Ξανά ο Ολυμπιακός δεν κυριάρχησε απόλυτα στο γήπεδο. Ξανά ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να είχε γκελάρει. Ξανά ο Ολυμπιακός νίκησε με ένα γκολ διαφορά. Ξανά ο Ολυμπιακός βάζει βάσεις για επιτυχημένη ευρωπαϊκή χρονιά.
Του Dr. Jekyll
Θα ξεκινήσω με ένα σχόλιο που συνήθως αφήνω στα υστερόγραφα: η ομάδα για μια ακόμα φορά έβγαλε μέταλλο σε ευρωπαϊκό αγώνα. Και το μέταλλο αυτό σφυρηλατήθηκε από τον τεράστιο Κύριο, Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι (και) αυτό είναι κομμάτι της κληρονομιάς που άφησε ο Μεντί (όπως και η αδυναμία για να δούμε σωστή ανάπτυξη) απλώς δεν θέλει να το παραδεχτεί. Ο (κακός) περσινός Ολυμπιακός τερμάτισε 18ος στη League phase του Champions League, πετυχαίνοντας τις τρεις απαιτούμενες σερί νίκες στα τρία τελευταία παιχνίδια. Ο (καλύτερος) προπέρσινος Ολυμπιακός τερμάτισε 7ος στο Europa, και πριν τρία χρόνια κατέκτησε το Conference. Αυτά για να μην ξεχνιόμαστε.
Στα πιο φρέσκα: ας κάνουμε λίγη υπομονή στην κριτική παικτών. Προχθές δεν τράβηξαν ούτε ο Ζέλσον (που οι τελευταίες του εμφανίσεις δεν είναι ενδεικτικές: απλώς δείχνουν ότι είναι ντεφορμέ), ούτε ο Ζότα Crash Bandicoot (για όσους έφαγαν τα χρόνια τους παίζοντας Playstation), αλλά έδωσαν περισσότερα από τα αναμενόμενα τα πλάγια μπακ. Μπρούνο, Σάλιακας και Πέντερσεν (με τον Νορβηγό να κάνει την εξαιρετική ενέργεια από την οποία έρχεται και το γκολ) στάθηκαν κάτι περισσότερο από αξιοπρεπώς.
Συνοπτικά, δεν γίναμε πιο σοφοί προχθές. Ο Ορτέγκα δήλωσε πάλι παρών όταν χρειάστηκε. Ο Πιρόλα και ο Ρέτσος είναι σε εξαιρετική φόρμα (ο αρχηγός μέχρι και την μπάλα κατέβαζε) και αυτή τη στιγμή συνθέτουν ένα από τα καλύτερα δίδυμα κεντρικών αμυντικών που μπορώ να θυμηθώ στην ομάδα. Ο Έσε είναι ξεζουμισμένος, αλλά παραμένει το καλύτερό μας εξάρι και παίκτης επιπέδου. Οι Φρόιλερ και Πουέρτα είναι ποδοσφαιριστές που όσο μαθαίνουν την ομάδα μπορείς να περιμένεις όλο και περισσότερα. Ο Τσικίνιο βοηθά ανασταλτικά (και προχθές βγάζει μια καταπληκτική μπαλιά στον Ζέλσον -- που, κλασικά, σπαταλά την ευκαιρία), κάθε άλλο παρά τελειωμένος είναι, αλλά --επιθετικά-- δεν είναι ο ποδοσφαιριστής που ονειρεύεσαι για τον παίκτη που αγωνίζεται πίσω από τον επιθετικό. Ο Γιάρεμπσουκ βοηθά στην πίεση, κερδίζει μονομαχίες, αλλά δεν είναι killer (και ο Γιάρεμτσουκ δεν είναι μόνο ο παίκτης που τη χρονιά του νταμπλ, από Γενάρη και μετά, σκόραρε με συνέπεια -- είναι και ο προηγούμενος, είναι και ο περσινός. Και, στο σύνολο, killer δεν τον λες).
Παρένθεση: και ο Ουκρανός και ο Μάριους είναι επιθετικοί που χρειάζονται «τάισμα». Στον προχθεσινό Ολυμπιακό (αλλά και γενικότερα στον φετινό Ολυμπιακό), οι παίκτες που μπορούν να τροφοδοτήσουν με συνέπεια είναι με το σταγονόμετρο. Την προχθεσινή μεσοεπιθετική/μεσαία γραμμή αποτελούσαν οι Ζέλσον (ένα ταλέντο στο να καταστρέφει την τελική ενέργεια το είχε και πριν το ντεφορμάρισμα), Ζότα (επίσης δεν διακρίνεται για τις πάσες ή σέντρες του), ο Τσικίνιο (που, ως οκτάρι, περισσότερα προσφέρει στην ανασταλτική, παρά στην επιθετική, λειτουργία) και οι Φρόιλερ, Έσε (ο πρώτος βγάζει πάσες, σέντρες και κάθετες, ο δεύτερος όχι). Ίσως για αυτό και (όπως διαβάζουμε στα ρεπορτάζ) ο Ιμανόλ, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, θεωρεί άκρως απαραίτητο τον Φορτούνη (και για τα στημένα).
Ξεχωριστή αναφορά στον Σάκη Ρουβά της Λατινικής Αμερικής: Το μυρμήγκι, στα μάτια μου, δεν έχει πάρει τις ευκαιρίες που θα έπρεπε (και υποθέτω ότι κάτι περισσότερο ξέρει ο Ιμανόλ). Σε σύγκριση με Γιάρε (τον έχουμε δει αρκετά) και Μάριους (τον έχουμε δει λιγότερο), όμως, ακόμα και από το πολύ μικρό δείγμα που έχουμε από τότε που ήρθε στην ομάδα, φαίνεται πιο ικανός να πλασαριστεί σε θέση για να σκοράρει. Και, πράγματι, η κεφαλιά που κάνει, στην άψογη σέντρα του Πέντερσεν, φαίνεται να πηγαίνει απογοητευτικά άουτ -- όμως η τύχη βοηθά τους τολμηρούς. Παραμένει, πάντως, ο επιθετικός που είναι πιο πιθανό να βρεθεί στη σωστή θέση για να στείλει την μπάλα στα δίχτυα (με κόντρα, με το καλάμι, με τη μύτη, δεν μας απασχολεί -- το γκολ είναι που μετράει).
Κατά τ’ άλλα: με 9 βαθμούς και τους αγώνες που μας περιμένουν στο Europa, μπορούμε να μιλάμε για οκτάδα. Και, μάλιστα, με δυνατότητα διαχείρισης ρόστερ για να μην ξεμείνουμε από δυνάμεις (και με δεδομένο ότι --περιμένοντας τη βελτίωση-- δεν πρέπει να μείνουμε άλλο πίσω από την κορυφή στο ελληνικό πρωτάθλημα). Την Κυριακή μας περιμένει ο αγώνας με την Καλαμάτα (μεσημεράκι, όπως μάθαμε από παιδιά): μετά τον ΟΦΗ, μια ακόμα ομάδα που αντιμετωπίζουμε στο φουλ της φόρμας της. Και με δεδομένο ότι ακόμα δεν πατάμε γερά στα πόδια μας, αλλά και το ότι πρέπει να γίνει rotation (τουλάχιστον ένας από τους κεντρικούς αμυντικούς, αλλά και μεσοεπιθετικά) δεν περιμένω εύκολο παιχνίδι: για την ακρίβεια, δεν υπάρχουν εύκολα παιχνίδια για αυτόν τον Ολυμπιακό (και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα βαθυστόχαστης ποδοσφαιρικής ανάλυσης ή αφορισμός: προκύπτει αβίαστα από την εικόνα όλων των φετινών αγώνων).
Ένα τελευταίο σχόλιο: μεγάλη κουβέντα γίνεται για το αν έπρεπε να μπει στην ευρωπαϊκή λίστα ο Ρόκα ή ο Μπέιλι. Ο Μπέιλι είναι το μεγαλύτερο στοίχημα της χρονιάς (και το έγκλημα θα είναι να αποκτήθηκε με τη βεβαιότητα ότι θα επανέλθει). Ο Ρόκα έχει --για τα λεπτά συμμετοχής του-- πολύ καλούς αριθμούς (σίγουρα καλύτερους από τον Ζέλσον). Στα μάτια μου, πάντως, παραμένει άγουρος. Η λίστα αφορά σε όλη τη φάση του League Phase. Δεν έχω ιδέα πόσο ακόμα θα χρειαστεί ο Μπέιλι, ούτε αν την κατάστασή του επιβάρυνε η σπουδή να αγωνιστεί για 20 λεπτά με το που ήρθε στην ομάδα. Ο αρχικός προγραμματισμός ανέφερε ότι θα ήταν έτοιμος για ολόκληρο αγώνα στην 3η αγωνιστική (δηλαδή το προχθεσινό παιχνίδι). Προφανώς αυτό δεν ισχύει, και μένει να δούμε πότε θα είναι σε θέση να αγωνιστεί. Εξακολουθώ να πιστεύω, πάντως, ότι η επιλογή του Μπέιλι ήταν η λιγότερο κακή (και ταμείο στο τέλος).
Ολοκληρώνοντας: η ομάδα δείχνει σημάδια βελτίωσης -- στην προσπάθεια για πιο ορθολογική ανάπτυξη, στις στημένες φάσεις (αμυντικά και επιθετικά). Επίσης, στα περισσότερα παιχνίδια, βλέπουμε για κάποια διαστήματα την εικόνα που, υποθέτω, θέλει ο Ιμανόλ: στο πρώτο μισάωρο με τον Παναιτωλικό, και προχθές στο δεύτερο μισό του πρώτο ημιχρόνου. Ακόμα και η προσαρμογή στον αντίπαλο και οι αλλαγές δείχνουν ότι ο Ιμανόλ δουλεύει. Στον αντίλογο, ακόμα και προχθές, που ήμασταν σαφώς ανώτεροι, στο τελευταίο δεκάλεπτο δεν ήθελε και πολύ για να ισοφαριστούμε (και να διαγράψουμε το μεγάλο διπλό στη Μασσαλία). Σε κάθε περίπτωση: βήμα βήμα, αγώνα με αγώνα, ελπίζοντας σε ατομική και ομαδική βελτίωση. Και ΘΡΥΛΕ ΓΕΡΑ, ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΞΑΝΑ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου