιολογία της τρομερής ποιότητας των περιφερειακών της Εφές, στο χθεσινό παιχνίδι δεν υπάρχει κανένα απολύτως άλλοθι για την τραγωδία που ζήσαμε στο τελευταίο δεκάλεπτο, απέναντι σε αυτό το βάζελο.