Κιντέλ Γουντς: Ένα αυτοκαταστροφικό ταλέντο που πάντα θα λατρεύεται

Ο Ολυμπιακός στέφθηκε Πρωταθλητής Ευρώπης έπειτα από 13 χρόνια, νικώντας τη Ρεάλ Μαδρίτης στο αξέχαστο Final Four της Αθήνας, την ίδια στιγμή που οι Νικς έφτασαν στο θαύμα και στον πολυπόθητο τίτλο μετά από 53 ολόκληρα χρόνια. Παράλληλα, ο Νίκος Τσάκος, που είναι χορηγός και στις δυο ομάδες, έριξε την ιδέα πως θα ήθελε να δει τον Ολυμπιακό με τους Νικς να παίζουν ένα φιλικό αγώνα. Μέχρι να πάρει σάρκα και οστά ένα τέτοιο σενάριο, ας θυμηθούμε έναν παίκτη που αγωνίστηκε και με τις δυο ομάδες και, ειδικά στον Πειραιά, λατρεύεται μέχρι σήμερα.

Του Mad Prophet

Ο Γουντς είχε τραβήξει, από τις αρχές του καλοκαιριού, τα βλέμματα στο λιμάνι και ο μόνος λόγος που δεν είχε υπογράψει ήταν οι ενδοιασμοί που υπήρχαν για το ιδιαίτερο παρελθόν του παίκτη, για το οποίο θα γράψουμε αναλυτικότερα παρακάτω. Οι Αγγελόπουλοι όμως τον ήθελαν και αποφασίστηκε πως το συμβόλαιο του Αμερικανού θα περιλαμβάνει όρους που θα προβλέπουν κάθε ενδεχόμενο, προκειμένου να είναι εξασφαλισμένος ο Ολυμπιακός στο παραμικρό συμβάν με τον παίκτη. Παράλληλα, οι ερυθρόλευκοι δούλευαν και την υπόθεση του Τζανίρο Πάργκο, προσφέροντάς του 6 εκατομμύρια δολάρια για δυο χρόνια και στην περίπτωση που συμφωνούσε ο Πάργκο, θα καταλάμβανε τη δεύτερη θέση Αμερικανού και ο Γουντς θα υπολογιζόταν μόνο στην Ευρώπη.

Τελικά ο Πάργκο δεν είπε το ναι και με μια λιτή ανακοίνωση: «Η ΚΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ανακοινώνει την απόκτηση του Κιντέλ Γουντς. Ο πρώην παίκτης των Νιου Γιορκ Νικς συμφώνησε να φορά την ερυθρόλευκη φανέλα για τα επόμενα δυο χρόνια». Ο 26χρονος φόργουορντ στις 23 Αυγούστου του 2007 πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα όπου τον υποδέχτηκε ο Σταύρος Ελληνιάδης και στις πρώτες του δηλώσεις έδειξε εξαρχής ότι ήξερε πού ερχόταν και ποιοι είναι οι στόχοι της ομάδας: «Ήρθα για πολλές νίκες και τίτλους. Ξέρω ότι ο Ολυμπιακός είναι μεγάλη ομάδα και ότι για μένα είναι μια σπουδαία ευκαιρία. Γι’ αυτό ήρθα. Για να αρπάξω την ευκαιρία που μου έδωσε η ομάδα. Ήρθα για πολλές νίκες και για τίτλους. Αυτό που θέλω είναι να βοηθήσω την ομάδα να κερδίσει έναν τίτλο. Αυτός είναι ο προσωπικός μου στόχος. Θα δώσω πολλή ενέργεια και θα προσπαθήσω για το καλύτερο. Απλώς θα κάνω αυτό που θα μου πει ο προπονητής μου».

Πάντα έχει ενδιαφέρον να βλέπουμε το πλαίσιο στο οποίο έγιναν οι εκάστοτε κινήσεις και εκείνο το καλοκαίρι οι Αγγελόπουλοι αρχίζουν να ανεβάζουν αρκετά το μπάτζετ της ομάδας. Σύμφωνα με ένα άρθρο του sport-fm, ο προϋπολογισμός της σεζόν 2007/08 έφτασε τα 17 εκατομμύρια ευρώ και διαμορφώθηκε ως εξής (τα ποσά σε παρένθεση είναι σε ευρώ): 

1. Αρβίντας Ματσιγιάουσκας (2.200.000)

2. Ιάκωβος Τσακαλίδης (1.700.000)

3. Λιν Γκριρ (1.400.000)

4. Μαρκ Τζάκσον (1.000.000)

5. Κιντέλ Γουντς (800.000)

6. Ρόντρικ Μπλάκνεϊ (800.000)

7. Σοφοκλής Σχορτσιανίτης (500.000)

8. Κώστας Βασιλειάδης (400.000)

9. Γιάννης Μπουρούσης (350.000)

10. Παναγιώτης Βασιλόπουλος (350.000)

11. Λουκάς Μαυροκεφαλίδης (350.000)

12. Μίλος Τεόντοσιτς (300.000)

13. Μανώλης Παπαμακάριος (300.000)

14. Ρεϊνάλντας Σεϊμπούτις (250.000)

15. Γιώργος Πρίντεζης (200.000)

16. Παναγιώτης Καυκής (175.000)

Προπονητής: Πίνι Γκέρσον (900.000)

Υπόλοιπο τεχνικό τιμ (500.000)

Άλλα έξοδα

Προς Ζελέζνικ για Τεόντοσιτς (1.200.000)

Δανεισμός Αποστολίδη (150.000)

Δανεισμός Βουγιούκα (200.000)

Αποδεσμεύσεις

Λόρενς Ρόμπερτς (212.000)

Σκούνι Πεν (71.000)

Άντρια Ζίζιτς (212.000)

Ράιαν Στακ (71.000)

Στα φιλικά προετοιμασίας, ο Γουντς πετούσε φωτιές, βάζοντας 20αρες σε όλα τα παιχνίδια και, μαζί με τον Ματσιγιάουσκας, έκαναν τον κόσμο του Ολυμπιακού να ονειρεύεται πως θα δει σπουδαίες στιγμές. Για την 1η αγωνιστική της Euroleague, ο Ολυμπιακός υποδέχτηκε την Ταού Κεράμικα των Τελέτοβιτς, Σπλίτερ, Πριτζιόνι, Πλάνινιτς και Ρακόσεβιτς, την οποία κέρδισε με 95-90, σε μια ονειρική πρεμιέρα, με τον Γουντς να έχει 19 πόντους, οι Ματσιγιάουσκας και Τζάκσον από 21 και τον Γκριρ να προσθέτει άλλους 20 πόντους. Όπως ήταν λογικό, οι προσδοκίες είχαν φτάσει στον Θεό, βλέποντας το επιθετικό ταλέντο αυτής της ομάδας. Ο Αμερικανός αγωνίστηκε στα 2 πρώτα παιχνίδια του πρωταθλήματος με ΠΑΟΚ και Άρη, όμως ο ερχομός του Μαρκ Τζάκσον είχε αντίκτυπο στο ρόλο του Γουντς στην ομάδα, αφού ο Τζάκσον πήρε τη θέση του στα παιχνίδια της Α1. Ο Αμερικανός πάντως δεν φάνηκε να επηρεάζεται ούτε να γκρινιάζει για αυτή την απόφαση: «Θα ήθελα να παίζω και στην Ελλάδα. Όμως ξέρω ότι δεν γίνεται. Οπότε σέβομαι αυτό που επιλέγει ο κόουτς και η ομάδα γενικότερα. Είναι σεβαστή η απόφαση αφού είναι για το συμφέρον της ομάδας. Μακάρι να έρθουν καλά νέα σχετικά με το διαβατήριο, ώστε να παίξω ως κοινοτικός στην Ελλάδα. Δεν το ξέρω όμως ακόμα. Και λογικό είναι όταν λείπω από ένα ματς της εβδομάδας, να βγάζω περισσότερη ενέργεια στην Ευρωλίγκα. Όμως, παραμένω ο ίδιος παίκτης, ο ίδιος άνθρωπος και κάνω αυτό που ξέρω». Είχε γίνει προσπάθεια να αποκτήσει βουλγάρικο διαβατήριο, η οποία δεν επετεύχθη. Αυτό το συνεχές μπες-βγες στο ρόστερ του πρωταθλήματος συνεχίστηκε μέχρι το τέλος Μαρτίου, όταν ο Γιαννάκης πήρε την απόφαση η ομάδα να αποδεσμεύσει τον Μαρκ Τζάκσον και έτσι ο Γουντς πήρε τη θέση του και επέστρεψε οριστικά και στα παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος.

Στη Regular Season της Euroleague, που τότε ήταν 14 αγωνιστικές, στα μισά παιχνίδια είχε 18.7 πόντους μ.ό. και στα υπόλοιπα επτά παιχνίδια 4.4 πόντους μ.ό.. Αυτή η αστάθεια είναι ο καλύτερος τρόπος να περιγράψουμε όλη του τη θητεία με τα ερυθρόλευκα. Σίγουρα, στις αρχές έπαιξε ρόλο πως έπαιζε μονάχα 1 παιχνίδι την εβδομάδα, αρκετά πρωτόγνωρο για εκείνον. Η ομάδα, σ’ αυτό το διάστημα, στις εγχώριες διοργανώσεις, χωρίς τον Γουντς στη σύνθεσή της, έχασε και τα 2 παιχνίδια πρωταθλήματος από τον Παναθηναϊκό και τον τελικό Κυπέλλου εναντίον των πράσινων. Δεν λέμε πως σίγουρα θα ήταν διαφορετικό το αποτέλεσμα, αλλά είναι δεδομένο πως ο Γουντς ήταν παρών σχεδόν σε όλα τα κρίσιμα ματς της σεζόν και θα προσέφερε περισσότερες λύσεις από τον Τζάκσον, ο οποίος ήταν μεγάλη πληγή στην άμυνα.

Επίσης, τις πρώτες μέρες του Φεβρουαρίου, ο Γκέρσον αποχώρησε και, 15 χρόνια μετά σε μια συνέντευξή του, είχε πει, μεταξύ άλλων, πως ο Αμερικανός δεν ήταν στις επιλογές του: «Έλεγα στους προέδρους να μην παίρνουν παίκτες με βάση τα στατιστικά, παίκτες που δεν ταιριάζουν στα θέλω του προπονητή. Δεν με άκουσαν. Για παράδειγμα εγώ δεν θα έδινα 2.7 εκατ. ευρώ στον Ματσιγιάουσκας όταν το συνολικό μπάτζετ ήταν 9. Ούτε τον Κιντέλ Γουντς θα έφερνα. Δεν ταιριάζαμε με τους παίκτες που ήρθαν». Τη θέση του στον πάγκο πήρε ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ο οποίος μέχρι το τέλος της σεζόν δεν έδειξε ποτέ να είναι ιδιαίτερα θερμός υποστηρικτής του Γουντς. Η αλήθεια είναι πως υπήρξαν παιχνίδια που ο Έλληνας κόουτς ξεχνούσε για αρκετή ώρα στον πάγκο τον Γουντς.

Παρ’ όλα αυτά, στα πιο κρίσιμα ματς της σεζόν, ο Αμερικανός βγήκε μπροστά και παραλίγο να οδηγήσει την ομάδα στο θαύμα της πρόκρισης στο Final Four, αποκλείοντας την παντοδύναμη ΤΣΣΚΑ. Στο πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός έφτασε στους τελικούς μετά κόπων και βασάνων, αφού πέρασε στα ημιτελικά το Μαρούσι με 3-2 και στον 5ο αγώνα, η ομάδα των βορείων προαστίων έχασε κρίσιμο buzzer beater για να αποκλείσει τον Ολυμπιακό, με τον Γουντς να μην παίρνει αρκετό χρόνο συμμετοχής στη σειρά.

Σε ένα διάλειμμα από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις, στο 16ο All Star Game του ελληνικού πρωταθλήματος, που πραγματοποιήθηκε το διήμερο 12-13 Απριλίου 2008, οι ξένοι επικράτησαν με 111-101, με τον Γουντς να σημειώνει 28 πόντους. Ο Αμερικανός ήταν πολύ κεφάτος εκείνο το διήμερο όπου κέρδισε και το διαγωνισμό καρφωμάτων, συγκεντρώνοντας στον τελικό 95 βαθμούς έναντι 94 του Ουίνστον.

Στους τελικούς του πρωταθλήματος κόντρα στον Παναθηναϊκό, κέρδισε πόντους για να συνεχίσει να φοράει τα ερυθρόλευκα. Ήταν από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας, σε μια πολύ δύσκολη από πολλές απόψεις σειρά. Όμως η καριέρα του με τα ερυθρόλευκα έληξε άδοξα, καθώς είχε βρεθεί θετικός σε χρήση ινδικής κάνναβης σε έλεγχο μετά τον 4ο τελικό κι αυτό το γεγονός σίγουρα επηρέασε αρνητικά την ομάδα στο να τον διατηρήσει στο ρόστερ της επόμενης σεζόν. Στο τέλος της σεζόν, ο Γουντς ήθελε να συνεχίσει να φοράει τα ερυθρόλευκα, αλλά στο δίλημμα Γκριρ ή Γουντς, ο Γιαννάκης επέλεξε τον πρώτο και έτσι ο Αμερικανός φόργουορντ αποχώρησε από τον Πειραιά και ο αντικαταστάτης του ήταν ο Τσίλντρες.

Λίγους μήνες μετά την αποχώρησή του από την ομάδα, μίλησε με τα καλύτερα για όλους στη Sportday: «Αγάπησα την Ελλάδα. Αγάπησα την Αθήνα και τον Ολυμπιακό. Είμαι ενθουσιασμένος που γύρισα, γιατί έζησα πολλά κατά την περσινή σεζόν, που δεν ξεχνιούνται. Κυρίως καλά πράγματα. Τα άσχημα τα αφήνω στην άκρη. Ήδη μου λείπουν οι οπαδοί του Ολυμπιακού. Ήταν το κάτι άλλο. Δεν τους ξεχνώ και ελπίζω να τους λείπω κι εγώ λίγο. Πέρασα όμορφα και δεν κρατώ κακία. Ούτε, βέβαια, στον κόουτς Γιαννάκη. Τον αγαπώ και τον εκτιμώ. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Είμαστε επαγγελματίες. Ίσως κάποια στιγμή επιστρέψω. Το θέλω πολύ». Επίσης, για το πέρασμα από τον Ολυμπιακό είχε δηλώσει τα εξής σε μια συνέντευξή του στο acb.com το 2013: «Η αναπτυξιακή λίγκα δεν ήταν για μένα. Ήταν μία διοργάνωση χαμηλού επιπέδου, τόσο στη φυσική κατάσταση, όσο και στην ποιότητα. Δεν ήταν τόσο δυνατή, γι’ αυτό αποφάσισα να φύγω. Πραγματικά έμαθα πολλά από την πρώτη μου χρονιά στην Ευρώπη. Στην αρχή δεν ήμουν σίγουρος εάν θα δούλευα εκεί, γιατί είναι εντελώς διαφορετικά τα πράγματα σε σχέση με το NBA. Η προσαρμογή ήταν δύσκολη και δεν μιλάω μόνο για το μπάσκετ. Μιλάμε για μία διαφορετική κουλτούρα, συν του ότι ήμουν μακριά από την οικογένειά μου και δεν μιλούσα την ίδια γλώσσα. Ήταν δύσκολα, αλλά πιστεύω πως όλα πήγαν καλά».

Ο Κιντέλ Γουντς υπήρξε ίσως η απόλυτη περίπτωση παίκτη-ασανσέρ. Διέθετε προσόντα που σπάνια συναντούσες στην Ευρώπη εκείνη την εποχή: ύψος, ταχύτητα, αλτικότητα, εξαιρετικό χειρισμό της μπάλας για το ύψος του, ικανότητα στο ένας εναντίον ενός και ένα αξιοπρεπέστατο περιφερειακό σουτ. Δεν ήταν λίγοι όσοι υποστήριζαν πως αν δεν υπήρχαν τα προβλήματα που τον ακολουθούσαν εκτός γηπέδου, δεν θα έφτανε ποτέ στην Ευρώπη στα 26 του χρόνια. Στα καλά του βράδια, έμοιαζε πραγματικά ασταμάτητος. Μπορούσε να σκοράρει με κάθε πιθανό τρόπο, να τρέξει το γήπεδο σαν γκαρντ, να τελειώσει φάσεις πάνω από τη στεφάνη και να μετατρέψει έναν αιφνιδιασμό σε παράσταση για έναν ρόλο. Το πρόβλημα ήταν πως κανείς δεν ήξερε ποια εκδοχή του Γουντς θα εμφανιστεί σε κάθε παιχνίδι. Ήταν ικανός να βάλει 25 και 30 πόντους απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο και λίγες μέρες αργότερα να περάσει σχεδόν απαρατήρητος από το παρκέ.

Πάντως ο ίδιος είχε δώσει την απάντησή του για την αστάθειά του στο παρκέ και εν πολλοίς υποστήριξε πως έφταιξε η διαχείριση του Γκέρσον: «Η απόφαση του Πίνι να με αλλάζει συνέχεια στις διοργανώσεις με αποδιοργάνωσε. Τη μια έπαιζα μόνο ένα ματς την εβδομάδα στην Ευρωλίγκα και την άλλη με επανέφερε στο ρόστερ και για την Α1. Έτσι δεν μπόρεσα να βρω ποτέ ρυθμό μέσα στη σεζόν. Αυτό δεν θέλω να το λέω ως δικαιολογία για την αστάθειά μου, όμως ήταν μια πραγματικότητα. Δεν είχε πραγματική διάθεση να συνεργαστεί με κανέναν! Δεν έδινε σαφείς οδηγίες και πολλές φορές δεν καταλαβαίναμε τι ζητάει από εμάς».

Αρκετοί τον κατηγορούσαν πως ήταν αδιάφορος αμυντικά και πως δεν συμμετείχε όσο θα έπρεπε στο οργανωμένο παιχνίδι της ομάδας. Άλλοι τον χαρακτήριζαν «παίκτη επίδειξης», έναν αθλητή που μπορούσε να βάλει καλάθι με κάθε τρόπο, αλλά δεν είχε την ίδια διάθεση να προσφέρει σε όλους τους υπόλοιπους τομείς του παιχνιδιού. Υπήρχε όμως και η αντίθετη άποψη. Πολλοί θεωρούσαν πως αδικήθηκε από τις συνθήκες της πρώτης του χρονιάς στην Ευρώπη, καθώς για μεγάλο διάστημα αγωνιζόταν αποκλειστικά στην Euroleague και ξαφνικά κλήθηκε να αναλάβει πολύ μεγαλύτερο ρόλο μέσα στη σεζόν. Οι υποστηρικτές του έβλεπαν έναν παίκτη που έδειχνε διάθεση να ακολουθήσει τα συστήματα, που μπορούσε να προσφέρει σε άμυνα και επίθεση όταν είχε ρυθμό και που διέθετε ένα σπάνιο πακέτο προσόντων για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Από την άλλη πλευρά, ακόμη και όσοι αναγνώριζαν τις αδυναμίες του παραδέχονταν πως διέθετε ταλέντο επιπέδου ΝΒΑ και πως όταν έβρισκε ρυθμό, ήταν από τους πιο θεαματικούς παίκτες που φόρεσαν τη φανέλα του Ολυμπιακού. Η πλαστικότητα του σώματός του, η ευχέρεια με την μπάλα στα χέρια, η ικανότητα να σκοράρει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και να τελειώνει φάσεις πάνω από τη στεφάνη τον έκαναν ξεχωριστό. Ήταν από εκείνους τους παίκτες που μπορούσαν να ξεσηκώσουν το γήπεδο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ιδιαίτερα όταν έβρισκαν ανοιχτό γήπεδο και χώρο να τρέξουν.

Βέβαια, ο Γουντς τα βίωσε όλα αυτά μέσα σε ένα ιδιαίτερα ασταθές περιβάλλον στον Ολυμπιακό. Βρέθηκε σε μια ομάδα που δεν ήταν επιλογή ούτε του Γκέρσον ούτε του Γιαννάκη. Την περίοδο που οι ερυθρόλευκοι, άκομψα, άγαρμπα και πολλές φορές βιαστικά, πάλευαν να επιστρέψουν στο κορυφαίο επίπεδο της Ευρώπης και πολλές φορές και ο ίδιος δεν ήξερε τι ζητούσαν από εκείνον ούτε ένιωσε σημαντικός. Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με την θητεία του στην Πρόκομ, που όταν τον έχρισαν ηγέτη της ομάδας, την οδήγησε στα προημιτελικά της Euroleague. Έφυγε σε πολύ καλή ηλικία και είναι σίγουρο πως, υπό άλλες συνθήκες, θα βλέπαμε μια πολύ καλύτερη εκδοχή του ταλέντου του, το οποίο, σε μεγάλο βαθμό, δεν κατάφερε ποτέ να αξιοποιήσει πλήρως.

Ο Αμερικανός φόργουορντ (2.03 μ.) ήταν απόφοιτος του Northeast Mississippi Community College και το 2002 επιλέχθηκε στο Νο21 του NBA Draft από τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς. Στην αρχή της καριέρας του, αρκετοί τον παρομοίαζαν με τον Τρέισι ΜακΓκρέιντι, καθώς διέθετε εντυπωσιακά αθλητικά προσόντα και σπάνια ευκολία στο σκοράρισμα. Παρ' όλα αυτά, δεν κατάφερε ποτέ να καθιερωθεί στο ΝΒΑ, περνώντας από τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς (2002-2004), τους Μάϊαμι Χιτ (2005) και τους Νιου Γιορκ Νικς (2005/06), ενώ τη σεζόν πριν από την άφιξή του στον Ολυμπιακό αγωνιζόταν στο NBDL και τους Μπέικερσφιλντ Τζαμ. Συνολικά κατέγραψε 167 συμμετοχές στη Regular Season του NBA και άλλες 4 στα Playoffs.

Το μεγάλο αγκάθι στην καριέρα του δεν ήταν το ταλέντο του, αλλά η συμπεριφορά του εκτός παρκέ. Το 2004, συνελήφθη με την κατηγορία της κακοποίησης ζώων, όταν αποκαλύφθηκε πως διοργάνωνε κυνομαχίες στο σπίτι του, βάζοντας συχνά να συμμετέχουν δύο από τα πιτ μπουλ που διατηρούσε. Όταν ένα από τα σκυλιά βρέθηκε σοβαρά τραυματισμένο, οι αρχές παρενέβησαν, κατάσχεσαν τα ζώα και ο ίδιος παραδέχθηκε την ενοχή του. Η τιμωρία του περιλάμβανε 80 ώρες κοινωνικής εργασίας, καθώς και υποχρεωτική δωρεά ύψους 10.000 δολαρίων σε κοινωφελές ίδρυμα του Όρεγκον. Το περιστατικό αυτό οδήγησε ουσιαστικά και στο τέλος της παρουσίας του στο Πόρτλαντ. Οι Τρέιλ Μπλέιζερς τον αποδέσμευσαν, φτάνοντας σε διακανονισμό για το τελευταίο έτος του συμβολαίου του. Αν και επρόκειτο να εισπράξει 1.1 εκατομμύρια δολάρια, η ομάδα παρακράτησε περίπου 500.000, θεωρώντας πως οι εξωαγωνιστικές του περιπέτειες είχαν παραβιάσει τους όρους της συνεργασίας τους. Σαν να μην έφτανε αυτό, λίγους μήνες αργότερα συνελήφθη ξανά, καθώς οδηγούσε χωρίς δίπλωμα και ασφάλεια, ενώ κατά τον έλεγχο στο όχημά του, βρέθηκε ποσότητα μαριχουάνας. Οι συνεχόμενες περιπέτειες είχαν ως αποτέλεσμα να αποκτήσει τη φήμη ενός παίκτη που δεν μπορούσε να αφήσει πίσω τα προβλήματα εκτός γηπέδου και αποτέλεσαν έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους το NBA τού έκλεισε οριστικά την πόρτα.

Αφού αποχώρησε από τον Ολυμπιακό συνέχισε την καριέρα του στη Φορτιτούντο Μπολόνια, σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει τη φήμη του και να αποδείξει ότι μπορούσε ακόμη να σταθεί σε υψηλό ευρωπαϊκό επίπεδο. Αργότερα, μιλώντας για εκείνη την περίοδο, υποστήριξε πως η κατάσταση στην ιταλική ομάδα ήταν πολύ χειρότερη απ' ό,τι είχε συναντήσει στον Πειραιά: «Εκεί δεν είχε καμία σχέση με τον Ολυμπιακό, καθώς η κατάσταση ήταν τραγική. Δύο πράγματα ήταν τα χειρότερα: τα οικονομικά προβλήματα της ομάδας και οι τραυματισμοί που είχα. Με πίεζαν να αγωνίζομαι, αλλά εγώ τους είχα ξεκαθαρίσει πως δεν θα το κάνω αν δεν επανέλθω στο 100%». Στη Μπολόνια τον επέλεξε ο Ζόραν Σάβιτς, ο οποίος έτρεφε ιδιαίτερο θαυμασμό για τα αγωνιστικά του προσόντα. Ωστόσο, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως περίμεναν οι δύο πλευρές. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μπολόνια, ενεπλάκη σε επεισόδιο στους δρόμους της πόλης, το οποίο κατέληξε με τον Αμερικανό να γρονθοκοπεί έναν ταξιτζή. Ακόμη πιο σοβαρό ήταν το περιστατικό που σημειώθηκε σε προπόνηση της Φορτιτούντο. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, ο νεαρός Βούλγαρος γκαρντ Χρίστο Ζαχάριεφ χτύπησε τον Γουντς στη μέση σε μια φάση κάτω από το καλάθι. Η ένταση κλιμακώθηκε γρήγορα, με τους δύο παίκτες να ανταλλάσσουν φραστικές επιθέσεις και τελικά γροθιές. Ο Γουντς έχασε τον έλεγχο και επιτέθηκε με τέτοια βιαιότητα στον συμπαίκτη του, ώστε ο Ζαχάριεφ χρειάστηκε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

Τελικά την μπασκετική του Ιθάκη τη βρήκε στην Πολωνία και την Πρόκομ. Εκεί κατάφερε να αφήσει πίσω του τις περιπέτειες που είχαν σημαδέψει την καριέρα του και να επιστρέψει στο υψηλότερο επίπεδο της Ευρώπης. Με την πολωνική ομάδα κατέκτησε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα (2009, 2010, 2011), αποτελώντας έναν από τους βασικούς πυλώνες της. Το 2009, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πολωνικού πρωταθλήματος και MVP των τελικών, ενώ την επόμενη χρονιά οδήγησε ξανά την Πρόκομ στην κορυφή ως MVP του πρωταθλήματος.

Η σεζόν 2009/10 υπήρξε ίσως η κορυφαία της ευρωπαϊκής του καριέρας. Ο Γουντς οδήγησε την Πρόκομ μέχρι τα προημιτελικά της Euroleague, όπου αποκλείστηκε με 3-1 από τον Ολυμπιακό, έχοντας κατά μέσο όρο 16,8 πόντους, 6,2 ριμπάουντ και 16 PIR σε 20 συμμετοχές. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν αρκετά περάσματα από ομάδες σε Ουκρανία (Σαμάρα, Ντίνπρο), Ισπανία (Λάγκουν Άρο), Ισραήλ (Μακάμπι Χάιφα), Γαλλία (Λε Μαν, Σολέ) και Κουβέιτ (Αλ Κάντσια). Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε ξανά η Πολωνία, όπου απέκτησε το προσωνύμιο «Πολωνός ΛεΜπρόν» και επέστρεψε τρεις διαφορετικές φορές στην Κόζαλιν. Εκεί αγωνίστηκε μέχρι τα 38 του χρόνια, κλείνοντας την καριέρα του το 2019 στο μέρος όπου γνώρισε τη μεγαλύτερη αποδοχή και ίσως τη μεγαλύτερη δικαίωση της μπασκετικής του διαδρομής. Επίσης, το 2018 και 2019 συμμετείχε στη BIG3, τη δημοφιλή λίγκα 3x3 που δημιούργησε ο Ice Cube και στην οποία αγωνίζονται αρκετοί πρώην NBAers.

Statistics

Τη σεζόν 2007/08 σε 23 παιχνίδια στην Euroleague ξεκίνησε τα 22 ως βασικός και είχε 10.7 πόντους μ.ό. (64/119 δίποντα με 53.8%, 27/74 τρίποντα με 36.5%, 37/47 βολές με 78.7%), 4 ριμπάουντ (3.1 αμυντικά, 1 επιθετικά), 1.2 ασίστ, 0.8 κλεψίματα, 9.9 PIR σε 24:20 λεπτά συμμετοχής.

Σε 22 συμμετοχές πρωταθλήματος ξεκίνησε τις 17 ως βασικός και είχε 10.1 πόντους μ.ό. (59/93 δίποντα με 63.4%, 26/71 τρίποντα με 36.6%, 26/37 βολές με 70.3%), 2.5 ριμπάουντ (2 αμυντικά, 0.5 επιθετικά), 0.9 ασίστ, 0.4 κλεψίματα και 8.8 PIR σε 21:37 λεπτά συμμετοχής.

Επιπλέον κατέγραψε και 1 συμμετοχή στο Κύπελλο Ελλάδος.

Fun Fact

Πριν τον Ολυμπιακό, ο Γουντς είχε ένα πέρασμα από τους Μπέικερσφιλντ Τζαμ στην αναπτυξιακή λίγκα του NBA, εκεί βρέθηκε συμπαίκτης με τον Τζέρι ΜακΝαμάρα, ο οποίος έχει μείνει στην ιστορία αφού κατάφερε να αγωνιστεί στον Ολυμπιακό για 1 ολόκληρο λεπτό στην πρεμιέρα της Euroleague κόντρα στην Μπασκόνια για τη σεζόν 2006/07 και μετά από λίγο καιρό αποχώρησε.

Όταν ο Γουντς έφτασε στην Ελλάδα για τον Ολυμπιακό, ο ΜακΝαμάρα είχε υπογράψει στον Πανιώνιο και οι δημοσιογράφοι ρώτησαν τον Γουντς αν πήρε πληροφορίες για τους Πειραιώτες από τον ΜακΝαμάρα με τον φόργουορντ να απαντά: «Δεν το ήξερα αυτό, δεν τον ρώτησα για την ομάδα. Ξέρω βέβαια ότι θα αγωνίζεται σε κάποια άλλη ελληνική ομάδα. Αυτό είναι καλό». Ούτε στη Νέα Σμύρνη μακροημέρευσε ο ΜακΝαμάρα όπου έπαιξε 3 ολόκληρα παιχνίδια πρωταθλήματος και λίγο καιρό μετά αποχώρησε και αποσύρθηκε, δυο χρόνια αργότερα, σε ηλικία 26 ετών.

Highlight

Λίγο πολύ αναμενόμενο και προβλέψιμο αλλά δεν γίνεται να μη συμπεριληφθεί το επίμαχο σκηνικό με τον Ντέγιαν Τομάσεβιτς και η γροθιά που του έριξε ο Γουντς. Κατά τη διάρκεια του τρίτου τελικού ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, οι δύο παίκτες διαπληκτίστηκαν έντονα, μετατρέποντας για λίγα δευτερόλεπτα το παρκέ σε... ρινγκ και οδηγούμενοι αμφότεροι σε απολογία ενώπιον του Αθλητικού Δικαστή.

Τελικά οι δύο αθλητές παρουσιάστηκαν μετανιωμένοι, υποστήριξαν πως το περιστατικό ήταν αποτέλεσμα της έντασης του αγώνα και ξεκαθάρισαν ότι είχαν ήδη λύσει τις διαφορές τους. Ως εκ τούτου, τιμωρήθηκαν με χρηματικό πρόστιμο 6.000 ευρώ έκαστος, αποφεύγοντας την αγωνιστική τιμωρία και παραμένοντας διαθέσιμοι για τον τέταρτο τελικό της σειράς.

Προφανώς κανείς δεν επικροτεί τη βία και η γροθιά στον Τομάσεβιτς δεν είναι ο λόγος που ο Κιντέλ Γουντς αγαπήθηκε από τον κόσμο του Ολυμπιακού. Παρ' όλα αυτά, για πολλούς ερυθρόλευκους εκείνη η στιγμή λειτούργησε συμβολικά. Όπως στο ποδόσφαιρο το «η ψυχή μας ήταν μέσα» στο πέναλτι του Παπουτσέλη συμπυκνώνει μια ολόκληρη εποχή ταλαιπωρίας και συσσωρευμένης αγανάκτησης, έτσι και η αντίδραση του Γουντς εκφράζει, έστω και με λανθασμένο τρόπο, την οργή που ένιωθαν πολλοί απέναντι στο κατεστημένο του Βασιλακόπουλου που ταλαιπώρησε για χρόνια τον καθένα που ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο τμήμα.

Ο ίδιος σε μια συνέντευξή του στο Εθνοσπόρ είχε δηλώσει τα εξής για το συμβάν: «Αντέδρασα πάνω στην ένταση της στιγμής. Ο αντίπαλος με είχε πιάσει από τον λαιμό και αυτή ήταν μια ενστικτώδης απάντηση. Μάλλον ήταν λάθος να αντιδράσω έτσι αλλά δεν μετανιώνω καθόλου που τον χτύπησα».

MVP

Η αλήθεια είναι πως πολλά παιχνίδια του Γουντς με τα ερυθρόλευκα έχουν θέση εδώ, όπως το double double με τη Σιένα στην Ιταλία ή όταν πάλεψε μόνος απέναντι σε ΤΣΣΚΑ στο 2ο ματς της σειράς ή κάποιο παιχνίδι κόντρα στον Παναθηναϊκό στους τελικούς του πρωταθλήματος. Όμως πάντα θα ξεχωρίζει η επική βραδιά του κόντρα στην ΤΣΣΚΑ για τον 1ο προημιτελικό της Euroleague στη Μόσχα.

Η ΤΣΣΚΑ ως το απόλυτο φαβορί με τους Σισκάουσκας, Σμόντις, Λάνγκτον, Άντερσεν, Κριάπα, Χόλντεν, Παπαλουκά, Ζήση στη σύνθεσή της υποδέχεται τον Ολυμπιακό για το 1ο παιχνίδι της σειράς των 8, με το νικητή να χρειάζεται 2 νίκες για να προκριθεί στο Final Four. Ο Γουντς έκανε το τέλειο βράδυ: σε 27:52 λεπτά συμμετοχής πέτυχε 20 πόντους με 4/8 δίποντα και 4/4 τρίποντα, έβγαλε τρομερή ενέργεια στο παρκέ και έστρωσε το δρόμο στον Γκριρ που, με ένα αξέχαστο buzzer beater, έγραψε το τελικό 74-76, κάνοντας τον κόσμο του Ολυμπιακό να ονειρεύεται πως ήρθε η ώρα να επιστρέψει η ομάδα σε Final 4 μετά το 1999. Δυστυχώς η ρωσική ομάδα ήταν ανυπέρβλητο εμπόδιο και το όνειρο έμεινε τελικά ημιτελές