Πόσο πονάει, όταν ο ΘΡΥΛΟΣ νικάει

Στο Sunset Boulevard, η Νόρμα Ντέσμοντ ζει παγιδευμένη σε έναν κόσμο που έχει πάψει να υπάρχει. Αρνείται να αποδεχτεί ότι η εποχή της τελείωσε και περιμένει μάταια την επιστροφή στις μέρες της απόλυτης δόξας. Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα και ο Παναθηναϊκός. Σαν να μην έχει αντιληφθεί ότι οι δεκαετίες κατά τις οποίες θεωρούσε δεδομένη την κυριαρχία του, οι δεκαετίες κατά τις οποίες ένα ολόκληρο σύστημα λειτουργούσε όπως το είχε συνηθίσει, αποτελούν πλέον παρελθόν. Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχασε την ισχύ του. Το πρόβλημα είναι ότι συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν να την έχει.

Του Mad Prophet

Ίσως κάπου να περιμένει ακόμη ότι από μια σκοτεινή γωνιά θα εμφανιστούν ξανά πρόσωπα που σημάδεψαν ολόκληρες εποχές: Βορεάδης, Ζαβλανός, Πηλοΐδης, Κορομηλάς, Τανατζής, Πιτσίλκας, Χριστοδούλου, Σχινάς, Γκόντας, Αναστόπουλος, Φούφης. Ότι θα επιστρέψουν για να σώσουν για άλλη μια φορά την παράσταση. Να επαναφέρουν εκείνες τις εποχές όπου, όπως μας έλεγαν, νικούσε πάντα ο καλύτερος. Την εποχή του no-call που η δημόσια τηλεόραση προτίμησε να δείξει διαφημίσεις αντί για replay. Την εποχή που δεν μετρούσαμε βολές, αλλά προσωπικότητα και ψυχή. Έτσι μεγαλώσαμε. Με αυτά τα αφηγήματα και την ίδια στιγμή παλεύαμε με τη δική μας εσωστρέφεια, μπαίνοντας στο παρκέ με την αίσθηση ότι δεν είχαμε απέναντί μας μόνο πέντε παίκτες, αλλά οκτώ. Ότι δεν αντιμετωπίζαμε απλώς μια ομάδα, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα. Οι εποχές αυτές πέρασαν και δεν πρόκειται να επιστρέψουν ποτέ ξανά. Ο Ολυμπιακός στέκεται στα πόδια του και, χρόνο με τον χρόνο, γίνεται όλο και πιο ισχυρός.

Όπως κάθε Μάιο, είδαμε μια προσπάθεια εξίσωσης καταστάσεων από όλους τους «αντικειμενικούς», τους οποίους το μόνο που φαίνεται να τους απασχολεί είναι η προάσπιση του αθλήματος. Μάλλον οι Αγγελόπουλοι έφτιαξαν Instagram και δεν το έχω πάρει χαμπάρι ακόμη. Μετά το πέρας κι αυτής της διαδικασίας, δύο πράγματα είναι δεδομένα: ο Παναθηναϊκός δεν θα μάθει ποτέ να αποδέχεται την ήττα του και ποτέ δεν θα υπάρξει χαλαρό ή εύκολο παιχνίδι μαζί τους. Ευτυχώς στην άκρη του πάγκου θα βρίσκεται για όσο καιρό γουστάρει ο Μπαρτζώκας να παλέψει κόντρα σε όλες αυτές τις καταστάσεις και προπάντων να συνεχίσει να μεταλαμπαδεύει τις αρχές που διέπουν αυτόν τον σύλλογο.

Μια εξουθενωτική σεζόν έλαβε τέλος: 83 αγώνες και, από ένα σημείο και μετά, νιώθαμε σαν να παίζαμε μαζί με τους παίκτες. Είναι πολύ δύσκολο να μείνεις συγκεντρωμένος και να μην αδειάσεις ψυχολογικά. Ευτυχώς ο Μπαρτζώκας, πιο ώριμος και ήρεμος από ποτέ, έμοιαζε προετοιμασμένος για τα περισσότερα σενάρια, μια γεμάτη ομάδα με το απαραίτητο βάθος που πραγματικά μοιάζει αδύνατο να χάσει σε σειρά αγώνων. Τα Final Four είναι μια άλλη υπόθεση: εκεί θες ηγέτες με τεράστια ψυχή. Έναν Φουρνιέ δηλαδή που σε όλες τις κρίσιμες στιγμές κουβάλησε έναν ολόκληρο οργανισμό στην πλάτη του.

Συνιστώ υπομονή και ψυχραιμία σε όλους, κυρίως τους απέναντι. Το Μέχρι Τέλους έχει πολύ δρόμο ακόμη για να πάρουμε πίσω όσα δικαιούμαστε και μας στέρησαν. Μην ξεχνιόμαστε. Όπως γράφω κάθε φορά, ένας ακόμη κρυστάλλινος, μάγκικος, Πειραιώτικος και Ολυμπιακός τίτλος έπιασε λιμάνι κι έρχονται ακόμη περισσότεροι. 15 χρόνια αντέξαμε χωρίς τίτλο. Έχουμε ακόμη πολλή όρεξη και δίψα για τις επόμενες κούπες.

Τέλος, ένα αντίο στο ΣΕΦ όπως το γνωρίσαμε. Χθες ένιωσα περίεργα όταν συνειδητοποίησα πως είναι η τελευταία φορά που βρίσκομαι εκεί και είναι όπως το ξέρω. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που με πήγε ο πατέρας μου σε ένα ματς με το Μαρούσι και στα μάτια ενός μικρού παιδιού φαινόταν κολοσσιαίο. Μετά τα χρόνια, το θεωρούσα καταραμένο, παλιό, βρώμικο, καταριόμουν τον στίβο, όμως πάντα ήταν το σπίτι μας, εκεί ζήσαμε τις μεγαλύτερες στιγμές μας και θα είναι πάντα ένα κομμάτι μας. Το πέρασμα του χρόνου είναι αναπόφευκτο. Το ΣΕΦ θα γίνει ακόμη καλύτερο, θα δημιουργηθούν νέες γενιές οπαδών, νέες ιστορίες θα γραφτούν και θα είμαστε εκεί να βλέπουμε τον Θρύλο να σηκώνει τις επόμενες κούπες.