Του RedTerso
- Δικαίωση σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο, μιας και ο Ολυμπιακός επιτέλους πιστοποίησε, και με την κατάκτηση του πολυπόθητου τροπαίου της Ευρωλίγκας, ότι αποτελεί την καλύτερη ομάδα των τελευταίων 5 χρόνων στην Ευρώπη. 5 παρουσίες σε final-4, 3 πρωτιές στην κανονική περίοδο. Η καλύτερη μπασκετική πρόταση των τελευταίων ετών. Μια αγωνιστική ταυτότητα που συνδύαζε ομορφιά στο μάτι και αποτελεσματικότητα. Μέχρι πρόσφατα, η λέξη αποτελεσματικότητα συνοδευόταν από το «σχεδόν», λόγω μη επιτυχίας στην τελευταία στροφή. Ο Θρύλος πλέον δικαιούται να διατυμπανίζει ότι η αγωνιστική του φιλοσοφία και η μπασκετική του κατεύθυνση είναι και νικηφόρες, πέραν όλων των άλλων.
- Σε συνέχεια του παραπάνω. Ο Ολυμπιακός με την επιστροφή του κόουτς Μπαρτζώκα και από τη σεζόν 2021/22 κατέθεσε μια συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία, που βασίστηκε σε μια απόλυτα ομαδική λειτουργία. Μια λειτουργία, που δεν βασιζόταν στα αγωνιστικά χαρίσματα, ενός ή δύο παιχτών, αλλά μέσα από έναν συγκεκριμένο προσανατολισμό, προσπαθούσε να συνθέσει τα επιμέρους χαρακτηριστικά των παιχτών σε ένα συλλογικό μπασκετικό σώμα. Έτσι λοιπόν, από εκείνη τη σεζόν και μετά, ο Ολυμπιακός έφτασε να γίνει μόνιμος θαμώνας των Final-4 και να διεκδικεί τον τίτλο ισότιμα.
- Προεκτείνοντας λίγο ακόμα αυτή τη σκέψη: Η φιλοσοφία του οργανισμού του Ολυμπιακού δικαιώνεται γιατί οι επιτυχίες ήρθαν και μέσα από τη βελτίωση και το «μεγάλωμα» των παιχτών που αποτέλεσαν τον κορμό του Θρύλου: Βεζένκοφ, ΜακΚίσικ, Γουόκαπ, Φαλ, Πίτερς, Ντόρσεϊ ανέβασαν κατακόρυφα τις μετοχές τους μέσα από το σύστημα του Ολυμπιακού, αποτελώντας τους πυλώνες του. Δίπλα σε αυτούς οι Παπανικολάου και Μιλουτίνοφ που αποτέλεσαν τη γέφυρα με την προηγούμενη εκδοχή της ομάδας των Σπανούλη και Πρίντεζη. Και φυσικά δίπλα τους ο μεγάλος Εβάν Φουρνιέ, που απέδειξε μέσα και έξω από το παρκέ τι σημαίνει ηγέτης. Ο Ολυμπιακός ανέβασε κατακόρυφα το μπάτζετ του τα τελευταία 2-3 χρόνια, αλλά αυτό συνέβη μιας και ανέβηκε η αξία των παιχτών του κορμού της ομάδας. Ο Θρύλος δεν πλήρωσε υπεραξίες σε άλλους αθλητές για να μαζέψει απλώς ατομικό ταλέντο, αλλά ανέπτυξε την αγωνιστική εικόνα των παιχτών του και αύξησε κατακόρυφα την χρηματιστηριακή τους αξία. Και αυτή είναι μια τεράστια διαφορά φιλοσοφίας με τον εγχώριο και όχι μόνο ανταγωνισμό.
- Η χρονιά αυτή αποτέλεσε μια τεράστια δικαίωση για τη διοίκηση της ομάδας. Και αν για την Ευρωλίγκα, η επιμονή στη φιλοσοφία του συλλόγου είναι αρκετή για να φέρει αποτελέσματα ακόμα και μέσα από αποτυχίες, εντός των συνόρων η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Σε ένα άθλημα (το μπάσκετ) όπου όλος ο οργανισμός του βάζελου θεωρεί εαυτόν «ελέω θεού κυρίαρχο» με την αδιανόητη υποστήριξη ενός πολυεπίπεδου προπαγανδιστικού μηχανισμού, οι Αγγελόπουλοι ήρθαν να βάλουν ένα οριστικό τέλος μέσα από το «Μέχρι τέλους». Σε ένα άθλημα όπου οι διάφοροι δημοσιολογούντες πιπίλισαν την καραμέλα της «τοξικότητας» που λειτουργεί ως φυσικό φαινόμενο κάθε Ιούνη, απάντησαν με ολυμπιακή πυγμή και πεντακάθαρη δημόσια τοποθέτηση. Δεν κατρακύλησαν στο βούρκο του «ινφλουένσερ» προέδρου του βάζελου, δεν έβριζαν παίχτες/προπονητές, δεν έστειλαν αντιπροσωπείες σε σπίτια διαιτητών και φυσικά δεν το έπαιξαν τζάμπα μάγκες κάνοντας μετά ρεκόρ στο σπριντ στα πάρκινγκ. Με σύμμαχο τον κόσμο του Ολυμπιακού, γράφουν χρυσές σελίδες στην ιστορία της ομάδας, απέναντι στο πιο βρώμικο σωματείο στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
- Συνεχίζοντας: Η διοίκηση της ομάδας δεν ήθελε το φετινό Final-4 να γίνει στην έδρα του βάζελου. Και μάλιστα αντέδρασε με θεσμικό τρόπο αλλά και στις ψηφοφορίες της διοργάνωσης. Όταν όμως αποφασίστηκε ότι η Αθήνα θα φιλοξενήσει την τελική φάση της Ευρωλίγκας, ο στόχος «κλείδωσε» στα μυαλά των ανθρώπων της διοίκησης: Τίτλος μέσα στο σπίτι του αντιπάλου μας. Και το έκαναν πράξη, ισχυροποιώντας όσο περισσότερο μπορούσαν το ρόστερ, προσφέροντας όλα τα διαθέσιμα όπλα στην ομάδα για να στοχεύσει. Και πέτυχαν διάνα! Ευρωλίγκα μέσα στο ερυθρόλευκο Οακα σημαίνει πραγματική ταπείνωση των αντιπάλων. Ισοπέδωση σε αγωνιστικό επίπεδο, στο πεδίο του γοήτρου και στη συγγραφή της ιστορίας.
- Η χρονιά αυτή αποτέλεσε την απόλυτη δικαίωση και για τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που οραματίστηκε τον αγωνιστικό προσανατολισμό του Ολυμπιακού και τον υλοποίησε μαζί με τη διοίκηση. Βρέθηκε στο στόχαστρο από όλο το προαναφερθέν μιντιακό σύμπλεγμα σε μια ξεκάθαρη απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρα με απώτερο στόχο την απόσυρση του προπονητή μας. Αυτός άντεξε. Και αποτέλεσε και αλεξικέραυνο για ολόκληρο τον οργανισμό, ακόμα και καθ΄ υπερβολήν (μιας και ίσως έπρεπε να υπάρχει δίπλα του πιο ενεργά κάποιος άνθρωπος της διοίκησης για να επιτελεί αυτό τον ρόλο). Η ολυμπιακοφροσύνη του κόουτς είναι δεδομένη. Δεν θα μπορούσε όμως από μόνη της να φέρει την ομάδα στην κορυφή, αν ο άνθρωπος στην άκρη του πάγκου δεν ήταν και ο καλύτερος προπονητής στη Γηραιά Ήπειρο όλα τα τελευταία χρόνια.
- Η σεζόν αυτή ήταν η χρονιά της δικαίωσης και για τον κόσμο του Ολυμπιακού. Έναν κόσμο που έχει παραδώσει μαθήματα υποστήριξης όλα αυτά τα χρόνια και έχει σταθεί στο πλευρό της ομάδας τόσο στις επιτυχίες, όσο κυρίως στις αποτυχίες. Θυμηθείτε τα λόγια του Παπανικολάου στο Δημοτικό Θέατρο το βράδυ της κατάκτησης της Ευρωλίγκας, για τον κόσμο που σε διάφορες στιγμές σήκωσε την ομάδα. Γιατί, όπως πολύ εύστοχα είχε αναφέρει και ο Mad Prophet, κάθε ήττα και αποτυχία αυτά τα χρόνια ατσάλωσαν την πίστη και το πάθος του κόσμου να παίξει και αυτός δίπλα στην ομάδα και να τη βοηθήσει στους στόχους της. Οι μετακινήσεις κατά πολλές χιλιάδες στο Βελιγράδι, στο Κάουνας, στο Βερολίνο ή ακόμα και στο Άμπου-Ντάμπι θα μείνουν στην ιστορία. Η κατάληψη του Οακά από τις Ερυθρόλευκες Ταξιαρχίες και η άρση της κούπας της Ευρωλίγκας στην εξέδρα των φανατικών μας αντιπάλων θα αποτελούν ένα τεράστιο παράσημο για τον κόσμο του Ολυμπιακού, που θα στοιχειώνει για πάντα τα όνειρα των εχθρών του. Εκεί όμως που φαίνεται η πραγματική στήριξη είναι στις πολύ δύσκολες στιγμές. Όπως σωστά έχει υπογραμμίσει ο Rucker_xgalis, η στιγμή που ίσως βοήθησε να γραφτεί ολότελα διαφορετικά η ιστορία είναι η υποδοχή του κόουτς στο ΣΕΦ στον δεύτερο τελικό των play-off και αφού έχει προηγηθεί η αποτυχία στο F-4 του Άμπου-Ντάμπι, αλλά και η ήττα με κάτω-τα-χέρια στον πρώτο τελικό με τον βάζελο: Ο κόσμος περιμένει τον κόουτς, τον υποδέχεται με αποθέωση, ο ίδιος φαίνεται να κοντοστέκεται και να μην πιστεύει την υποστήριξη και από εκείνο το σημείο και μετά, θα ανατρέψει τη σειρά, θα καθοδηγήσει την ομάδα στην κατάκτηση του περσινού πρωταθλήματος και θα παραμείνει στον πάγκο μας και φέτος στη διαδρομή για όλες αυτές τις τεράστιες συγκινήσεις που βιώσαμε. Ακόμα και στους παράξενους καιρούς που ζούμε οι στίχοι του Ύμνου μας για «τον πύρινο κόσμο, που δεν λυγά ποτέ» ανταποκρίνονται απόλυτα στην πραγματικότητα.
(η στιγμή της υποδοχής του Μπαρτζώκα στον δεύτερο τελικό της σεζόν 2024/25)
- Αυτή η χρονιά, ήταν χρονιά δικαίωσης για όλο τον οργανισμό του Θρύλου. Ο Ολυμπιακός δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο τις δυσκολίες και την πίεση που προέκυπταν από τις 4 προηγούμενες αποτυχημένες απόπειρες να πάρει την Ευρωλίγκα, όπως ισχυρίζεται τουλάχιστον ο περισσότερος κόσμος. Είχε να αντιμετωπίσει τη μεγιστοποίηση της πίεσης που δημιουργήθηκε από τον τίτλο που πήρε (ή καλύτερα αγόρασε) ο βάζελος στο Βερολίνο. Αυτή η συνθήκη γιγαντώθηκε από τον θόρυβο στον «θαυμαστό κόσμο» των social media. Αυτή η πίεση λύγισε πέρυσι την ομάδα στο Άμπου-Ντάμπι. Έγινε όμως παράλληλα και καύσιμο για τη φετινή χρονιά. Όλος ο οργανισμός σε παράλληλο βηματισμό, στοχοπροσηλωμένος για το απόλυτο. Και έτσι ακριβώς έγινε! Η μεγάλη κούπα έπιασε Λιμάνι μετά από 12+1 χρόνια. Πήραμε το Πρωτάθλημα για 4η φορά την τελευταία πενταετία! Τη νέα χρονιά θα μπούμε στο ολοκαίνουργιο ΣΕΦ! Τα καλύτερα έρχονται! Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ! Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου