Του Dr. Jekyll
Λίγα σχόλια με αφορμή τον αγώνα της Κυριακής:
- Ο Ολυμπιακός έκλεισε μια τριάδα αγώνων με υψηλό βαθμό δυσκολίας (ο Παναιτωλικός μπαίνει στην κατηγορία μόνο και μόνο επειδή είναι εκτός έδρας και ακολουθεί τα δύο παιχνίδια υψηλής έντασης). Τα αποτελέσματα είναι καλά, η εικόνα προβληματίζει. Με την ίδια ευκολία που ήρθαν οι νίκες, ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να είχε δύο ισοπαλίες (με ΠΑΟ και Παναιτωλικό) και μια ήττα (με Μαρσέιγ). Δεν πιστεύω σε όρους τύχης και ατυχίας σε σειρά αγώνων. Ακόμα και ο περσινός Ολυμπιακός στο Champions League στο τέλος της φάσης των ομίλων βρέθηκε εκεί που του αναλογούσε βάσει των εμφανίσεών του (και όσο και να μιλούσαμε στα πρώτα παιχνίδια για ατυχία, πλέον όλοι έχουμε εμπεδώσει ότι η περσινή αδυναμία μας να σκοράρουμε δεν ήταν θέμα τύχης).
- Είναι παράλογο να περιμένουμε θαύματα στο πολύ μικρό διάστημα που στον πάγκο της ομάδας κάθεται ο Ιμανόλ (πόσο μάλλον που και πολλοί παίκτες τώρα κλείνουν τρίμηνο στην ομάδα). Εξίσου παράλογο να περιμένεις από μια ομάδα που τώρα χτίζει αγωνιστική ταυτότητα να μην επηρεάζεται σε αντοχές και ψυχικά αποθέματα όταν λίγες ημέρες πριν έχει δώσει έναν αγώνα που δεν επιτρεπόταν να χάσει (ΠΑΟ) και έναν από τους πιο δύσκολους αγώνες στη League Phase του Europa. Είναι, όμως, λογικό να προβληματιζόμαστε από τo πρώτο τέταρτο του δευτέρου ημιχρόνου, που ο Παναιτωλικός έκανε ό,τι ήθελε στον αγωνιστικό χώρο και χρειάστηκαν οι εντυπωσιακές αποκρούσεις του Ορτέγκα για να κρατήσει η ομάδα το μηδέν.
- Η πραγματικότητα είναι ότι ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή φαίνεται πίσω από τους ανταγωνιστές του για τον τίτλο (τουλάχιστον από Παναθηναϊκό και ΑΕΚ), ενώ σίγουρα δεν μπορεί να ποντάρει σε βαθμούς που θα κερδίσει όπως νίκησε ο χθεσινός ΠΑΟΚ τον Ηρακλή (και συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, αλλά για καλυφθεί και αυτό το μειονέκτημα χρειάζεται περίσσευμα ποδοσφαιρικής ποιότητας).
- Ο Ολυμπιακός μπήκε πολύ δυνατά στην αρχή του αγώνα (και δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που η ομάδα ξεκίνησε τόσο καλά), ήταν --σε γενικές γραμμές-- καλός στο πρώτο ημίχρονο, εξαφανίστηκε στο πρώτο τέταρτο του β΄ ημιχρόνου και να ανέβασε ξανά στροφές με την είσοδο των Τσικίνιο και Ζότα. Τα γκολ ήρθαν στο 17΄ (ριμπάουντ του Ρόκα σε σουτ εκτός μεγάλης περιοχής του Φορτούνη) και στο 73΄ (σουτ εκτός περιοχής του Τσικίνιο -- τον οποίο, σωστά, βλέπει εντελώς αμαρκάριστο ο Ζότα) -- και μόνο το γεγονός ότι χρειάστηκε να φτάσουμε στην 7η αγωνιστική για να σκοράρουμε δύο γκολ, δείχνει το επιθετικό πρόβλημα στην ομάδα.
- Και αν το πρόβλημα στο γκολ το έχουμε όλοι επισημάνει και --εν μέρει-- αποδεχτεί, έρχεται και η αμυντική προβληματική λειτουργία (έστω και για λίγα διαστήματα -- μιλάμε, όμως, για τον Παναιτωλικό): δεν θα σταθώ στο δοκάρι ή το πολύ καλό σουτ που χάνουν στο πρώτο ημίχρονο, όσο στην απίθανη ευκαιρία του Μπάσι (περ 35΄) και τις δύο --σχεδόν εξ επαφής-- χαμένες ευκαιρίες του Εράκοβιτς στο δεύτερο ημίχρονο.
- Εξακολουθώ να θέλω (εγώ και κάτι εκατομμύρια Μεξικάνοι) να δω βασικό το Μυρμήγκι. Αντιλαμβάνομαι ότι η ομάδα παίρνει άλλα πράγματα (που στο μυαλό του Ιμανόλ είναι πιο σημαντικά) από Γιάρε και Μάριους (όπως αντιλαμβάνομαι και ότι, ενδεχομένως, χρειάζονται γκολ για να ξεμπουκώσουν), αλλά αυτή τη στιγμή δεν βλέπω ούτε τον έναν ούτε τον άλλον να μπορούν να κάνουν τη μισή ευκαιρία γκολ (και δεν λέω ότι θα το καταφέρει ο Γκονζάλεζ, αλλά μια καλή επαφή με τα δίχτυα έχει δείξει ότι την έχει ακόμα και στα λίγα παιχνίδια που έχει αγωνιστεί με τη ριγωτή).
- Διπλή χαρά για το γκολ του Τσικίνιο: και επειδή --επιτέλους-- είδαμε αγώνα χωρίς να μασάμε τα νύχια μας, και επειδή με αυτό το τέρμα ίσως να χαλαρώσει η υπερβολική κριτική. Κατά τ’ άλλα: είναι πολύ νωρίς για τεκμηριωμένες κρίσεις, αλλά η πρώτη μου άποψη για το ρόστερ είναι ότι για να πετύχουμε τους στόχους μας θα χρειαστεί να φτιαχτεί ένα σύνολο που να παίρνει το 101% από πολλούς ποδοσφαιριστές (και δεν ξέρω αν αυτό είναι εφικτό).
- Στα δικά μου μάτια (και αυτό δεν σημαίνει ότι έχω δίκιο) οι παίκτες που ο Ολυμπιακός μπορεί να βασίζεται είναι οι Ορτέγκα (μετά και από το χθεσινό παιχνίδι, θα εμπιστευτώ όσους έλεγαν ότι θέμα τερματοφύλακα με τον Ορτέγκα δεν θα έχουμε), Ρέτσος, Πιρόλα, Έσε, Φρόιλερ, Πουέρτα, Ζέλσον, Τσικίνιο και Φορτούνης (και με αυτό δεν λέω ότι θα είναι όλοι τοπ και αλάνθαστοι: και κακές ημέρες θα έχουν, και λάθη θα κάνουν -- πιστεύω, όμως, ότι έχουν μια ποιότητα που θα φανεί και στο γήπεδο). Από εκεί και πέρα είναι μια σειρά από στοιχήματα: Πόποβιτς (μέτριος σε όσα έχει δείξει), Κάρμο (φοβάμαι ότι θα ξενερώσει όσο βλέπει να είναι σταθερά δεύτερη επιλογή), Σάλιακας (υπερτίμιος, αλλά αργός), Πέντερσεν (που χθες δεν ήταν κακός), Μπρούνο, Τίκι, Σιπιόνι, Ρόκα, Μπέιλι (που μένει να δούμε αν θα ξαναπαίξει ποδόσφαιρο απαιτήσεων), Σα (πολύ μπλαζέ, αλλά κάτι δείχνει να έχει), Ζότα (πολύ πάθος, αλλά να δούμε και νούμερα), Γιάρεμπσουκ (με τα προβλήματα που κουβαλάει όταν αισθάνεται παραγκωνισμένος), Μάριους, Ελ Κααμπί (σε αυτή την κατηγορία για το αν, πώς και πότε θα επιστρέψει μετά από τόσο σοβαρό τραυματισμό) και Γκονζάλες.
- Η πραγματικότητα παραμένει: παρότι η ομάδα δεν πατάει γερά, παίρνει τις νίκες (και --πράγμα παράξενο για Ολυμπιακό-- παίρνει περισσότερα από όσα δικαιούται βάση αγωνιστικής εικόνας). Μένει να δούμε πόσο θα βελτιώνεται (το πρώτο μισάωρο του χθεσινού αγώνα, και μέχρι να βγει εκτός ο Φορτούνης, ήταν όντως καλό, αλλά το πρώτο τέταρτο του δευτέρου ημιχρόνου ήταν απαράδεκτο).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου