Του Dr. Jekyll
Πολύ λίγα σχόλια για τον χθεσινό αγώνα:
- Η Μαρκό είναι το μεγάλο φαβορί για την άνοδο στην πρώτη κατηγορία. Από αυτή την άποψη, ο χθεσινός αγώνας ήταν, περίπου, επιπέδου Super League (ενδεχομένως απέναντι σε ομάδα των τελευταίων θέσεων της βαθμολογίας). Ο Ολυμπιακός χωρίς να έχει τη συγκέντρωση και τη μαχητικότητα των τελευταίων αγώνων (και αυτό είναι λογικό), νίκησε σβηστά 0-2 και είναι σίγουρα στην πρώτη τετράδα της League Phase του Κυπέλλου (με 9 βαθμούς και 3/3). Στην τελευταία αγωνιστική (2/12), αντιμετωπίζουμε τον Παναθηναϊκό (με τον οποίον ισοβαθμούμε στην κορυφή της βαθμολογίας) σε ένα ντέρμπι που θα καθορίσει την πρώτη θέση (με νίκη ή ισοπαλία εμείς). Η πρώτη θέση οδηγεί στα προημιτελικά, σε μονό αγώνα, εντός έδρας, με τον νικητή, στη φάση των πλέι-οφ, του 8ου με τον 9ο στη βαθμολογία της League Phase (η δεύτερη θέση με τον νικητή του 7ου με τον 10ο).
- MVP του αγώνα, στα μάτια μου, ο Κάρμο: σώζει --με αυτοθυσία, καθώς το κεφάλι του απείχε εκατοστά από το οριζόντιο δοκάρι-- ένα σίγουρο γκολ και πετυχαίνει με ωραία κεφαλιά το δεύτερο τέρμα του Ολυμπιακού. Πιο ελπιδοφόρο ότι δεν έδειξε να είναι ξενερωμένος από την πολύ μικρή συμμετοχή του, μέχρι τώρα, στην ομάδα (και ας μην ξεχνάμε ότι ούτε είναι παίκτης --που στη θεωρία-- αποκτήθηκε για να κάνει τα ρεπό του Πιρόλα, και ότι με ένα πολύ ωραίο γκολ είχε σπάσει την άμυνα του Ατρομήτου στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος).
- Καλή απόδοση και πολλή δουλειά από Έσε και Πουέρτα, που συνήθως ήταν οι πρώτοι αποδέκτες της μπάλας από τους αμυντικούς του Ολυμπιακού. Με αφορμή αυτό: είναι πλέον φανερό ότι ο Ολυμπιακός προσπαθεί να αναπτυχθεί διαφορετικά από ό,τι βλέπαμε τον προηγούμενο χρόνο. Οι απέλπιδες γιόμες και σέντρες έχουν περιοριστεί και οι παίκτες γυρνούν την μπάλα, μέχρι να βρουν την ευκαιρία για να δοκιμάσουν κάτι με --θεωρητικά-- περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας -- ακόμα και οι σέντρες ή γιόμες γίνονται, συνήθως, με πολύ καλύτερες προϋποθέσεις.
- Μπορεί στον αγώνα με την Καλαμάτα να μην ήρθε γκολ από κόρνερ (παραλίγο να συμβεί με τον Πιρόλα να παίρνει την κεφαλιά), όπως χθες, αλλά είναι φανερό ότι ο Πουέρτα εκτελεί καλύτερα από Τσικίνιο (υποθέτω και Φορτούνη). Είναι δεδομένο ότι τα γκολ από στημένες φάσεις θα χρειαστούν πολύ, όχι μόνο απέναντι στις ομάδες που θα μας παίξουν εντελώς κλειστά (πλειοψηφία στη Super League), αλλά και σε αγώνες όπως αυτός με την Μαρσέιγ.
- Μπορεί να μην υπήρχαν διακριθέντες που να ξεχωρίζουν, όπως ο Ζότα στον αγώνα με την Καλαμάτα, αλλά δεν υπήρχαν και παίκτες με κακή απόδοση (οκ, απέναντι στην Μαρκό της Β΄ κατηγορίας). Στα θετικά ότι ο Πόποβιτς κράτησε το μηδέν (με μια πολύ καλή απόκρουση) και ότι ο Σάλιακας πέτυχε ένα ακόμα γκολ (και σε 636 λεπτά έχει δύο γκολ και μια ασίστ). Στα συνηθισμένα επίπεδα (για φέτος) οι Μπρούνο (αδιάφορη εμφάνιση), Σμαΐλοβιτς (με καλές, αλλά και κακές, στιγμές), Ζέλσον (παραμένει ντεφορμέ), Μάριους και Γιάρεμτσουκ (Φορτούνης και Σιπιόνι --και ο Αργεντίνος παραμένει ο παίκτης με τον μικρότερο χρόνο συμμετοχής, αυτό το χθεσινό πεντάλεπτο, στην εποχή Ιμανόλ--, στάθηκαν στη γραμμή των αλλαγών περίπου στο 80΄, αλλά μπήκαν στο 87΄ και δεν μπορεί να κριθούν).
- Ξεχωριστή αναφορά στους «μικρούς» που αγωνίστηκαν χθες: ο Φίλης έχει τη σωστή απόφαση να πασάρει στον Σάλιακα στη φάση του πρώτου γκολ, αλλά, στα μάτια μου, δεν επαναλαμβάνει το παιχνίδι που έκανε με τη Λάρισα (παραμένει, όμως, ένας από τους μικρούς που πρέπει να πάρει ευκαιρίες). Ο Τουφάκης έτρεξε πολύ, ζήτησε (και πήρε) μπάλες, είχε μια χαμένη μεγάλη ευκαιρία (και έκανε κάποιες βεβιασμένες ενέργειες). Ο Μπάκουλας, στα 16 λεπτά συμμετοχής και με το σκορ στο 0-2, δεν έκανε κάτι ιδιαίτερα καλό ή κακό για να αναφερθεί. Να σημειώσουμε, πάντως, ότι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, παίκτες ηλικίας 20 ετών πρέπει να είναι θεωρητικά έτοιμοι να αγωνιστούν (δεν το γράφω σαν μομφή, άλλωστε μιλάμε για παίκτες που δεν αγωνίζονται συστηματικά με την πρώτη ομάδα για να μάθουν συμπαίκτες και τακτικές).
- Ολοκληρώνοντας με τους παίκτες, ο Μπέιλι: αγωνίστηκε 30 λεπτά (και καλά κάνουν και προσπαθούν να τον εντάξουν σταδιακά στην ομάδα) και έδειξε και πάλι γιατί η απόκτησή του έχει μεγάλη σημασία (και, μην τα ξαναλέμε, και ρίσκο). Με λίγα λόγια: στο μικρό διάστημα που αγωνίστηκε (ναι, απέναντι στην Μαρκό της Β΄ Εθνικής) δείχνει ότι παίκτη με τις ικανότητές του δεν έχουμε. Και το σημαντικότερο ότι δεν μιλάμε μόνο για τεχνική (άριστη τεχνική διαθέτει και ο Ζέλσον), αλλά φαίνεται ότι οι ενέργειές του θα έχουν και ουσία -- και μακάρι να είναι έτσι.
- Μετά την ήττα από τον ΟΦΗ στον πρώτο του αγώνα, ο Ιμανόλ έχει 8/8 (και μέσα σε αυτά και κάποια δύσκολα --ανεξάρτητα από την κατάσταση της ομάδας μας-- παιχνίδια). Πιο σημαντικό ότι αρχίζει να φαίνεται η δουλειά του: σίγουρα στα στημένα και τον τρόπο ανάπτυξης. Στον αντίποδα, ο Ολυμπιακός δέχεται μεγάλες φάσεις σε όλα τα παιχνίδια (ακόμα και στο χθεσινό). Στη μεγάλη εικόνα, όμως, το πρόσημο είναι σίγουρα θετικό. Ο μαραθώνιος συνεχίζεται: το Σάββατο στη Λεωφόρο των Πράσινων Στεναγμών με την Κηφισιά και την Τετάρτη το απομεσήμερο (!) κόντρα στη δεύτερη (αυτή τη στιγμή) του γαλλικού πρωταθλήματος, Ρεν (η Μαρσέιγ είναι 8η) -- και μην αναφερθούμε ξανά στην αδυναμία των Γάλλων (άσχετο αν αυτή τη φορά αφορά σε γενική απεργία) να διοργανώσουν σωστά έναν αγώνα…
- Για το τέλος: την αποθέωση από τον κόσμο και των δύο ομάδων (και πώς αλλιώς να γινόταν) γνώρισε ο Ελ Αραμπί, ένας από τους καλύτερους και πιο ολοκληρωμένους επιθετικούς που έχω δει να αγωνίζονται με τα ερυθρόλευκα. Ξέρει καλά (και ο κόσμος πάντα θα του το θυμίζει) ότι είναι στις καρδιές μας και αποτελεί κομμάτι της πλούσιας ιστορίας του Ολυμπιακού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου