Για τον Κάρεϊ Σκάρι...

Στις 18 Μαΐου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών, ο Αμερικάνος πρώην μπασκετμπολίστας Κάρεϊ Σκάρι. Ο Σκάρι αποτέλεσε τον πρώτο ξένο που φόρεσε την ερυθρόλευκη φανέλα με το Δαφνοστεφανωμένο Έφηβο στο στήθος, τη χρονιά που επιτράπηκε να αγωνίζεται ένας ξένος στις ομάδες μπάσκετ, τη μακρινή περίοδο 1988/89. Παρόλο που αγωνίστηκε μόλις μια σεζόν στον Ολυμπιακό, ο Κάρεϊ Σκάρι πρόλαβε να αφήσει το αποτύπωμά του και μέσα από αυτό το μικρό αφιέρωμα του αποτίνουμε φόρο τιμής και έναν ύστατο χαιρετισμό.

Του RedTerso

Ο Κάρεϊ Σκάρι γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου του 1962 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Στις αλάνες και στα ιστορικά γηπεδάκια μπάσκετ της Νέας Υόρκης έκανε και τα πρώτα του μπασκετικά βήματα. Στη συνέχεια τελείωσε το σχολείο στο High School Alexander Hamilton και έπειτα αγωνίστηκε στο κολεγιακό πρωτάθλημα του NCAA με τη φανέλα του πανεπιστήμιου του Long Island. Στο πανεπιστημιακό πρωτάθλημα αγωνίστηκε για 3 σεζόν, με καλύτερη την τελευταία του (1984/85), όπου σκόραρε 21,1 πόντους μ.ό., κατέβαζε 14,1 ριμπάουντ και έδινε 3,1 ασίστ. Τα νούμερα αυτά αποτέλεσαν το διαβατήριο για να επιλεγεί στον δεύτερο γύρο του ντράφτ του 1985 στο νούμερο 37, από τους Γιούτα Τζαζ. Μια διόλου ευκαταφρόνητη θέση σε μια εποχή που το draft είχε 7 γύρους, παρακαλώ!

Στο NBA, ο Σκάρι αγωνίστηκε για 3 σεζόν (από το 1985 μέχρι το 1988) φορώντας τις φανέλες των Τζαζ (για 2 χρόνια, δίπλα σε θρύλους του αθλήματος όπως ο Τζον Στόκτον και ο Καρλ Μαλόουν) και της ομάδας της πόλης του, των Νιού Γιόρκ Νικς (για 1 μήνα και 4 παιχνίδια στην πραγματικότητα και αφού πριν τον είχαν κάνει waive οι Τζαζ). Σε αυτά τα 3 χρόνια αγωνίστηκε συνολικά σε 180 αγώνες έχοντας ως μέσους όρους 4,7 πόντους, 2,9 ριμπάουντ και 1,1 ασίστ σε περίπου 13 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα. Ο Σκάρι αποβλήθηκε από το ΝΒΑ λόγω χρήσης απαγοερευμένων ουσιών και έτσι αναγκάστηκε να στρέψει το βλέμμα του προς την Ευρώπη, γιατί από πλευράς ταλέντου, η θέση τού άνηκε ξεκάθαρα στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου. Ο Σκάρι είχε ύψος 2,01 και αγωνιζόταν στη θέση του small forward στο κολέγιο και στο ΝΒΑ.

Μικρή παρένθεση. Βρισκόμαστε στον ελλαδικό χώρο λίγο μετά την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ του 1987 από την εθνική. Από εκείνο το καλοκαίρι και μετά, κάθε παιδί κυριολεκτικά ασχολείται με την πορτοκαλί μπάλα με τα «σπυράκια». Σε κάθε γειτονιά εμφανίζονται αυτοσχέδιες μπασκέτες (με καφάσια, κουβάδες κ.λπ., θυμίζοντας λίγο το πώς παιζόταν το άθλημα όταν το είχε εφεύρει ο Δόκτορ Τζέιμς Νέισμιθ το... 1891 στη Μασαχουσέτη, ενώ αντίστοιχα στο ποδόσφαιρο παίζαμε με φουσκωμένα κουτάκια Αμίτας, όταν δεν επιτρεπόντουσαν οι μπάλες...) και τα πιτσιρίκια (ανάμεσά τους και ο γράφων) δοκίμαζαν για πρώτη φορά τις ικανότητές τους στο συναρπαστικό νέο σπορ, προσπαθώντας να μοιάσουν στον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φασούλα, τον Φάνη, τον Καμπούρη και τα άλλα παιδιά...

Λίγο αργότερα (μέσα από μεταδόσεις των McDonald's open και μέσα από τις σελίδες του περιοδικού Τρίποντο, που άρχισε να κυκλοφορεί το Φθινόπωρο του 1988) είχαμε τις πρώτες επαφές με αυτό που ονομάστηκε πολύ σωστά --τότε-- «μαγικός κόσμος του ΝΒΑ». Τότε δεν υπήρχε φυσικά ίντερνετ και συνδρομητική τηλεόραση. Δεν υπήρχε καν ιδιωτική τηλεόραση. Ο μόνος τρόπος για να δει ένα παιδί αγώνες ή στιγμιότυπα από το ΝΒΑ ήταν νοικιάζοντας κασέτες VHS από συνοικιακό video-club. Και όντως άνοιγε ένας φοβερός κόσμος. Και δώστου οι ομηρικές μάχες του Μάτζικ με τον Μπερντ. Και δώστου η μαγεία των All-star games. Δώστου τα πρώτα βήματα του Τζόρνταν και η φοβερή και τρομερή παρέα των «Bad boys». Ήταν ένα σχεδόν διαφορετικό παιχνίδι από αυτό που βλέπαμε ακόμα τότε στα ευρωπαϊκά παρκέ: Η αθλητικότητα, η ταχύτητα, η φαντασία και τα highlights ήταν σε άλλο επίπεδο. Μαγικός κόσμος όντως!

Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον Ολυμπιακό μας; Λίγη υπομονή ακόμα στην ανάγνωση παρακαλώ. Βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 1988. Στη διοίκηση του Ολυμπιακού βρίσκεται ο Κοσκωτάς... Πέρα από την μπάλα (και τις μεταγραφάρες που κάνει υποθηκεύοντας οικονομικά το μέλλον του Ολυμπιακού) προσπαθεί να εντυπωσιάσει και στο μπάσκετ. Είναι η πρώτη χρονιά που επιτρέπεται από την ΕΟΚ να αγωνιστεί ένας ξένος παίχτης σε κάθε ομάδα. Ο Κοσκωτάς βλέπει τα προβλήματα νομικής φύσης που απαγορεύουν τη συμμετοχή του Σκάρι στο ΝΒΑ και με αστραπιαίες κινήσεις τον φέρνει στον Πειραιά. Μαζί του αλλά μόνο για για τα ματς του κυπέλλου Κόρατς, θα αγωνιστεί και ο Λάρι Μίντλετον, ο οποίος έκανε λαμπρή καριέρα στην Ιταλία τα επόμενα χρόνια, σε ένα τρομερό --τότε-- πρωτάθλημα.

Έφθασε η ώρα να απαντηθεί το ερώτημα και να γίνει η σύνδεση. Στα μάτια του πιτσιρικά τότε RedTerso, ο Σκάρι αποτελεί το πιο κοντινό «πράγμα» σε αυτά που χάζευε τα Σαββατοκύριακα στο βίντεο από το ΝΒΑ. Ο Σκάρι ήταν μια μηχανή παραγωγής θεάματος αγωνιζόμενος στη θέση «3», αλλά αποτελώντας τον ορισμό του all-around παίχτη, μπορώντας να αμυνθεί απέναντι σε όλες τις θέσεις λόγω της τρομερής σωματοδομής, της αθλητικότητας και της αλτικότητάς του.

Εκείνη η εποχή δεν ήταν «πέτρινα χρόνια» μόνο για το ποδόσφαιρο του Ολυμπιακού. Στο μπάσκετ τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα. Τελευταίο πρωτάθλημα είχαμε πανηγυρίσει το 1978 όταν μεγαλουργούσε ακόμα στα παρκέ ο προπονητής του Σκάρι στον Ολυμπιακό τότε, ο Στιβ Γιατζόγλου. Κύπελλο είχαμε να πάρουμε από το 1980. Οι χρονολογίες είναι κάπως ενδεικτικές για να καταλάβουμε ότι στο μπάσκετ δεν ήμασταν, μέχρι τη δεκαετία του '90 και την έλευση του Ιωαννίδη, κάποιο μεγαθήριο.

Στον Ολυμπιακό, ο Σκάρι έμεινε όλη τη χρονιά 1988-=/89. Οι εμφανίσεις του ήταν μάλλον εντυπωσιακές και τα νούμερα που «έγραψε» ήταν πολύ καλά (21,1 πόντοι, 9,8 ριμπάουντ, 1,7 κλεψίματα και 2 μπλοκ κατά μέσο όρο σε 19 εμφανίσεις με τη φανέλα του Θρύλου) σε ένα σύνολο όμως που είχε αρκετά αγωνιστικά προβλήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ολυμπιακός τερμάτισε εκείνη τη χρονιά στην 8η θέση (σε πρωτάθλημα 10 ομάδων...) και δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την έξοδό του στην Ευρώπη την επόμενη χρονιά. Η αλήθεια είναι ότι και ο Σκάρι «κουβάλησε» διάφορα από τα προβλήματά του, στις αποσκευές του στην Ελλάδα. Φαινόταν να παίζει περισσότερο για τους αριθμούς του, παρά για να υπηρετήσει την ομάδα. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι έβλεπε τους συμπαίχτες του τότε στην ομάδα (Αργύρης Καμπούρης, Σταύρος Ελληνιάδης, Τζίμης Μανιάτης, Τζόρτζ Παπαδάκος, Βαγγέλης Αγγέλου, Γιάννης Παραγιός κ.λπ.) περισσότερο σαν supporting cast παρά σαν ισότιμα μέλη ενός συνόλου. Επίσης δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα νεύρα του. Παροιμιώδης φυσικά φαντάζει ο τσακωμός του με τον προπονητή του Στιβ Γιατζόγλου (ο οποίος σηματοδότησε και το τέλος της καριέρας του Σκάρι στο Λιμάνι), στον οποίο επιτέθηκε με γροθιές και στο τέλος τον δάγκωσε, σύμφωνα με τις διηγήσεις της εποχής. Στα μάτια όμως ενός παιδιού, ακόμα ο Σκάρι έμοιαζε με έναν τρομερό παιχταρά που ήρθε για να μεταφέρει λίγη από τη μαγεία του ΝΒΑ στα μέρη μας.

Αποχωρώντας από τον Ολυμπιακό δοκίμασε την τύχη του στο τότε CBA (δεύτερο πρωτάθλημα της Αμερικής) χωρίς επιτυχία και στη συνέχεια ακολούθησε ένας μικρός γύρος του κόσμου στην Ισπανία, τη Γαλλία την Αργεντινή και τη Χιλή. Η καριέρα του ολοκληρώθηκε το 1997 στην Κόλο-Κόλο στη Χιλή.

Το πέρασμά του από τον Πειραιά ήταν σύντομο. Υπάρχει όμως ένα ακόμα σημείο για το οποίο ο RedTerso εκτίμησε αναδρομικά τον Σκάρι: Ο Γιατζόγλου αποτέλεσε για τον Ολυμπιακό έναν παίχτη-ορόσημο μεγαλουργώντας στα τέλη της δεκαετίας του '70 και στις αρχές των 80s. Αποτέλεσε ένα σύμβολο για την ομάδα μπάσκετ. Φρόντισε όμως ο ίδιος να καταστρέψει την εικόνα, του όταν έβαλε τον εαυτό του στο πλευρό της χρυσής αυγής (εκεί στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας). Για τον γράφοντα, ο Γιατζόγλου «σβήστηκε» από την ιστορία του Ολυμπιακού. Και οι μπουνιές του Κάρεϊ Σκάρι (ενός μαύρου δηλαδή αθλητή) προς έναν δηλωμένο φασίστα πέτυχαν τον στόχο τους έστω και δυόμισι δεκαετίες νωρίτερα... R.I.P. Carey Scurry...

Highlights του Κάρεϊ Σκάρι 

O Σκάρι καρφώνει το βάζελο