Του Dr. Jekyll
Λίγες σημειώσεις για το παιχνίδι απέναντι στον Δικέφαλο Κοτόπουλο Γαλλίας:
- Ο Ολυμπιακός δεν μάγεψε, δεν κυριάρχησε, δεν έχει ξεπεράσει τα προβλήματά του. Όμως επιστρέφει με νίκη, απέναντι σε μια από τις μεγαλύτερες γαλλικές ομάδες. Αυτή την περίοδο, με τον Ιμανόλ να μην έχει όλους τους παίκτες του ούτε για έναν μήνα, οι νίκες, έστω και με 1-0, είναι υπερπολύτιμες. Νίκη την Κυριακή απέναντι σε έναν από τους τρεις ανταγωνιστές για τον τίτλο, νίκη και την Πέμπτη με έναν από τους πιο δύσκολους αντιπάλους μας στην κλήρωση της league phase του Europa. Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε.
- Το γράφω από το ξεκίνημα: όλα αυτά θα πάνε στράφι αν δεν φτιάξουμε ομάδα. Η ανάπτυξη παραμένει προβληματική, η παραγωγή φάσεων φτωχή και οι επιθετικοί μας σκοράρουν με το σταγονόμετρο. Ας κρατήσουμε, όμως, ότι, με εξαίρεση τον αγώνα με τον ΟΦΗ, μετά τον αποκλεισμό από τη NEC η ομάδα, σε όλους τους «μικρούς» αγώνες δείχνει πιο παραγωγική (είτε στον αριθμό των ευκαιριών είτε στην ποιότητά τους) από την εικόνα που είχε από τον περσινό Γενάρη. Οι αγώνες απέναντι σε Παναθηναϊκό (μετά από μια διακοπή τριών εβδομάδων) και ο εκτός έδρας αγώνας απέναντι στην Μαρσέιγ δεν είναι ο κανόνας του επιπέδου δυσκολίας των αντιπάλων μας.
- Και αν στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό μπήκαμε εμείς με το μαχαίρι στα δόντια, καθώς η νίκη ήταν απαραίτητη, όχι μόνο βαθμολογικά, αλλά και για να φανεί μια βελτίωση, αντίστοιχη επιθυμία είχε και η χθεσινή Μαρσέιγ: και αυτή έχει ξεκινήσει στραβά, και αυτή μπήκε πολύ δυνατά στον αγώνα. Η διαφορά είναι ότι ενώ οι παίκτες του Ζέλα δεν κατόρθωσαν να βγάλουν αντίδραση, ο Ολυμπιακός το κατόρθωσε (και αυτό αποδεικνύει ότι πλέον έχει μέταλλο ευρωπαϊκής ομάδας και παίκτες με χαρακτήρα).
- Ακόμα και οι βασικοί διακριθέντες (Ορτέγκα, Ρέτσος, Πιρόλα και Έσε, δηλαδή αμυντικογενείς παίκτες) αντικατοπτρίζουν την εικόνα του αγώνα. Και, στα μάτια μου, κανείς δεν κάνει το τέλειο παιχνίδι. Ο Ορτέγκα κατεβάζει ρολά, αλλά στις μεταβιβάσεις με τα πόδια (και με εξαίρεση ένα ελεύθερο που έβγαλε σε αντεπίθεση τον Ζέλσον) ήταν σαν να σημαδεύει τους Γάλλους. Ο Ρέτσος κάνει μια γκάφα δίνοντας την μπάλα στον αντίπαλο και παίρνει μια αχρείαστη κίτρινη κάρτα (όπως, όμως, λέγαμε και με τον Terso, η αντίδρασή του προς τον παίκτη της Μαρσέιγ είναι απάντηση στον τσαμπουκά που είχαν προσπαθήσει να επιβάλουν οι Γάλλοι). Ο Έσε όσο περνάει η ώρα κουράζεται και προς το τέλος έχει αβίαστα λανθασμένες πάσες.
- Κατά τ’ άλλα: παραμένει πρόβλημα ότι ο Μπρούνο δύο φορές που βρέθηκε αμαρκάριστος, με ιδανικές συνθήκες για σέντρα, η εκτέλεση ήταν άθλια. Προβληματικό ότι ο Τίκι σε αντεπίθεση, αντί να επιλέξει πάσα σε συμπαίκτη, δοκιμάζει να τελειώσει (αποτυχημένα) τη φάση μόνος του. Παραμένει πρόβλημα ότι ο Σάλιακας είναι αργός (θα μπορούσαμε να το πληρώσουμε με τον Παναθηναϊκό, θα μπορούσαμε να το πληρώσουμε και χθες -- νομοτελειακά, όμως, κάποια στιγμή θα το πάθουμε).
- Λίγα πράγματα από την μέση και μπροστά: ο Ζότα δεν ήταν καλός (και, ναι, έβγαλε δύναμη και πάθος, αλλά κάτι παραπάνω χρειαζόμαστε), ο Ζέλσον δεν ήταν καλός (και, ναι, έβγαλε τρίπλες, κράτησε μπάλα, κέρδισε φάουλ, αλλά κάτι παραπάνω χρειαζόμαστε), το ίδιο και οι Τσικίνιο (έτρεξε πολύ, βοήθησε στην πίεση και βγάζει τη σέντρα από την οποία έρχεται το γκολ, αλλά κάτι παραπάνω χρειαζόμαστε) και Γιάρεμτσουκ (κερδίζει πολλές μονομαχίες, στέκεται άτυχος στην φάση που ακυρώνεται το γκολ, αλλά κάτι παραπάνω χρειαζόμαστε).
- Καλός, στα μάτια μου, για όσο αγωνίστηκε το μυρμήγκι. Και αυτός θα μπορούσε, στην πρώτη φάση που συμμετέχει και δοκιμάζει κάτι σαν σουτ / λόμπα / έλα μου ντε, να δώσει πάσα στον ελεύθερο Ζότα, αλλά η κίνησή του στη μεγάλη ευκαιρία που χάνει είναι κίνηση καλού επιθετικού (και καταλαβαίνω ότι στην οικονομία του αγώνα μπορεί ο Μάριους ή ο Γιάρε να προσφέρουν άλλα πράγματα --όπως πίεση--, αλλά ίσως ο πιτσιρικάς να είναι η καλύτερη μάς επιλογή για να σκοράρει).
- Ο Ολυμπιακός ήταν κακός στο πρώτο ημίχρονο (παρότι βρέθηκε, κόντρα στην εικόνα του αγώνα, να προηγείται), και βελτιωμένος στο δεύτερο (με εξαίρεση ένα δεκάλεπτο που η Μαρσέιγ μας έκλεισε στα καρέ, χάνοντας και σπουδαία διπλή ευκαιρία για να ισοφαρίσει). Παραμένει ομάδα που χτίζεται: θα ήταν παράλογο να παρουσίαζε από τώρα εντυπωσιακή βελτίωση. Κάποιες λεπτομέρειες όμως μετρούν: η βελτίωση στις στημένες φάσεις (και τα γκολ που έχουν έρθει από αυτή) και η προσπάθεια για περισσότερο passing game είναι εμφανή.
- Η απουσία των οπαδών μας σε μονό παιχνίδι είναι, έτσι κι αλλιώς, αθέμιτος ανταγωνισμός. Ο τρόπος που έγινε, σχεδόν 48 ώρες πριν τον αγώνα, αποτελεί χυδαιότητα των γαλλικών αρχών. Δεν αμφισβητώ την επικινδυνότητα του αγώνα: οι αδελφικές σχέσεις των Γάλλων με τη Ρεάλ Νέας Ιωνίας είχε δείξει ότι η κατάσταση θα ήταν επικίνδυνη (και αυτό είχε φανεί και στον αγώνα Μαρσέιγ-ΠΑΟΚ). Από τις βόλτες σε ξενοδοχεία, μέχρι τον ύμνο της ΑΕΚ και τα υβριστικά πανό που κρεμάστηκαν, οι Αεκτζήδες ήθελαν, για να το θέσουμε λογοτεχνικά, να πηδήξουν με ξένα αρχίδια. Μυαλό δεν βάζουν: όπως η Παπαρίνα είναι εξοχικό, έτσι θα κάνουμε και το Βολεντρόμ.
- Είμαι αρκετά αισιόδοξος για το ταβάνι αυτής της ομάδας (δίνοντας μεγάλη βάση και στα σχόλια του Nery όταν ανακοινώθηκε ο Ιμανόλ -- και ας αναφέρει, σωστά, ο Nery ότι οι ικανότητές του δεν αποτελούν εγγύηση επιτυχίας). Δεν βρίσκω, όμως, λόγο να μιλάμε από τώρα για οκτάδα. Η ομάδα τώρα δημιουργείται και δεν νομίζω ότι πατά ακόμα σταθερά στα πόδια της. Όπως νίκησε ΠΑΟ και Μαρσέιγ, έτσι μπορεί να στραβοπατήσει με Παναιτωλικό και Σπάρτα. Βήμα βήμα, παιχνίδι με παιχνίδι, ελπίζοντας για βελτίωση ατομική και ομαδική. Και να μπουν όλοι στην εξίσωση: Σα, Ρόκα, Μπέιλι, Πέντερσον και Μάριους.
* * *
ΥΓ. Αντί αγιογραφίας: μπορεί λόγω χρονικής απόστασης να έχει ξεχαστεί, αλλά αυτά που έκανε ο Καπετάνιος στο ελληνικό ποδόσφαιρο ούτε είχαν ξαναγίνει ούτε μπορούν να επαναληφθούν, καθώς οι εποχές αλλάζουν. Δεν είναι μόνο τα όργια των διαιτητών: ο Παναθηναϊκός είχε υποκαταστήματα (και δεν μιλάμε για συμμαχίες, μιλάμε για άμεση οικονομική εξάρτηση) τους ΟΦΗ, Αθηναϊκό, Κόρινθο και παίζει να ξεχνάω και κάποιους. Παίκτες (Γεωργακόπουλος -- που η περίπτωσή του ήταν νόμιμη, αλλά καθόλου ηθική) και ομάδες (Πανιώνιος -- περίπτωση Μαραγκού που για να τον αποκτήσει τσάμπα, διέλυσε την ομάδα της Νέας Σμύρνης) που δεν υποτάσσονταν στις επιθυμίες του Καπετάνιου τους/τις έτρωγε η μαρμάγκα. Και, εννοείται, τον απόλυτο έλεγχο της ΕΠΟ: από την αναβολή του ντέρμπι των αιωνίων, επειδή θα έλειπαν με εθνική Βαζέχα, Βάντσικ, και τον ορισμό σε ημέρα που θα έλειπαν τα μινγκ (η αναβολή πέρασε, ο νέος ορισμός όχι), μέχρι τον πίνακα των διαιτητών (που έβγαινε όποιος είχε καλά αποτελέσματα σε αγώνες του Ολυμπιακού) και την αναβολή της τιμωρίας του Αποστολάκη για υπογραφή δύο συμβολαίων (ο κανονισμός προέβλεπε τιμωρία ενός έτους), λόγω του νεαρού της ηλικίας -- ο Αποστολάκης ήταν 23 ετών και η πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών έπαιζε μέχρι τα 32. Αυτά για όσους πιστεύουν (και είναι και ανάμεσά μας) ότι παράγκα στο ποδόσφαιρο είναι ο Κόκκαλης και ο Μαρινάκης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου