Το σπίτι διαλέγει κι εκείνο τους ανθρώπους του

Το παρόν κείμενο δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει αφιέρωμα στον μακροβιότερο ξένο στην ιστορία του Ολυμπιακού. Αυτή τη δουλειά θα την αναλάβουν κάποτε οι ιστορικοί αυτού του χώρου. Είναι απλώς ένας μικρός αποχαιρετισμός σ' έναν τύπο που ήρθε αθόρυβα και τελικά έγινε ένας από εμάς.

 

 

 

 

 

Του Mad Prophet

Φεβρουάριος του 2020 και συζητάμε με τον Terso στο πέταλο λίγη ώρα πριν αρχίσει το ματς κόντρα στον Παναθηναϊκό. Έχουμε την αγωνία μας, όχι γιατί η ομάδα διεκδικεί κάτι, αλλά γιατί έπρεπε να πάρει αυτό το ματς για να μας δώσει μια χαρά σε μια πολύ περίεργη σεζόν. Μέρος των συζητήσεών μας προφανώς καταλαμβάνει ο Σακίλ Μακίσικ που είχε εντυπωσιάσει στο ντεμπούτο του την προηγούμενη αγωνιστική στη Μακάμπι.

Δεν γνωρίζαμε πολλά για εκείνον, μονάχα ότι προερχόταν από μια καλή σεζόν στη Μπεσίκτας, αλλά στα 29 του, δεν είχε κάνει το ξεπέταγμα στην καριέρα του, παρότι φαινόταν ένας εντυπωσιακός κι αθλητικός slasher. Εκείνος έδωσε την καλύτερη παράσταση που μπορούσε για να συστηθεί μπροστά μας. Κανείς δεν μπορούσε τότε να φανταστεί ότι μπροστά μας βρισκόταν ο άνθρωπος που θα έμενε περισσότερο από κάθε άλλον ξένο στην ιστορία του συλλόγου. Εκείνο όμως το βράδυ μου έδινε την αίσθηση πως ήταν ασταμάτητος. Σαν να είχε αποφασίσει μόνος του ότι αυτό το παιχνίδι δεν υπήρχε περίπτωση να χαθεί.

Εκείνη η νίκη δεν καθόρισε κάποιον τίτλο ή πρόκριση, άλλωστε η σεζόν λίγες μέρες μετά αναβλήθηκε λόγω Covid. Όμως αυτή η νίκη ήταν βάλσαμο σε μια χρονιά που είχαμε ταλαιπωρηθεί άνευ προηγουμένου από το πρώτο ματς στη Βιλερμπάν, που ο Μπλατ παραιτήθηκε λίγο μετά, τον Κεμζούρα, παίκτες να μπαίνουν και να βγαίνουν στο ρόστερ κι εμείς, χωρίς να προσδοκάμε κάποιο τίτλο, πιστά δίπλα στην ομάδα μέχρι τέλους. Ο Μπαρτζώκας ήρθε να χτίσει από το 0 μια ομάδα που θα κυριαρχούσε τα επόμενα χρόνια και ο Σακίλ αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της. Τα πάντα όμως ξεκίνησαν εκείνη τη νύχτα, με τον Μακίσικ να αρχίζει μια εξαιρετική σχέση με τον αιώνιο αντίπαλο και να θυμίζει σε όλους πως κι από την Α2 ακόμη, θα τους νικάμε όπου τους βρίσκουμε.

Ο Σακίλ μετά από αυτή την εμφάνιση ήταν δεδομένο πως είχε κερδίσει την παραμονή του στον Πειραιά και τα επόμενα χρόνια αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι του rotation και των επιτυχιών. Πολλές φορές, όταν κάναμε τον σχεδιασμό της επόμενης σεζόν μεταξύ μας, ξεχνούσαμε πως υπήρχε ο ΜακΚίσικ. Δεν ήταν ποτέ του star και ηγέτης αυτής της ομάδας, όμως τις περισσότερες φορές έβγαινε μπροστά όταν άρχιζαν τα κρίσιμα παιχνίδια της σεζόν. Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για τον χρόνο και τον ρόλο του, εκείνος δούλευε πάνω στις αδυναμίες του και προσπαθούσε να είναι έτοιμος όποτε του ζητηθεί. Όμως και τις στιγμές που εκείνος δεν ήταν έτοιμος εξαιτίας λανθασμένων επιλογών του, ο κόουτς δεν ξεχνούσε την προσφορά του. Οι δηλώσεις του Μπαρτζώκα τον Νοέμβριο του 2023 που είχε κάνει για χάρη του Μακίσικ είναι ενδεικτικές γιατί η ομάδα έχει όλες αυτές τις επιτυχίες όλα αυτά τα χρόνια: «Εγώ στηρίζω τους παίκτες μου που έχουν κατακτήσει τίτλους. Δεν θα... πουλήσω τους παίκτες μου, όπως π.χ. τον ΜακΚίσικ που βοήθησε πολύ και τώρα είναι εκτός λόγω τραυματισμού. Όλες αυτές τις βόμβες μεγατόνων, όπως αναφέρονται, θέλω να δείτε τι προσφορά έχουν στην ομάδα τους».

Ο Μακίσικ πέτυχε σ’ αυτή την ομάδα γιατί έχουν το ίδιο DNA. Ο Ολυμπιακός δεν αγάπησε ποτέ την τελειότητα. Αγάπησε αυτούς που αρνούνται να παραδοθούν. Έτσι κι εκείνος δεν είναι ο καλύτερος ή πιο ταλαντούχος αλλά είναι ο μεγαλύτερος μαχητής. Αυτός που στα δύσκολα δεν θα μασήσει, γιατί δεν ξέχασε ποτέ του τι σκατό έφαγε για να φτάσει εκεί που έφτασε. Εκείνος ήθελε μόνο κάποιος να αναγνωρίσει αυτή την προσπάθεια και να του δώσει μια απλή ευκαιρία να αναδείξει το ταλέντο του. Ο Ολυμπιακός τού έδωσε αυτή την ευκαιρία και εκείνος δεν το ξέχασε ποτέ.

Κατά καιρούς, έχει κάνει απίστευτες δηλώσεις που δεν γίνεται να χωρέσουν όλες, από το «Θα αποσυρθώ όταν βρεθεί κάποιος που να μπορεί να με σταματήσει» στο «Ίσως γιατί ήμουν κάποτε άστεγος. Μπορώ όμως να έρθω και στη θέση κάποιου απλού εργαζόμενου. Καταλαβαίνω πόσο τυχερός είμαι οπότε αν κάποιος χρειάζεται κάτι, δεν είναι τίποτα για μένα να πω ναι» μέχρι το «Δεν φοβόμαστε κανέναν», όλες όμως περιγράφουν το mindset και τον χαρακτήρα του και τελικά θα κρατήσω αυτές παρακάτω:  

Αδερφέ μου Σακ, τελικά είναι όντως σπουδαίο πράγμα να βρίσκεις ένα σπίτι που να σε αποδέχεται γι' αυτό που είσαι. Εσύ πέρασες πολλά μέχρι να το βρεις, αλλά τελικά το βρήκες. Στεναχωριέμαι που δεν θα κλείσεις εδώ την καριέρα σου -- έπρεπε να μείνεις μόνο και μόνο για να σηκώνεις τις κούπες στο τέλος της σεζόν. Δε πειράζει. Είναι βέβαιο πως, με κάποιον τρόπο, θα επιστρέψεις στο σπίτι σου και θα σε περιμένω στην κερκίδα με την κατακόκκινη φανέλα που έχει το όνομό σου και το 77, που πλέον δεν χρειάζεται ποτέ ξανά άλλον κάτοχο.