Τείνει να εξελιχθεί σε παράδοση η εκδρομή στον Βόλο. Μια πόλη που λατρεύω για πολλούς και διάφορους λόγους και που, από ερυθρόλευκη σκοπιά, πάντα θα μου θυμίζει τα δύο ερυθρόλευκα μπαράζ του ’80, για τα οποία άκουγα ιστορίες από τον πατέρα μου, που ήταν μέσα στο γήπεδο, αλλά και το break στη σειρά με την Μπαρτσελόνα το ’15, το οποίο είχα παρακολουθήσει εκεί.
Του Mad Prophet
Το μόνο καλό που προσφέρει ο ΝΠΣ είναι η δυνατότητα για μια πολυάριθμη και άνετη εκδρομή. Έτσι, εύκολα και απλά, η ίδια παρέα που πήγε πέρσι στον Βόλο ανηφόρισε και φέτος για τη θεσσαλική πόλη.
Περίπου στις 11:30, καθώς φτάναμε στον Βόλο, διαπιστώσαμε ένα μηχανολογικό πρόβλημα στο αμάξι. Αρχίσαμε τα τηλέφωνα σε διάφορα συνεργεία της πόλης, αλλά όλα ήταν κλειστά. Ώσπου μας το σήκωσε ένας μηχανικός, μας ρώτησε τι πρόβλημα έχουμε και μας είπε πως κανονικά το συνεργείο ήταν κλειστό, αλλά ο ίδιος βρισκόταν εκεί για να φτιάξει το δικό του αυτοκίνητο. Μας είπε, όμως, μετά χαράς να περάσουμε από εκεί για να το δει, μήπως και καταφέρει να το φτιάξει.
Όταν φτάσαμε στο συνεργείο, είδαμε τρεις μηχανικούς, οι οποίοι, με ψαρωτικό ύφος, σχολίασαν τις κόκκινες μπλούζες μας και μας ρώτησαν από πού ερχόμαστε. Τελικά, μας έκαναν πλάκα και μας τόνισαν πως ήταν φανατικοί οπαδοί του Ολυμπιακού και της Νίκης Βόλου. Όσο ο ένας μηχανικός επιδιόρθωνε τη βλάβη, με τους υπόλοιπους συζητούσαμε για το ματς Κυπέλλου της Νίκης με τον ΠΑΟ και καταλάβαμε πως δύο πράγματα τους απασχολούσαν περισσότερο απ’ όλα, το πόσο κακή μπάλα παίζει ο Ολυμπιακός και το αν θα ανέβει κατηγορία η Νίκη.
Αφού τελικά κατάφερε, έστω και πρόχειρα με μια πατέντα, να φτιάξει το αμάξι ώστε να μπορέσουμε να επιστρέψουμε στην Αθήνα, αρνήθηκε να πάρει χρήματα και μας ευχήθηκε τα καλύτερα για τον Θρύλο.
Μετά από αυτή την ταλαιπωρία, γεμίσαμε τις μπαταρίες μας με μια παταούγκα και συνεχίσαμε με ψώνια στην τοπική αγορά. Εκεί άρχιζες πλέον να βλέπεις έντονα κόσμο με διακριτικά της ομάδας μας. Ξανά, σε ένα κατάστημα, πιάσαμε την κουβέντα με έναν υπάλληλο, ο οποίος ήταν κι εκείνος οπαδός του Ολυμπιακού και της Νίκης.
Ακολούθησε η σημαντικότερη στάση της ημέρας για τσιπουροποσία και μεζέδες, μια μπύρα για σβήσιμο και, τέλος, πάστα φούρνου στη σχεδόν αιωνόβια Μινέρβα.
Στα του αγώνα, δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που αξίζουν ιδιαίτερης αναφοράς. Προφανώς, τα πάντα επισκίασε ο τραυματισμός του Ελ Καμπί. Βρισκόμασταν στην ευθεία της φάσης και αμέσως καταλάβαμε τη σοβαρότητα του χτυπήματος. Η παγωμάρα στην κερκίδα ήταν τόσο έντονη, που ούτε το γκολ πανηγυρίστηκε ιδιαίτερα, ενώ στην ανάπαυλα του ημιχρόνου αυτό ήταν το κύριο θέμα συζήτησης.
Το δεύτερο ημίχρονο ήταν αρκετά υποτονικό, με έναν κακό Ολυμπιακό που το μόνο που κατάφερε ήταν να βάλει μόνος του φωτιά στο ματς και μάλιστα με τον λάθος τρόπο. Η ομάδα δεν έπεισε ούτε στιγμή πως είχε τον τρόπο να ξαναπάρει το προβάδισμα.
Το ίδιο ντεφορμέ ήταν και το πέταλο, πιθανότατα επηρεασμένο και από την εικόνα της ομάδας. Στο τελευταίο τέταρτο, μάλιστα, τα περισσότερα συνθήματα ήταν εκτός τόπου και χρόνου, λες και η ομάδα νικούσε 0-5. Ευτυχώς, ακούστηκε από την κεντρική κερκίδα ένα έντονο «Ολυμπιακός, Ολυμπιακός», για να επαναφέρει κάπως τα πράγματα στη θέση τους. Η τραγική εικόνα της ομάδας στο χορτάρι, βέβαια, δεν άλλαξε.
Το ματς τελείωσε κι εμείς πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Στο τέλος της βραδιάς, αυτό που με προβλημάτισε περισσότερο απ’ όλα ήταν ότι δεν με είχε πειράξει καθόλου το ανεπιτυχές αποτέλεσμα.
Ίσως φταίει ότι μεγαλώνω και γίνομαι πιο αδιάφορος απέναντι στην ομάδα. Ίσως φταίει ότι ένα παιδί που μεγάλωσε αλλιώς δυσκολεύεται πολύ να προσαρμοστεί στο σήμερα και στα selling clubs, στις 25 προσθαφαιρέσεις σε κάθε μεταγραφική περίοδο, στους λογιστικούς όρους, στους ισολογισμούς, στα γκρουπ ομάδων, στη μεταβίβαση διαρκείας με αντίτιμο. Και μέσα σε όλα αυτά ψάχνει, μετά βίας, έναν ήρωα που να γνωρίζει τι συμβολίζει η ερυθρόλευκη φανέλα και με τον οποίο να μπορεί να ταυτιστεί.
Ίσως, τελικά, το παιδί που κρύβεται μέσα μου να παραείναι ρομαντικό.
Δεν γαμιέται. Τουλάχιστον εμείς να είμαστε καλά, να βγάζει μόνο το αυτοκίνητο, ο Κορεάτης, προβλήματα, και του χρόνου στον Βόλο να βρεθεί ξανά η ίδια παρέα και να φωνάξει:
«Χέρια όλοι, ρε! ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου