Του Dr. Jekyll
Ο Ολυμπιακός ήταν ανώτερος στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, η Λεβερκούζεν περιορίστηκε σε περισσότερο αμυντικό ρόλο, αλλά το σκορ έμεινε στο 0-0 και οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της ομάδας ολοκληρώθηκαν στην Γερμανία.
Υπάρχουν δύο αναγνώσεις για τον αγώνα: ο πρώτος, από την πλευρά του Ολυμπιακού, μπορεί να σταθεί στο ότι ο Ολυμπιακός είχε τον έλεγχο του αγώνα, περιόρισε τη Λεβερκούζεν στο μισό της γήπεδο, και απειλήθηκε ελάχιστα. Η άλλη πλευρά είναι η πλευρά της γερμανικής ομάδας: υπερασπίστηκε το σκορ του πρώτου αγώνα, κινδύνεψε ελάχιστα, έχασε τις δύο σπουδαιότερες ευκαιρίες του αγώνα για να σκοράρει, και κράτησε δυνάμεις για τη δύσκολη συνέχεια σε Bundesliga και Champions League. Προσωπικά, φοβάμαι ότι η αλήθεια είναι πιο κοντά στη δεύτερη ανάγνωση -- και αυτό δεν αναιρεί την πολύ καλή εμφάνιση του Ολυμπιακού.
Πέρι Μεντιλίμπαρ ο λόγος: για μια ακόμα φορά στο άκουσμα της αρχικής ενδεκάδας, διαφώνησα με τις επιλογές του κόουτς: μέσα ο Γκαρσία, ο Έσε πίσω από Ταρέμι, και Τσικίνιο από τα αριστερά. Η εικόνα του αγώνα, όμως, τον δικαίωσε. Και ο Γκαρσία έκανε ένα πολύ καλό παιχνίδι (ειδικά αν αναλογιστείς τη δυναμικότητα του αντιπάλου), και η υπερφορτωμένη μεσαία γραμμή με τρεχαλατζήδες παίκτες πήρε τον έλεγχο του κέντρου, βοήθησε τα μάλα στο πρέσινγκ που προσπαθεί (και ελλείψει διαφορετικού σχεδίου ανάπτυξης) να εφαρμόσει ο Ολυμπιακός, και οδήγησε τους Γερμανούς σε πάρα πολλά λάθη.
Λίγα σχόλια για τους παίκτες (και είναι δεδομένο ότι από κανέναν δεν μπορείς να έχεις παράπονο). Σταθερά καλός ο Τζολάκης, που δοκίμασε πολλές φορές (τις περισσότερες χωρίς καλό αποτέλεσμα) να βοηθήσει στην ανάπτυξη με τα βολέ του. Τυχερός ο Ολυμπιακός που για κεντρικό αμυντικό δίδυμο έχει παίκτες με την ποιότητα των Πιρόλα και Ρέτσου (και αφελής που οι αναπληρωματικοί τους είναι δύο κλικ κάτω). Ανεβασμένος φέτος ο Ορτέγκα, αλλά πρέπει να βελτιώσει το επιθετικό κομμάτι. Το προσπάθησε πολύ ο («πολύ κουρασμένο») Ρόντινεϊ, αλλά ο Ολυμπιακός πρέπει να σχεδιάζει την επόμενη ημέρα (και, μακάρι, ο Κοστίνια να ξαναβρεί τον καλό του εαυτό).
Με δεδομένη και τη δυσκολία του αγώνα, ίσως την καλύτερή του εμφάνιση στον Ολυμπιακό ο Γκαρσία (και δεν πιστεύω ότι το γράφω) -- αν και χωρίς το μουστάκι χάνει το στάτους του χίπστερ Κυψελιώτη. Καλή εμφάνιση από τον Μαρτίνς, που επιβεβαιώνει ότι φέτος είναι ο καλύτερος πλάγιος μέσος της ομάδας: ταλαιπωρεί τους αμυντικούς, είναι ταχύς και διαθέτει πολύ καλή τεχνική, αλλά παραμένει προβληματικός στην τελική ενέργεια. Καλή εμφάνιση και από Έσε και Τσικίνιο (δύο παίκτες που ταιριάζουν κουτί στο ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ). Θα ήθελα κάτι παραπάνω (από τον ασφυκτικά, πάντως, κλεισμένο) Ταρέμι.
Συμπαθητική εμφάνιση και από τους αναπληρωματικούς Σιπιόνι και Αντρέ Λουίζ. Καλύτερος ο Αργεντίνος (που είχε και ένα από τα καλύτερα --και ελάχιστα-- σουτ που δοκιμάσαμε εκτός μεγάλης περιοχής), θέλει χρόνο και υπομονή ο Λουίζ -- μάλλον και παπούτσια με καλύτερες τάπες, αφού πρέπει να γλίστρησε 4-5 φορές. Χωρίς χώρους, αλλά με το κλασικό πρέσινγκ (ακόμα και στο δικό μας ένα τρίτο του γηπέδου) ο Ελ Κααμπί. Ακατανόητες οι αλλαγές Μπρούνο και Κλέιτον στο 90΄. Θα ήταν αδύνατο να αλλάξουν κάτι στη ροή του αγώνα μέσα στις καθυστερήσεις -- εκτός αν έγιναν για να πάρουν και αυτοί κάποια παραπάνω λεπτά συμμετοχής στο Champions League.
Κατά τ' άλλα: όταν και η Λεβερκούζεν σε περιμένει πίσω, τρομάζω στην ιδέα του τι έχει να γίνει στους αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος. Απενοχοποιημένη μαζική άμυνα και αντεπιθέσεις μήπως σε βρουν μπόσικο πίσω (και το μόνο που δεν είδαμε χθες, σε σύγκριση με τους εν Ελλάδι αγώνες, είναι συνεχείς καθυστερήσεις όσο βολεύει το σκορ). Ναι, οι αντίπαλοι μάς έχουν διαβάσει (και καλά κάνουν, εμείς πρέπει να βρούμε τις λύσεις --και αυτές δεν θα έρθουν αν δεν ανέβουν συγκεκριμένοι παίκτες). Δεν μπορώ να διαβάζω ότι «οι αντίπαλοί μας παίζουν σαν μικρές ομάδες». Στο ποδόσφαιρο υπάρχει η τακτική. Όλοι οι οπαδοί θέλουν η ομάδα τους να κερδίζει με πέντε γκολ διαφορά, προσφέροντας θέαμα, αλλά, στο τέλος, όλοι βολεύονται με μια νίκη με μισό μηδέν. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, και οι οπαδοί προσαρμόζονται: ως Ολυμπιακοί έχουμε την τύχη να έχουμε δει σπουδαίο ποδόσφαιρο από την ομάδα μας: από Μπάγεβιτς και Λεμονή, μέχρι Βαλβέρδε και Μάρτινς, και εξακολουθούμε --ευτυχώς-- να έχουμε απαιτήσεις για θέαμα. Αν είχαμε μείνει, όχι 16, αλλά και 3, χρόνια χωρίς πρωτάθλημα, μια χαρά θα συμβιβαζόμασταν με «επαγγελματικές» νίκες -- αν μας έδιναν τίτλο.
Κατά τ' άλλα: ένα μακρινό σουτ του Τσικίνιο, ένα --δύσκολο σε εκτέλεση-- σουτ από πλάγια του Ζέλσον, και ένα μακρινό σουτ του Σιπιόνι, είναι ο επιθετικός απολογισμός σε έναν αγώνα που ήθελες δύο γκολ για να πας παράταση (και προφανώς να μη δεχτείς κανένα). Σε αυτά και δύο φάσεις αναμπουμπούλας: η πρώτη σε κλέψιμο του Γκαρσία που δίνει τρομερή ασίστ στον Ζέλσον, αλλά ο Πορτογάλος χάνει το κοντρόλ (και δεν μπορείς παρά να σκεφτείς ότι βρήκε τη φάση για να το κάνει...), και ένα λάθος του τερματοφύλακά τους που αν ο Έσε ήταν Ζιοβάνι θα μπορούσε να είχε πλασάρει σε κενό τέρμα. Γι' αυτό έγραψα για τις δύο αναγνώσεις του ματς. Οι Γερμανοί, χωρίς τον έλεγχο του αγώνα, έχασαν σπουδαιότερες ευκαιρίες.
Λίγα ακόμα σχόλια: πριν από σχεδόν δέκα χρόνια , το καλοκαίρι του 2017, η Λεβερκούζεν είχε κάνει μια σοβαρή επένδυση (ακόμα και για τα δικά τους δεδομένα) περίπου 20 εκατομμυρίων στον Ρέτσο. Τα πράγματα κάθε άλλο παρά καλά πήγαν, και ο Ρέτσος, αφού πέρασε από Σεντ Ετιέν και Ελλάς Βερόνα, το καλοκαίρι του 2022 επέστρεψε (ως ελεύθερος -- στα 23!) στον Ολυμπιακό. Μετά τα τρία φετινά μεταξύ μας παιχνίδια, οι Γερμανοί θα πρέπει να αισθάνονται δικαιωμένοι για το τμήμα scouting που είχε δει το potential του Παναγιώτη.
Αν κάτι μένει από τους δύο αγώνες με την Λεβερκούζεν είναι η πικρία και τα what-if σενάρια. Τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν η μπάλα δεν είχε ακουμπήσει λίγο την πλάτη του Ταρέμι στο γκολ του Ελ Κααμπί. Τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν δεν είχαν συγκρουστεί Ρέτσος και Πιρόλα, και δεν είχε περάσει στον αγώνα στην θέση του Ιταλού ο Μπιανκόν. Τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν ο Ζέλσον δεν έχανε το κοντρόλ ή αν στην αρχική ενδεκάδα του δεύτερου αγώνα ήταν ο Μαροκινός στη θέση του Ταρέμι. Ο Ολυμπιακός στάθηκε καλά, αλλά, από την αρχή της χρονιάς, κάτι του λείπει...
Σε συνέχεια του παραπάνω: ο Ολυμπιακός στάθηκε αξιοπρεπώς στο Champions League -- και αυτό από μόνο του είναι επιτυχία και δείχνει μια σταθερότητα στην ομάδα. Με εξαίρεση τον αγώνα με την Πάφο, ο Ολυμπιακός κοίταξε στα μάτια τεράστιες σε μέγεθος, μπάτζετ και ποιότητα ομάδες: το σκορ τον αδικεί (ή, έστω, με λίγη τύχη θα μπορούσε να είναι διαφορετικό) στους αγώνες με Άρσεναλ, Ρεάλ και PSV (το σκορ τον αδικεί και απέναντι στην Μπαρτσελόνα, αλλά εκεί η κουβέντα τελειώνει στο πόσο τον αδίκησε η διαιτησία -- τόσο, που η φάση της δεύτερης κίτρινης του Έσε αποτέλεσε αφορμή για να συζητά η ΟΥΕΦΑ να αλλάξει ο κανονισμός). Προσωπικά, και δεν σημαίνει ότι έχω δίκιο, πιστεύω ότι η σύμπτωση που επαναλαμβάνεται δεν είναι σύμπτωση (ή ατυχία), αλλά ένδειξη ότι κάτι λείπει (και φέτος είναι πλέον αποδεκτό ότι η ομάδα χωλαίνει στην τελική ενέργεια και μπλοκάρεται εύκολα).
Κατά τα άλλα: νομίζω ότι κανείς δεν περιμένει μεγάλη διάκριση στο Champions League. Ακόμα και να περνούσαμε τη Λεβερκούζεν, μετά μας περίμενε μεγαθήριο --νομίζω η Μπάγερν-- που οι πιθανότητες πρόκρισης θα ήταν μηδαμινές. To Conference παραμένει πεδίο δόξας λαμπρό (δεν το συζητάμε για φέτος), αλλά εγώ πιστεύω ότι και στο Europa αυτός ο Ολυμπιακός (και για τα φετινά προβλήματα τα έχουμε πει) θα μπορούσε να φτάσει ψηλά. Ως μεγάλη ομάδα, όμως, η θέση μας είναι στο Champions League, ακόμα και αν αυτό, συνήθως, θα οδηγεί σε αποκλεισμό τον Φλεβάρη ή τον Μάρτιο.
Την Κυριακή έχουμε την επιστροφή στην Ελλάδα και τις Σέρρες, για τον --πλέον-- μοναδικό (αλλά, για μένα, πάντα πρώτο) στόχο: το πρωτάθλημα. Είναι κομματάκι προβληματικό ότι αυτός ο Ολυμπιακός μπορεί να νικήσει στο Άμστερνταμ τον Άγιαξ (και τη Λεβερκούζεν στη Γερμανία -- όπως φάνηκε και χθες), αλλά --το ίδιο άνετα-- μπορεί να κάνει γκέλα απέναντι σε μικρομεσαία ελληνική ομάδα. Δεν ξέρω αν οι παίκτες μέχρι τώρα επέλεγαν παιχνίδια (εν μέρει --και το έχω ξαναγράψει-- έχει και μια λογική: και εμείς, ως οπαδοί, δεν έχουμε την ίδια προσμονή για τον αγώνα απέναντι στη Ρεάλ και για τον αγώνα απέναντι στον Βόλο), αλλά πλέον μπαίνουμε στην τελική ευθεία. Με το Κύπελλο να χάνεται στον αγώνα κόντρα στον ΠΑΟΚ, με την ευρωπαϊκή πορεία να ολοκληρώνεται χθες (στα πλέι-οφ του Champions League για την φάση των 16), αν δεν έρθει το πρωτάθλημα, η χρονιά θα κρίνεται αποτυχημένη (ειδικά με δεδομένο ότι το τέλος του Ch.L. --δηλ. της διοργάνωσης που «έκαιγε» περισσότερο τις σωματικές και πνευματικές δυνάμεις-- σε βρίσκει μόλις δύο βαθμούς πίσω από την κορυφή). Θρύλε γερά, πρωτάθλημα ξανά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου