Του JosuTernera
ΕΝΑΣ ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ
Αν τον περασμένο Ιούνιο, ο Τόμας Γουόκαπ και ο Ολυμπιακός αποφάσιζαν, για Χ λόγους, να ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους, πιθανότατα ο συγκεκριμένος τίτλος να κοσμούσε τα πρωτοσέλιδα αθλητικών εφημερίδων και site, που θα περιέγραφαν την ειδική σχέση του Τεξανού με τον ερυθρόλευκο οργανισμό και την πολυετή του προσφορά στην ομάδα. Φυσικά αυτό το σενάριο ανήκει στο πεδίο της επιστημονικής φαντασίας, καθώς η πορεία των πραγμάτων μόνο αυτή δεν ήταν και αυτή η ειδική σχέση που υπήρχε μεταξύ των δύο πλευρών «κατέρρευσε» εν μία νυκτί. Ή μάλλον μετά το τέλος της περιβόητης συνέντευξης Γουόκαπ και τις αναφορές περί «σεβασμού». Τουλάχιστον αυτό καταλαβαίνουμε όσοι δεν γνωρίζουμε τυχόν inside information και το όποιο παρασκήνιο.
Αλλά ασχέτως της όποιας προϊστορίας τυχόν υπάρχει και φωτίζει την ύπαρξη ρωγμών στη σχέση πριν από αυτό το σημείο, ας δούμε λίγο την πραγματικότητα μέσα από τα μάτια του συμπαθούς --μέχρι πρότινος-- γελαδάρη από το Τέξας. Ο Τόμας Γουόκαπ διανύει το 34ο έτος της ζωής του, έχοντας στην «πλάτη» του και κάποιους τραυματισμούς, γεγονός που ρεαλιστικά του δίνει 3 με 4, στην καλύτερη περίπτωση, μπασκετικά χρόνια σε υψηλό επίπεδο. Στην τελευταία δε χρονιά του ως παίκτης του Ολυμπιακού (2026/27) θα έπαιρνε 1,1 --αν δεν κάνω λάθος-- εκατομμύρια ευρώ βάσει του συμβολαίου που είχε υπογράψει.
Αν συνυπολογίσουμε ότι ο Ολυμπιακός έκανε, πριν ολοκληρωθεί η περασμένη αγωνιστική περίοδος, δύο μεταγραφές από το πάνω ράφι στις θέσεις των γκαρντ (με υψηλά μάλιστα συμβόλαια για τους ΜακΙντάιρ και Μοντέρο), τότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο ρόλος του Γουόκαπ θα περιοριζόταν και ο Τεξανός θα αναγκαζόταν να περάσει πίσω από τους νεοφερμένους στην ιεραρχία της ομάδας. Αυτό δεν το λες και πολύ θελκτικό σενάριο στα μάτια ενός επαγγελματία αθλητή.
Αν μάλιστα ισχύει ότι η Dubai τού έκανε μια προσφορά με σαφώς μεγαλύτερες οικονομικές απολαβές από όσες προβλεπόταν να έχει μένοντας στον Ολυμπιακό, και του έδινε και ένα πολυετές συμβόλαιο, αυτή η προοπτική μόνο αδιάφορη δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί για τον επαγγελματία Γουόκαπ. Ας βάλουμε και στην εξίσωση τις όποιες επαγγελματικές ανησυχίες της συντρόφου του που, σύμφωνα με δημοσιεύματα, έχει ισχυρούς οικονομικούς λόγους να τη συνδέουν με το Ντουμπάι.
Άλλωστε, όπως είπα πριν από λίγο καιρό στον Terso, πίσω από την κλειστή πόρτα ενός σπιτιού μπορεί να γίνεται οποιαδήποτε συζήτηση και να λαμβάνεται οποιαδήποτε απόφαση όχι αναγκαστικά βασισμένη στα οπαδικά standards που έχουμε εμείς στο μυαλό μας. Δεν το θεωρώ και απίθανο κάποιοι από εμάς αν βρίσκονταν μπροστά σε αντίστοιχο δίλημμα στα επαγγελματικά τους, να έπαιρναν την ίδια απόφαση με τον Γουόκαπ. Συμπεριλαμβανομένου και εμού.
Η ΑΛΛΑΓΗ ΩΣ ΑΝΑΓΚΗ
Οι φυσικοί οργανισμοί έχουν την τάση να προσαρμόζονται στα περιβάλλοντα και αυτό είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης. Ο συγκεκριμένος νόμος της φύσης βρίσκει αντιστοίχως την εφαρμογή του και στις κοινωνικές εκδηλώσεις/δραστηριότητες των ανθρώπων, μια από τις οποίες είναι και ο αθλητισμός. Εν προκειμένω το μπάσκετ.
Η απόκτηση γκαρντ από τον Ολυμπιακό αποτελούσε εδώ και χρόνια --μετά από τη φυγή Δαρσινού-- επιτακτική ανάγκη. Μιλάμε για πρωτοκλασάτο γκαρντ που να μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της ομάδας. Ο Γκος δεν κατάφερε να σταθεί στη θέση με συνέπεια και διάρκεια, κάτι που φαίνεται και από το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός δεν καιγόταν να τον κρατήσει στο δυναμικό του. Εξ ου και η απόκτηση Έβανς. Η ατυχία μεγάλη --εύχομαι ο παίκτης να βρει τον αγωνιστικό του δρόμο--, ωστόσο το κενό στη θέση συνέχισε να υπάρχει και πέρυσι έγινε προσπάθεια να καλυφθεί, αρχικά με την απόκτηση Ντιλικινά και ακολούθως με Μόρρις και Τζόζεφ. Αβίαστο συμπέρασμα ότι η θέση του πόιντ-γκαρντ χρειαζόταν οπωσδήποτε ενίσχυση και ενέσεις ποιότητας.
Και ερχόμαστε στο παρόν. Ο Ολυμπιακός αποφάσισε να προχωρήσει σε δυο σημαντικές μεταγραφές ώστε να δώσει μια κι έξω λύση στο πρόβλημα του άσου. Προσωπική μου άποψη ότι η ομάδα έπραξε σωστά και κυρίως ακολούθησε την μπασκετική λογική, δίνοντας συνέχεια και προοπτική στο όραμα του προπονητικού τιμ, αλλά και «εισακούοντας» την αναγκαιότητα για προσαρμογή στα απαιτητικά και διαρκώς εξελισσόμενα δεδομένα του σύγχρονου μπάσκετ. Με απλά λόγια, ο Ολυμπιακός έκανε τις κινήσεις που όφειλε ώστε να ανταποκριθεί στον ισχυρό ανταγωνισμό και τις νέες τάσεις που επικρατούν. Αυτό είναι αθλητισμός, αυτό είναι ζωή.
Άλλωστε τα πράγματα αναπτύσσουν τη δική τους δυναμική και ο κόουτς Μπαρτζώκας έχει αποδείξει ότι μπορεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις και σε ένα επίπεδο να τις διαμορφώνει.
ΚΑΠΟΥ ΩΠΑ
Σε αυτό το κομμάτι του κειμένου θα ήθελα να μιλήσω ανοιχτά και απελευθερωμένα για το πώς νιώθω εγώ --ως οπαδός-- για την υπόθεση Γουόκαπ με μία νύξη στην υπόθεση Φαλ.
Σίγουρα ο συναισθηματικός κόσμος ενός οπαδού διαφέρει από αυτόν ενός επαγγελματία αθλητή. Αυτό είναι και εύλογο και αναπόφευκτο. Ο δρόμος που ακολούθησε ο Γουόκαπ και ο τρόπος που χειρίστηκε τη σχέση του με τον οργανισμό του Ολυμπιακού εμένα μου φαίνεται ότι είναι προϊόντα πνευματικής βιασύνης ενός ανθρώπου που δεν τα πολυπαιδεύει τα πράγματα στο μυαλό του. Κοινώς, οι κινήσεις του παραπέμπουν σε άνθρωπο κάπως αδούλευτο στο πνευματικό κομμάτι, ο οποίος στην πορεία παγιδεύτηκε σε μια θέση αδιέξοδη που οδηγούσε νομοτελειακά σε μια σύγκρουση την οποία μάλλον δεν είχε τα εργαλεία να διαχειριστεί. Αντιστοίχως άγουρες και παρορμητικές κρίνω και τις επιλογές που έκανε, οι οποίες και τελικά τον εξέθεσαν, τουλάχιστον στα μάτια και τις συνειδήσεις ανθρώπων που τον είχαν μέχρι τώρα στηρίξει και αγκαλιάσει, είτε πρόκειται για τον επίσημο Ολυμπιακό είτε για τους οπαδούς της ομάδας. Και είμαι λίαν επιεικής.
Θεωρώ ότι ο Γουόκαπ έχει τιμήσει τη φανέλα του Ολυμπιακού όσο λίγοι και αυτό ίσως να παίζει τον ρόλο του στο να αισθάνεται αδικημένος είτε από το ύψος του συμβολαίου του είτε από τη θέση που θα είχε στο φετινό ρόστερ της ομάδας. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο! Και εγώ άλλωστε τάσσομαι στο πλευρό των εργαζομένων που διεκδικούν καλύτερους όρους από την εργοδοσία.
Διαβάζοντας όμως το αποχαιρετιστήριο μήνυμα προς την ομάδα και τον κόσμο μετά την επισημοποίηση της μεταγραφής του στην Dubai έχω να πω το εξής: Θεωρώ αδιανόητο να μην έχει φροντίσει να πει μια κουβέντα για τον άνθρωπο που πίστεψε σε αυτόν, τον ανέδειξε, τον προστάτευσε και τον εγκωμίασε ουκ ολίγες φορές. Τον Γιώργο Μπαρτζώκα εννοώ. Κάποιος θα το χαρακτήριζε αυτό αχαριστία, εγώ το ονομάζω καθαρή βλακεία. Γιατί αν κάτι έχω μάθει είναι ότι καλό είναι να τιμούμε με πράξεις και με λόγια τους ανθρώπους που μας έχουν στηρίξει και μας έχουν αγαπήσει σε αυτή την κωλοζωή.
Αυτό ισχύει και για τον έτερο Καππαδόκη: βλέπε Μουσταφά Φαλ.
Θα δανειστώ μια φράση από τη Βίβλο που πιστέψτε με δεν είναι το αγαπημένο μου ανάγνωσμα:
«Εάν ταίς γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δέ μή έχω, γέγονα χαλκός ηχών, ή κύμβαλον αλαλάζον», γράφει ο Απόστολος Παύλος στην Α’ προς Κορινθίους Επιστολή.
Η φράση στην καθομιλουμένη μεταφράζεται κάπως έτσι: «Κι αν μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτα άλλο από ένας ήχος μεταλλικός ή κύμβαλο που κάνει θόρυβο χωρίς ουσία (αλαλάζει)».
Κοινώς τενεκές!
* * *
ΥΓ Απόλυτη αναγκαιότητα η ανανέωση Ντόρσεϊ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου