Του Dr. Jekyll
ΠΕΡΙ ΠΡΟΕΔΡΩΝ
- Θυμάμαι ακόμα, ήμουν παιδάκι όταν ο πατέρας μου και ο νονός μου με πήγαν στο ΟΑΚΑ, επί Κοσκωτά, σε έναν αγώνα απέναντι στην Λάρισα. Η Ελλάδα ζούσε την απόλυτη φούσκα της επιτυχίας της, ο διορισμός στο δημόσιο εξασφάλιζε σπίτι, εξοχικό και αυτοκίνητο, και εμείς παραληρούσαμε διαβάζοντας τις 24 Ώρες για τον ερχομό του Ντέταρι.
- Πήγα για πρώτη φορά στην 7 (και εκεί έμεινα) επί Σαλιαρέλη. Είδα παίκτες, όπως ο Προτάσοφ και ο Λιτοφτσένκο, είδα προπονητή τον πεθερό του Ντέταρι και απαιτούσα από τον Αργύρη να επιστρέψει το πορτοφόλι.
- Ωριμάσαμε (όσο, τέλος πάντων) οπαδικά στα πέτρινα χρόνια, επί Βαρδινογιαννισμού, στους συνδέσμους και τις εκδρομές.
- Είχα την τύχη να ζήσω τη χρυσή εποχή του Κόκκαλη. Είδα το μπασκετικό τμήμα («Νάτοι, νάτοι, οι πρωταθλητές και όχι τα μ.....α οι ποδοσφαιριστές» -- αν και εγώ, πάντα, με το ποδόσφαιρο είχα κόλλημα) να μας χαρίζει στιγμές απόλυτης ευτυχίας, πρωταθλήματα, τριανταπεντάρα, Ευρωπαϊκό, και μετά να αφήνεται να διαλυθεί από τον ίδιο άνθρωπο που το οδήγησε στην κορυφή. Είδα στο ποδοσφαιρικό τμήμα να αγωνίζεται η αφρόκρεμα των Ελλήνων ποδοσφαιριστών (και τα ονόματα είναι αμέτρητα) και κορυφαίους ξένους (και αισθάνομαι τυχερός που είδα μέσα από το γήπεδο τα μαγικά του Ζιο -- γιατί τέτοιος παίκτης δεν θα ξαναβρεθεί στο ελληνικό πρωτάθλημα). Και τα σερί πρωταθλήματα να έρχονται το ένα μετά το άλλο. Και είδα τον αέρα σε εκείνο το καταραμένο 1-1 με τη Γιουβέντους να μας στερεί τη δυνατότητα να δούμε μέχρι πού θα έφτανε μια από τις καλύτερες (αν όχι καλύτερη) ομάδες που έχει στηθεί στην Ελλάδα.
- Εν τω μεταξύ, η κοινωνία, αλλά και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο άλλαζε. Ο Κωστόπουλος μας είχε ξεβλαχέψει, η Μύκονος δεν συντηρούνταν από πετροδόλλαρα --όπως σήμερα--, αλλά από πεντοχίλιαρα που έφευγαν σαν πετσετάκια, και ο «εκσυγχρονισμός» (και η λιτότητα) χτυπούσε την πόρτα με τον λογαριασμό (που κληθήκαμε --και καλούμαστε-- να ξεχρεώνουμε ως χρεοκοπημένη χώρα με τα μνημόνια -- και, όχι, δεν τα φάγαμε μαζί, κάποιοι έτρωγαν αστακούς και κάποιοι ρεβύθια).
- Ο νόμος Μπόσμαν αλλάζει καθοριστικά το ποδόσφαιρο. Το --προφανώς δίκαιο-- αίτημα οι ποδοσφαιριστές να αντιμετωπίζονται περισσότερο ως επαγγελματίες και όχι ως ιδιοκτησία ενός συλλόγου, αρχίζει να ανοίγει την ψαλίδα, για να φτάσουμε στο FFP και τους τωρινούς κανόνες βιωσιμότητας που ευνοούν τις πλούσιες ομάδες (και τα πλούσια πρωταθλήματα) έναντι των φτωχών. Και από τότε, η ψαλίδα μόνο ανοίγει...
- Είδα να φτιάχνεται το καινούργιο Καραϊσκάκης. Ποτέ δεν το αισθάνθηκα το ίδιο σπίτι μου, όπως το παλιό, αλλά ήξερα --και λόγω στίβου το έβλεπα και από μέσα-- ότι το Καραϊσκάκη που αγάπησα ήταν ετοιμόρροπο.
- Είδα το ποδοσφαιρικό τμήμα, όταν ο Κόκκαλης αποφάσισε ότι δεν θέλει πλέον να πετάει λεφτά στον κουβά, να βαδίζει στον δρόμο της απαξίωσης, τον ίδιο δρόμο που είχε πάρει κάποια χρόνια πριν το μπασκετικό τμήμα.
- Στο ενδιάμεσο, και παρά την αγάπη του κόσμου, είδα να απομακρύνονται, να αποδομούνται από τον Πρωταθλητή (το επίσημο κομματικό όργανο) οι προπονητές που γιγάντωσαν τα δύο τμήματα, Ντούσαν και Ιωαννίδης, και να επιστρέφουν σε δεύτερο χρόνο (για να σώσουν χαμένες παρτίδες) και να αντιμετωπίζουν όσα εμπόδια χρειάζεται ώστε να αποδομηθούν ξανά (και τελειωτικά αυτή τη φορά και στη συνείδηση του κόσμου). Ταυτόχρονα είδα να κάθονται στον πάγκο της ομάδας προπονητές που έχουν σταματήσει την προπονητική (Μπιγκόν), προπονητές που θα εξελίξουν με κομπιουτεράκια το άθλημα (Ζούρος) και προπονητές με εμπειρία σε ιδιωτικά σχολεία (άσχετο ότι επί Λεμονή και μπαλάρα παίξαμε, και ο Λεμονής έγινε κανονικός προπονητής και είναι ένας άνθρωπος που ήταν πάντα τίμιος και πιστός στρατιώτης της ομάδας -- και πιπέρι στο στόμα όποιου πει κάτι κακό για τον Τάκαρο).
-Με την αποχώρηση του Σωκράτη και το τέλος μιας εποχής (ενώ μια νέα εποχή πολυμετοχικότητας και νεοβαρδινογιαννισμού έμοιαζε να ανατέλλει), δύο άνθρωποι --μαθαίναμε-- έδειξαν ενδιαφέρον για να αποκτήσουν την ομάδα: το μέγιστο λαμόγιο Λαυρεντιάδης και ο Μαρινάκης. Και στην τελευταία πράξη προσφοράς του τεράστιου Σωκράτη προς τον Σύλλογο, η ομάδα μεταβιβάστηκε στον Μαρινάκη.
ΛΙΓΟ ΣΤΑ ΒΑΣΙΚΑ
- Ήταν προβληματικό όταν ο Καραπαπάς πέταξε τη φούστα στο --σκουπίδι-- Μπαλτάκο.
- Αισθάνθηκα άβολα όταν ο Μαρινάκης πετούσε μπάλες στη σφαγή του 1-3 με την Αδικαιολόγητη Έπαρση και Κλάψα.
- Θεωρώ ασέβεια την αποπομπή, με τον τρόπο που έγινε, του πιο επιτυχημένου προπονητή στην ιστορία του Συλλόγου (και ακολουθεί ο Ντούσαν, μόνο και μόνο που έσπασε τα πέτρινα χρόνια).
- Είναι λάθος, τον 21ο αιώνα, να αποκαλεί κωλόχαρτα τους –επαγγελματίες-- ποδοσφαιριστές του, ο πρόεδρος μιας ομάδας. Βασικά, θεωρώ αβάσιμο να πιστεύει οποιοσδήποτε ότι επειδή έβαλε χοντρό χέρι στους παίκτες, τα αγωνιστικά προβλήματα θα λυθούν.
- Θεωρώ ακραία επικίνδυνο να περιμένεις τις τελευταίες ημέρες κάθε, μα κάθε, μεταγραφικής περιόδου για να αποκτήσεις τους παίκτες που --θεωρητικά-- θα σε αλλάξουν επίπεδο.
- Δεν θέλω να παίρνουν θέση οι οργανωμένοι για να στηρίξουν το πλάνο της διοίκησης, επιβάλλοντας το τι θα ακουστεί μέσα στο γήπεδο και απειλώντας τους οπαδούς που έχουν διαφορετική άποψη.
- Βρίσκω προβληματικό (και ενδεικτικό μιας ακραίας καπιταλιστικής αντίληψης) να θεωρεί ο –κάθε-- πρόεδρος ότι δικαιούται να είναι αυτός που θα σηκώνει πρώτος ένα τρόπαιο. Αυτό το κάνει ο αρχηγός της ομάδας, οι συμπαίκτες του και τελευταίος ο χρηματοδότης/εργοδότης. Ο κόσμος και ξέρει και καταλαβαίνει το μερίδιο συμμετοχής του καθενός, ανεξάρτητα από τη λέζα (και με αυτό, εννοώ ότι και οι οπαδοί --πρέπει να-- αναγνωρίζουν ότι το τελικό αποτέλεσμα ΠΡΟΦΑΝΩΣ και περνάει από τη διοίκηση -- και στα καλά και, εννοείται, στα άσχημα).
- Θεωρώ ότι οι οπαδοί μπορούν να λένε ό,τι αλαζονικό περνάει από το μυαλό τους. Η διοίκηση οφείλει να είναι προσεκτική στις δηλώσεις της. «Milko Cup», «4 επιθετικοί» κ.λπ., καλό είναι να αποφεύγονται (ειδικά --για τους επιθετικούς-- όταν πλησιάζουμε να έχουμε εντός έδρας ένα γκολ ανά μήνα).
- Βρίσκω προβληματικό, ακόμα και στον βωμό της προσπάθειας να πολεμηθεί η Εξυγίανση, να συμμαχείς με ανθρώπους όπως ο Κούγιας, ο Μπέος και ο Καρυπίδης.
- Η ιστορία δεν σβήνεται: ο Τζόλε, παίκτης βαρόμετρο στις κατακτήσεις των περισσότερων πρωταθλημάτων την εποχή του, είναι κομμάτι της ιστορίας του Ολυμπιακού που δεν ξεθωριάζει (και, στα μάτια μου, ο πιο επιτυχημένος/ GOAT ποδοσφαιριστής στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, το αποδεικνύουν οι τίτλοι -- και η προσφορά/συμμετοχή του σε αυτούς).
- Ομάδες αποκτώντας 20+ ποδοσφαιριστές και αλλάζοντας 2+ προπονητές ανά σεζόν δεν φτιάχνονται. Και αν αυτό μία φορά πετύχει, επειδή σου έκατσε ο αριθμός στο τζακ-ποτ του Τζόκερ, θα αποτύχει δέκα φορές.
- Δεν είμαι λογιστής. Δεν με απασχολεί αν η ομάδα είναι κερδοφόρα ή ζημιογόνα. Έτσι κι αλλιώς, ο λογαριασμός έρχεται στο τέλος: η ομάδα λειτουργούσε ρολόι επί Σωκράτη, ποδοσφαιριστές έβαζαν υπογραφές σε λευκά συμβόλαια (γνωρίζοντας ότι το ποσό που θα συμπληρωνόταν θα υπερκάλυπτε τις προσδοκίες τους), αλλά στο τέλος η ομάδα έμεινε με τεράστια χρέη τα οποία ξεπλήρωσε ο Μαρινάκης. Δεν επιχαίρω που ο ζέλας --φαίνεται να-- είναι μέσα 30 μύρια από αυτήν τη μεταγραφική περίοδο, ενώ εμείς έχουμε και κέρδος. Αν το τέλος της χρονιάς (μιλάμε για αθλητισμό που, δυστυχώς ή ευτυχώς, υπάρχει ξεκάθαρο κριτήριο επιτυχίας ή αποτυχίας) τον βρει πρωταθλητή και εμάς τέταρτους, δεν με αγγίζει καθόλου το πλεόνασμα στα ταμεία. Και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αντιλαμβάνομαι τη σημασία να μην είναι καταχρεωμένος ένας σύλλογος, κάτι ξέρουν και οι αεκτζήδες από αυτά. Ο οικονομικός λογαριασμός (γιατί ο αγωνιστικός είναι άλλο κομμάτι), όμως, βγαίνει στο τέλος και στην κατάσταση που θα αφήσει κάποιος τον σύλλογο.
ΤΟΥΤΩΝ ΛΕΧΘΕΝΤΩΝ
- Βρίσκω αστείο να αναφέρεται ότι ο Μαρινάκης δεν είναι Ολυμπιακός και πήρε την ομάδα για τα δικά του επιχειρηματικά σχέδια. Και ο Σωκράτης και ο Μαρινάκης ήταν Ολυμπιακοί από πριν και αυτό δεν χρειάζεται ιδιαίτερη έρευνα. Και οι δύο, προφανώς, με την απόκτηση του Ολυμπιακού απέκτησαν και το πλεονέκτημα να είναι πρόεδροι του πιο λαοφιλούς σωματείου στην Ελλάδα (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την δύναμή τους -- και μετά από ένα σημείο, το χρήμα αγοράζει δύναμη και εξουσία). Δεν είναι, όμως, περίπτωση Σαββίδη, Ηλιόπουλου ή Κοσκωτά.
- Στα δεκαέξι χρόνια Μαρινάκη, ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει έντεκα πρωταθλήματα (στα 17 χρόνια του Κόκκαλη, κατακτήσαμε 12). Επί Μαρινάκη, κατακτήσαμε ευρωπαϊκό τρόπαιο στους άνδρες και το σπουδαιότερο τρόπαιο στις μικρές ομάδες. Τι άλλο θα έπρεπε να κάνει για να θεωρηθεί επιτυχημένος;
- Και αυτό το κάνει ακόμα πιο δύσκολο το δεδομένο ότι, εδώ και αρκετά χρόνια, ο Ολυμπιακός δεν έχει έναν ή δύο δυνατούς αντιπάλους, αλλά κατά κανόνα τρεις. Και ότι είναι η μόνη ομάδα που έχω δει στην Ελλάδα να σηκώνει πρωτάθλημα έχοντας τα πάντα εναντίον της. Προσοχή: και άλλοι σήκωσαν πρωτάθλημα, χωρίς να είναι η αγαπημένη ομάδα των εξωαγωνιστικών παραγόντων που παρασιτούν στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πιο πρόσφατα η ΑΕΚ (ενάντια στον ΠΑΟΚ του πιστολέρο) και ο ΠΑΟΚ (απέναντι στην Κλάψα του Μελ). Και τις δύο φορές, όμως, ο πρωταθλητής και σφυρίγματα πήρε, και πιστόλια δεν έφαγε (όπως η νυφίτσα Αλαφούζος που εδώ και χρόνια δεν έχει λόγο να παραπονεθεί για τη διαιτησία --φέτος δείχνει να τον πηγαίνει τρένο). Η μοναδική, όμως, ομάδα που έχω δει «να νικάει και την διαιτησία» ήταν ο Ολυμπιακός επί Μαρινάκη.
- Και επειδή το πέρασα έτσι απλά, ας το ξαναγράψω: «Θεέ μου, κάνε μου ένα χατίρι, να βγει αλήθεια ένα όνειρο τρελό, μαζί με εμάς να δούνε και οι νεκροί μας τον Θρύλο μας στον τελικό». Και όχι απλά τον είδαμε σε τελικό, αλλά τον είδαμε να σηκώνει ευρωπαϊκό τίτλο. Για εμάς, και για τους φίλους και συγγενείς που έφυγαν και δεν πρόλαβαν να το δουν. Η στιγμή που η συζήτηση (των αλλόθρησκων) για το ποια είναι η κορυφαία ομάδα τελείωσε με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο. Όχι με πορείες και μαλακίες, αλλά σηκώνοντας το τρόπαιο -- στην έδρα της Κλάψας, στον εορτασμό των εκατό ετών της. Και αυτό το έκανε ο Ολυμπιακός επί Μαρινάκη. Και δεν μιλάμε για φωτοβολίδα: σε αυτά τα δεκάξι χρόνια, ο Ολυμπιακός έχει βρεθεί 12 φορές να αγωνίζεται στην Ευρώπη μετά τον Γενάρη.
- Με την αρωγή του Μαρινάκη, ο Ερασιτέχνης σήκωσε τους 10 από τους 15 ευρωπαϊκούς του τίτλους, και με την αρωγή του Μαρινάκη πρωταγωνιστεί σχεδόν κάθε χρόνο στα ομαδικά αθλήματα. Με λίγα λόγια, με την αρωγή του Μαρινάκη, ο Ολυμπιακός είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους πολυαθλητικούς συλλόγους στον πλανήτη (προσοχή: ο Μαρινάκης δεν είναι ο μόνος χρηματοδότης του Ερασιτέχνη, ούτε οι δεκάδες τίτλοι που έχουμε, από την ίδρυση των τμημάτων του Συλλόγου, είναι δικό του έργο).
ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΛΟΓΙΑ
- Τι, ακριβώς, προσάπτουμε στον Μαρινάκη; Ότι δεν κάνει τις σωστές κινήσεις ώστε να διατηρηθεί μονίμως η ομάδα στο υψηλό επίπεδο που επί προεδρίας του έχει φτάσει;
- Ότι πουλάει (και όχι ξεπουλάει) παίκτες που έχει αναδείξει ο Ολυμπιακός και που, πιθανότατα, θέλουν και οι ίδιοι να φύγουν; Ότι φεύγουν παίκτες από τις ακαδημίες που ο ίδιος έχει φροντίσει να είναι από τις δύο καλύτερες στην Ελλάδα; (και ας το ξαναπώ: στον ΠΑΟΚ, των λιγότερων απαιτήσεων για άμεσα αποτελέσματα, προφανώς και είναι ευκολότερο να αναδειχθούν παίκτες παίρνοντας περισσότερες ευκαιρίες στην πρώτη ομάδα)
[Υπόθεση εργασίας: ο Τζολάκης έφευγε με 20m για την Νότιγχαμ. Οι μισοί Ολυμπιακοί θα έκραζαν που αποδυναμώνεται ο Ολυμπιακός για να δυναμώσει η Νότιγχαμ (χωρίς να βάζουμε, ως συνήθως, στην εξίσωση την επιθυμία του παίκτη) και σχεδόν όλοι οι αλλόθρησκοι (και όχι μόνο) θα έλεγαν ότι είναι οικονομικό τερτίπι για να ενισχυθεί ο Ολυμπιακός και ότι πρέπει να επέμβει η UEFA (mafia) γιατί «πώς αλλιώς ένας τερματοφύλακας που τον επόμενο χρόνο λήγει το συμβόλαιό του θα μπορούσε να κοστίζει τόσο;»]
- Ότι δεν έχει τον ορθολογικό τρόπο δράσης (και αντίδρασης) για να γιγαντωθεί κι άλλο η ομάδα; Προφανώς (πόσες φορές να το αναφέρω;). Όμως, δεν υπάρχει τέλειος πρόεδρος: ο Κόκκαλης άφησε το μπάσκετ να παρακμάσει (και το ίδιο θα έκανε και με το ποδόσφαιρο), θεωρούσε τον προπονητή διακοσμητικό στοιχείο που θα έπρεπε απλά να διαχειρίζεται (ως συνταγή της επιτυχίας) τους παικταράδες που ο ίδιος έφερνε, στην πρώτη σοβαρή πρόταση για πώληση παίκτη στο εξωτερικό μόνο δεμένο δεν πήγε τον Καστίγιο (που ούρλιαζε ότι καμία όρεξη δεν είχε να φύγει) στο αεροδρόμιο, και διεκδίκησε (αντί να χαρίσει στον Ερασιτέχνη) την έκταση στου Ρέντη.
- Και, ναι, θα προτιμούσα να υπήρχε ένα σωστά δομημένο σύστημα σκάουτερ που θα μπορούσε να εντοπίσει τους καλούς παίκτες των μικρότερων ή ισοδύναμων πρωταθλημάτων και όχι να κοιτάς, κυρίως μέσω managers, μόνο τις κορεσμένες και πανάκριβες αγορές των κορυφαίων πρωταθλημάτων. Και θα προτιμούσα να αποκτήσουμε και παίκτες, αν όχι Έλληνες, τουλάχιστον από το ελληνικό πρωτάθλημα. Γιατί ο αντίστοιχος Ρόκα του ουγγρικού ή ελληνικού πρωταθλήματος (εκτός των --λέμε τώρα-- Big 4) θα κόστιζε το 1/5 και επειδή ο Βρουσάι στις πρώτες του εμφανίσεις φαινόταν καλύτερος του Ρόκα...
- Δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να συγκρίνω τον Μαρινάκη με τις διοικήσεις των άλλων ομάδων. Εκτός αν κάποιος θα προτιμούσε τον Αλαφούζο, τον Μελισσανίδη, τον Ραλίστα ή τον Σαββίδη (αυτή είναι, όμως, η εικόνα των ποδοσφαιρικών μεγαλοπαραγόντων στην Ελλάδα το 2026).
- Και για να τελειώνουμε και την άλλη μεγάλη σύγκριση: άλλο το μπάσκετ και άλλο το ποδόσφαιρο (και θεμιτή κάθε θέση που θεωρεί ότι οι Αγγελόπουλοι λειτουργούν πιο ορθολογικά και με μεγαλύτερο οικονομικό κόστος). Το μπάσκετ, όμως, έχει το πλεονέκτημα ότι ο Ολυμπιακός ανήκει (με τη χρηματοδότηση, προφανώς, των Αγγελόπουλων) στην αφρόκρεμα της Ευρώπης. Προπονητές και παίκτες επιθυμούν να ανήκουν στο ρόστερ (πέρα από το απλό: στο μπάσκετ --εκτός αν είσαι η Αρμάνι--, αν χαλάσεις πολλά λεφτά, θα φτιάξεις ομάδα. Ίσως όχι για να σηκώσεις την κούπα, αλλά ομάδα θα φτιάξεις. Στο ποδόσφαιρο --και είναι αμέτρητα τα παραδείγματα-- όχι). Και τα λειτουργικά κόστη μιας ποδοσφαιρικής ομάδας (από το ρόστερ, τα προπονητικά τιμ, μέχρι τις εγκαταστάσεις, και τις ακαδημίες) είναι εντελώς διαφορετικά (εδώ, βεβαίως, πρέπει να τονιστεί ότι η ποδοσφαιρική διοίκηση έθετε ως στόχο --και αναφέρει ότι το έχει καταφέρει-- ο Ολυμπιακός να κινείται με θετικό ισολογισμό χωρίς να χρειάζεται να βάζει χρήματα η διοίκηση).
- Μένοντας στο μπάσκετ: αισθάνθηκα άσχημα όταν όρθιο το ΣΕΦ (χρόνια πριν) χειροκροτούσε τον πατέρα Αγγελόπουλο στο αμαξίδιο. Μια ομάδα με συγκεκριμένη ταξική προέλευση (και ωραίο είναι να ζούμε με τους μύθους μας, αλλά η πραγματικότητα μας διαψεύδει) να χειροκροτά τον πατέρα Αγγελόπουλο... Αισθάνθηκα ακόμα χειρότερα όταν ο Δημητριάδης των υποκλοπών φωτογραφιζόταν με το Ευρωπαϊκό και νιώθω άσχημα κάθε φορά που η Γκιλφόιλ είναι επίσημη καλεσμένη στο ΣΕΦ.
- Είναι άλλο το πολιτικό και άλλο το αγωνιστικό. Μέσα στο blog τον Μαρινάκη τον κρίνω για όσα κάνει ως πρόεδρος του Ολυμπιακού. Και από όπου και να το κοιτάξω, το πρόσημο παραμένει θετικό. Δεν βλέπω πώς έχει χάσει ο Σύλλογος από τον Μαρινάκη, και σίγουρα δεν είναι αυτός ο --ποδοσφαιρικός μου-- εχθρός. Θα μπορούσε να τα κάνει καλύτερα; Προφανώς! Μπορεί στο μέλλον να τα κάνει χειρότερα; Επίσης προφανές. Τον κρίνω για όσα έχουν συμβεί επί προεδρίας του ως σήμερα.
- Προφανώς, επίσης, και οι επιτυχίες δεν είναι το μοναδικό κριτήριο. Αλλά όσα και να προσάψει κάποιος στον Μαρινάκη, ο Μαρινάκης, ευτυχώς, δεν είναι Τράκης. Προσωπικά, εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχω σταματήσει συνειδητά να χειροκροτώ προέδρους. Έχω, όμως, άποψη: και η άποψή μου για τον Μαρινάκη, ως πρόεδρο του Ολυμπιακού, είναι θετική.
- Για να μην ξεχνιόμαστε: καμία σχέση δεν έχουν οι ζωές μας με τον –κάθε-- Κόκκαλη, Μαρινάκη, Αγγελόπουλο, Μελισσανίδη, Σαββίδη, Αλαφούζο κ.λπ. Και όχι απλά δεν έχουν σχέση, αλλά έχουν και εντελώς αντίθετα συμφέροντα. Ζούμε, όμως, με τις αντιφάσεις μας. Αλλιώς ας αγωνιστούμε για να επιστρέψουμε σε ένα πραγματικά ερασιτεχνικό πλαίσιο αθλητισμού, που στην ομάδα θα αγωνίζονται άνθρωποι στον ελεύθερο (από το βιοποριστικό τους επάγγελμα) χρόνο.
- Και λίγο στο πιο αγωνιστικό: ο Μεντιλίμπαρ έπρεπε να είχε φύγει τον Μάιο. Αφού δεν έφυγε τότε, έπρεπε να είχε φύγει μετά τον αποκλεισμό. Αφού δεν έφυγε ούτε τότε, απλά όσο νωρίτερα, τόσο το καλύτερο. Έτσι κι αλλιώς η χρονιά δεν σωζόταν όσο όλοι περίμεναν τον Μεντί στην γωνία. Με αποδοκιμασίες από τις κεντρικές θύρες στον πρώτο επίσημο αγώνα της χρονιάς (με τη NEC). Με γιούχα στον Ελ Κααμπί την πρώτη αγωνιστική. Με μια ομάδα που σκοράρει με αίτηση. Ο τρόπος ήταν απαράδεκτος, ο χρόνος δεν είχε ιδιαίτερη σημασία (αν και χθες, πριν τον αγώνα, έλεγα στον Terso ότι συγκεκριμένα για αυτόν τον αγώνα --ΑΕΚ, ΠΑΟ και ΟΦΗ δεν ήθελα να παίζαμε τώρα--, θα ήταν καλύτερα να πηγαίναμε με Μεντί.) Όπως και να έχει, αν το αντίθετο της αστερόσκονης ήταν η σκατόσκονη, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό που είδαμε χθες ήταν το δημιούργημα του Μεντί με λίγη σκατόσκονη (στην επιλογή προσώπων και προσπάθεια αλλαγής του τρόπου ανάπτυξης) από τον νέο προπονητή.
- Το τελευταίο που χρειάζεται η ομάδα είναι και ένας εμφύλιος στις κερκίδες (και τα social). Η διοίκηση δεν τα έκανε καλά και προσπαθεί να σώσει την παρτίδα. Το πρόβλημα ούτε πέρσι, ούτε φέτος ήταν στο ρόστερ (δεν θυμάμαι πολλούς υποστηρικτές της παραμονής των Μπουχαλάκη --μια χαρά στη θέση του Γκαρσία-- ή του Ανδρούτσου), τουλάχιστον όσον αφορά σε τέτοιους αγώνες (αλλά ακόμα και το περσινό ρόστερ απέναντι σε --top μάλιστα-- ομάδες Champions League, μια χαρά στάθηκε). Δεν ξέχασαν όλη την μπάλα που ήξεραν. Ο καλός προπονητής είναι αυτός που μπορεί να εκμεταλλεύεται τα πλεονεκτήματα που έχει ο κάθε ποδοσφαιριστής και να δημιουργεί ένα καλό σύνολο. Αυτό έκανε ο Μάρτινς τις δύο πρώτες χρονιές, αυτό συνέβη (στο μάξιμουμ) τη χρονιά του Conference. Αλλά όλοι οι κύκλοι, αργά ή γρήγορα, κλείνουν.
- Και για να το κλείνω κι εγώ: ο Ολυμπιακός είναι πάνω από πρόσωπα και (αν όχι ανήκει στον λαό του) η μόνη σταθερά είναι ο κόσμος. Ο ιδιοκτήτης πληρώνει από υπερκέρδη, παίκτες και τιμ πληρώνονται (και ελάχιστοι είναι αυτοί που η τιμή να αγωνιστούν με τον δαφνοστεφανωμένο μπαίνει πάνω από την τιμή του συμβολαίου -- τεράστιε Καραπιάλη), ενώ ο κόσμος πληρώνει από υστέρημα και κόβει από άλλα για να σταθεί δίπλα στην ομάδα. Ο κόσμος είναι η αιτία που το μεγάλο κεφάλαιο επιλέγει να χρηματοδοτεί μια ομάδα, και ο κόσμος έχει κάθε δικαίωμα να ασκεί κριτική που η διοίκηση οφείλει να αφουγκράζεται. Πάνω από όλα και όλους (ακόμα και από τον κόσμο) είναι το έμβλημα, είναι ο Ολυμπιακός. Ο κόσμος δεν έχει πάντα δίκιο (και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο και βλέπω ένα κομμάτι του να λειτουργεί ως πελάτης και όχι ως οπαδός). Και όταν η ομάδα είναι άρρωστη και οι παίκτες αγωνίζονται με κομμένα πόδια, ο κόσμος/οπαδός πρέπει να στέκεται δίπλα της (ειδικά όταν μιλάμε για restart).
Και θα το ξαναγράψω:
ΘΡΥΛΕ ΓΕΡΑ, ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΞΑΝΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου