Το σπίτι διαλέγει κι εκείνο τους ανθρώπους του

Το παρόν κείμενο δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει αφιέρωμα στον μακροβιότερο ξένο στην ιστορία του Ολυμπιακού. Αυτή τη δουλειά θα την αναλάβουν κάποτε οι ιστορικοί αυτού του χώρου. Είναι απλώς ένας μικρός αποχαιρετισμός σ' έναν τύπο που ήρθε αθόρυβα και τελικά έγινε ένας από εμάς.

 

 

 

 

 

Σεζόν 2025/26: Η χρονιά της απόλυτης δικαίωσης!

Ήταν μια χρονιά ονειρική! Μια σεζόν κατά την οποία ο Θρύλος κατέκτησε την κορυφή του ευρωπαϊκού μπασκετικού Έβερεστ. Και μάλιστα το έκανε πράξη μέσα στην έδρα του αιώνιου αντιπάλου, μεγιστοποιώντας τον ήδη εντυπωσιακό αντίκτυπο της επιτυχίας. Η επιτυχία αυτή θα μνημονεύεται για χρόνια από εμάς σαν μια ολόχρυση σελίδα της ιστορίας μας και από τους αλλόθρησκους σαν μια στιγμή ταπείνωσης, ακόμα και αν δεν το παραδέχονται στον δημόσιο λόγο. Και σαν κερασάκι στην τούρτα, ήρθε η κατάκτηση και του ελληνικού πρωταθλήματος απέναντι στον βάζελο, για να σφραγίσει την κυριαρχία μας εντός των τειχών. Η χρονιά της δικαίωσης.

Κιντέλ Γουντς: Ένα αυτοκαταστροφικό ταλέντο που πάντα θα λατρεύεται

Ο Ολυμπιακός στέφθηκε Πρωταθλητής Ευρώπης έπειτα από 13 χρόνια, νικώντας τη Ρεάλ Μαδρίτης στο αξέχαστο Final Four της Αθήνας, την ίδια στιγμή που οι Νικς έφτασαν στο θαύμα και στον πολυπόθητο τίτλο μετά από 53 ολόκληρα χρόνια. Παράλληλα, ο Νίκος Τσάκος, που είναι χορηγός και στις δυο ομάδες, έριξε την ιδέα πως θα ήθελε να δει τον Ολυμπιακό με τους Νικς να παίζουν ένα φιλικό αγώνα. Μέχρι να πάρει σάρκα και οστά ένα τέτοιο σενάριο, ας θυμηθούμε έναν παίκτη που αγωνίστηκε και με τις δυο ομάδες και, ειδικά στον Πειραιά, λατρεύεται μέχρι σήμερα.

Για τον Κάρεϊ Σκάρι...

Στις 18 Μαΐου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών, ο Αμερικάνος πρώην μπασκετμπολίστας Κάρεϊ Σκάρι. Ο Σκάρι αποτέλεσε τον πρώτο ξένο που φόρεσε την ερυθρόλευκη φανέλα με το Δαφνοστεφανωμένο Έφηβο στο στήθος, τη χρονιά που επιτράπηκε να αγωνίζεται ένας ξένος στις ομάδες μπάσκετ, τη μακρινή περίοδο 1988/89. Παρόλο που αγωνίστηκε μόλις μια σεζόν στον Ολυμπιακό, ο Κάρεϊ Σκάρι πρόλαβε να αφήσει το αποτύπωμά του και μέσα από αυτό το μικρό αφιέρωμα του αποτίνουμε φόρο τιμής και έναν ύστατο χαιρετισμό.

Πόσο πονάει, όταν ο ΘΡΥΛΟΣ νικάει

Στο Sunset Boulevard, η Νόρμα Ντέσμοντ ζει παγιδευμένη σε έναν κόσμο που έχει πάψει να υπάρχει. Αρνείται να αποδεχτεί ότι η εποχή της τελείωσε και περιμένει μάταια την επιστροφή στις μέρες της απόλυτης δόξας. Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα και ο Παναθηναϊκός. Σαν να μην έχει αντιληφθεί ότι οι δεκαετίες κατά τις οποίες θεωρούσε δεδομένη την κυριαρχία του, οι δεκαετίες κατά τις οποίες ένα ολόκληρο σύστημα λειτουργούσε όπως το είχε συνηθίσει, αποτελούν πλέον παρελθόν. Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχασε την ισχύ του. Το πρόβλημα είναι ότι συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν να την έχει.

Οι νίκες γεννούν φιλάθλους και οι ήττες οπαδούς

Και δεν θα άλλαζα ούτε μια ήττα αυτά τα 13 χρόνια.

104 πόντοι για 101 χρόνια περήφανης ιστορίας!

Ο Ολυμπιακός γιόρτασε τα 101 χρόνια ιστορίας του με ένα πολύ σημαντικό αποτέλεσμα, κερδίζοντας μέσα στην έδρα της φορμαρισμένης Παρί. Έτσι εδραίωσε σημαντικά τη θέση του στο κυνήγι της τετράδας και του πλεονεκτήματος έδρας. Πριν από αυτό όμως, είχε φροντίσει να κάνει και ένα ομολογουμένως πολύ όμορφο δώρο στον κόσμο του, κερδίζοντας μέσα στο ΣΕΦ τον αιώνιο αντίπαλο, φθάνοντας τις 11 συνεχόμενες νίκες απέναντι του! Οι δύο αυτές νίκες ήρθαν με πολύ διαφορετικό τρόπο η καθεμία, αποδεικνύοντας τη μεγάλη ποιότητα της ομάδας μας.

Πανσερραϊκός – Ολυμπιακός 1-2

Ο Ολυμπιακός μπορεί να κρατήσει τα πρώτα 80 λεπτά, με τα καλά και και τα κακά, αλλά, για την ψυχική μας υγεία και το πρωτάθλημα, πρέπει να προσέξει να μην επαναλάβει το τελευταίο δεκάλεπτο.

Ναι μεν, αλλά... (Μέρος Δεύτερο)

Ο Ολυμπιακός έκανε την καλύτερή του φετινή εμφάνιση απέναντι στη Λεβερκούζεν, αλλά δεν κατάφερε να σκοράρει και να ανατρέψει το σκορ του πρώτου αγώνα.

Ολυμπιακός – Παναιτωλικός 2-0

Με ένα καλό δεύτερο ημίχρονο, και με γκολ του Πιρόλα και του Γιαζιτσί, ο Ολυμπιακός επέστρεψε στις νίκες και τα γκολ.

Λίγες σκόρπιες παρατηρήσεις και σκέψεις για τον αγώνα.