Του Dr. Jekyll
Πολύ λίγα σχόλια για τον προχθεσινό αγώνα:
Μια ακόμα νίκη στο σακούλι του Ιμανόλ. Γιούπι, ζήτω, μπράβο, κ.λπ., αλλά η εικόνα ήταν ιδιαιτέρως προβληματική. Ο Ολυμπιακός κάνει ένα από τα δύο χειρότερά του φετινά παιχνίδια (το άλλο ήταν με τον ΟΦΗ), η Κηφισιά ήταν καλύτερη (είχε περισσότερες σοβαρές ευκαιρίες, καλύτερα στατιστικά, περισσότερα κόρνερ, και, γενικά, ήταν η ομάδα που στάθηκε καλύτερα στον αγωνιστικό χώρο σε όλη τη διάρκεια του αγώνα (μοναδική περίοδος στην οποία ο Ολυμπιακός είχε κάτι σαν έλεγχο ήταν το διάστημα 30-45, στο οποίο η Κηφισιά σταμάτησε την ασφυκτική πίεση ψηλά και έδωσε μπάλα στον Ολυμπιακό -- που δεν κατάφερε να κάνει και κάτι σπουδαίο).
Κατά τ’ άλλα: όπως στον αγώνα με την Καλαμάτα είχες σχεδόν όλους τους παίκτες να κάνουν το καλύτερό τους φετινό παιχνίδι, στο προχθεσινό είχες τους περισσότερους να κάνουν μια από τις χειρότερες εμφανίσεις (και, κυρίως, η αμυντική και μεσαία γραμμή). Το βασικότερο: την ίδια λάμψη στα μάτια και την απόλυτη συγκέντρωση που η ομάδα είχε στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό την είδαμε προχθές στην Κηφισιά. Οι παίκτες της έβγαιναν πρώτοι στην μπάλα, δεν παρατούσαν φάσεις και δεν σταμάτησαν να ελπίζουν και να πιέζουν ακόμα και όταν ο Ολυμπιακός προηγήθηκε με δύο γκολ, εντελώς κόντρα στην εικόνα του αγώνα.
Αν ο αγώνας ερχόταν ισοπαλία, ο Ολυμπιακός όχι απλά θα ήταν άξιος της μοίρας του, αλλά θα είχε πετάξει ένα σπάνιο δώρο της τύχης: δεν θυμάμαι πολλές φορές τον Ολυμπιακό να στέκεται τόσο τυχερός, ώστε να προηγείται με δύο γκολ διαφορά χωρίς ούτε κατά διάνοια να το αξίζει. Χωρίς πολλά πολλά: Τικνιζιάν, Πιρόλα, Πέντερσεν, Πουέρτα, Ρόκα, Ζότα και Γιάρεμπτσουκ κάνουν κακό παιχνίδι. Ρέτσος και Φρόιλερ (για τον Ελβετό κυρίως ανασταλτικά -- στην επίθεση βγάζει την καλή πάσα στη μία από τις δύο ευκαιρίες του Τσικίνιο και συμμετέχει στο γκολ της νίκης) μακριά από τις καλές τους εμφανίσεις. Σα δεν φάνηκε, Φορτούνης έχει μια καλή εκτέλεση κόρνερ, αλλά σπαταλά μια μεγάλη ευκαιρία (τόσο άτσαλα, που ούτε καν στα highlight δεν μπαίνει). Διακριθέντες ο Ορτέγκα (με σπουδαίες επεμβάσεις, παρότι δέχεται δύο γκολ), ο Μάριους (με ένα γκολ και μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία) και, φυσικά, ο Ζέλσον, που πετυχαίνει ένα από τα καλύτερα και σημαντικότερα τέρματα από τότε που έχει έρθει στην ομάδα.
Συμμαζεύει λίγο το χάλι της μεσαίας γραμμής ο Έσε (λίγο, όμως -- άλλωστε και τα δύο γκολ μπαίνουν όσο ο Αργεντίνος είναι στο παιχνίδι), ενώ ο Τσικίνιο βρίσκεται δύο φορές σε καλό σημείο για γκολ (στη δεύτερη φάση υποχρεώνει τον τερματοφύλακα σε εντυπωσιακή απόκρουση), συμμετέχει στο πρώτο γκολ (εκεί που και οι τρεις μεσοεπιθετικοί κάνουν καλή δουλειά: ο Ζότα κλέβει και σεντράρει, ο Τσικίνιο κάνει κάτι σαν κακό κοντρόλ/πάσα και ο Ρόκα με ψυχραιμία κάνει το 0-1), εκτελεί το κόρνερ για το 0-2, αλλά κάνει και το τσαφ για την τεράστια ευκαιρία της Κηφισιάς προς το τέλος του πρώτου ημιχρόνου.
Ας κάνουμε υπομονή στην κριτική των παικτών: μετά την αποθέωση των πλάγιων μπακ στον αγώνα απέναντι στην (καλή) Καλαμάτα (και, λιγότερο, με τη Σπάρτα) σήμερα παίρνουν όλοι κάτω από την βάση (με ευθύνη και στα γκολ των αντιπάλων): όπως, υποθέτω, η εικόνα με την Καλαμάτα ήταν καλύτερη από αυτό που μπορούν να δώσουν, έτσι, ελπίζω, ότι και η προχθεσινή εμφάνιση είναι κάτω από τα στάνταρ τους. Ευθύνη, προφανώς, και στον Ιμανόλ: η επιλογή να παίξεις χωρίς εξάρι (και, θυμίζω, ότι εξάρια είναι μόνο ο Έσε και ο --παροπλισμένος-- Σιπιόνι), στον αγώνα με τον Ζέλα βγήκε, στον αγώνα με τον Ζέλα C, όχι. Ας το ξαναπούμε: και αυτός μαθαίνει την ομάδα και βλέπει όρια και αποδόσεις (το πιο απλό: μετά από όλα τα παιχνίδια που έχουμε δει, νομίζω ότι προβάδισμα για τη θέση του επιθετικού έχει ο Μάριους, μετά το μυρμήγκι και τελευταίος ο Γιάρε -- ναι, μπορεί αν πάρει και άλλες ευκαιρίες να ξεμπουκώσει, αλλά πόσες ευκαιρίες μπορεί να δώσει ο Ολυμπιακός όταν καίγεται για γκολ και υπάρχουν καλύτερες επιλογές;).
Όπως ο Ολυμπιακός δεν έγινε ομαδάρα από τις πολλές νίκες, αντίστοιχα δεν υπάρχει λόγος εσωστρέφειας από την προχθεσινή απόδοση (και ακριβώς το ίδιο θα έλεγα και αν ο αγώνας είχε διαφορετικό αποτέλεσμα). Η ομάδα φτιάχνεται: είναι δεδομένο ότι θα κάνει πισωγυρίσματα, είναι δεδομένο ότι δείχνει σημάδια βελτίωσης (και ας ισχύει ότι η εικόνα της προχθεσινής ανάπτυξης ήταν βγαλμένη από το παρελθόν: η πίεση της Κηφισιάς --και με δεδομένο ότι ο Ολυμπιακός δεν ήθελε να πετά την μπάλα μπροστά-- οδηγούσε συνέχεια την μπάλα προς τα πίσω και τον Ορτέγκα).
Ο περσινός αγώνας στο Καραϊσκάκης και ο φετινός στην Λεωφόρο δείχνουν το πόσο έχει αποδυναμωθεί η ομάδα εξωαγωνιστικά: το καθαρματάκι στον πάγκο της ομάδας των βορείων προαστίων (που, ας το παραδεχτούμε, έχει κάνει καλή δουλειά στην Κηφισιά) εξέφρασε προχθές παράπονα για μια διαιτησία που έπαιξε 60-40 έδρα. Αν είχε λήξει τον αγώνα πριν το 94:30 ή είχε δώσει πέναλτι στην φάση του Έσε, θα μιλούσαμε για στημένη διαιτησία, τώρα απλά για διαιτησία έδρας. Λογικό να υπάρχουν παράπονα από τον δακρυσμένο Λέτο: πέρυσι κρατήθηκε αισθητά λιγότερος χρόνος από αυτόν που θα έπρεπε και δεν δόθηκε ένα πέναλτι που μπορούσε να δοθεί (το προχθεσινό απλά δεν γινόταν).
Και επειδή υπάρχουν και τα θετικά: σε μια ομάδα που πετύχαινε γκολ με το σταγονόμετρο, προχθές σκοράραμε τρία γκολ και χάσαμε και δύο σπουδαίες ευκαιρίες (και εκεί κάπου τελειώνουν οι ευκαιρίες μας). Θετικό ότι ο Ρόκα βρέθηκε ξανά στη σωστή θέση και είχε ψύχραιμη εκτέλεση (παρότι κάνει, γενικά, ένα πολύ κακό παιχνίδι) και ότι ο Μάριους δείχνει να αποκτά επαφή με τα δίχτυα. Θετικό, προφανώς, ότι η ομάδα παρότι ισοφαρίζεται στο 90΄, έχει την ψυχραιμία για να κυνηγήσει (και να πετύχει) τρίτο γκολ (και, μακάρι, αυτή η φάση να αποτελεί το τέλος του ντεφορμαρίσματος του Ζέλσον).
Την Τετάρτη Ρεν και την Κυριακή ΠΑΟΚ. Θα τα ξαναγράψω: υπομονή, στήριξη, ελπίδα για ατομική και ομαδική βελτίωση, και ΘΡΥΛΕ ΓΕΡΑ, ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΞΑΝΑ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου