Του Dr. Jekyll
Από τότε μέχρι σήμερα, ο Ολυμπιακός έχει την καλή εμφάνιση με τον φορμαρισμένο (αλλά, φέτος, κακό Άγιαξ), την εύκολη επικράτηση επί του Ατρόμητου και του (επίσης κακού τη φετινή χρονιά) Αστέρα, και την επιβλητική νίκη με τον Ηρακλή, της Β΄ Εθνικής, για το Κύπελλο. Επίσης, κέρδισε την Λεβερκούζεν, και με δεδομένο ότι προηγήθηκε στο 3΄ και διπλασίασε τα γκολ πριν το ημίχρονο, κακό παιχνίδι δεν μπορείς να το πεις, αλλά στα μάτια μου είναι η δεύτερη χειρότερή του εμφάνιση φέτος στους ομίλους (τον αγώνα με την Μπαρτσελόνα δεν μπορώ να τον κρίνω, και χειρότερα αγωνιστήκαμε μόνο απέναντι στην Πάφο). Από εκεί και πέρα: ισοπαλία στο Χαριλάου (εκτός), ισοπαλία με την Κηφισιά (εντός), ισοπαλία με ΟΦΗ στην κανονική διάρκεια του Σούπερ Καπ (στην παράταση 3-1), ισοπαλία με την ΑΕΚ (ελαφρώς καλύτεροι, αλλά όταν ισοφαρίζεις στο 100΄ δεν μπορείς να μιλάς για καλή εμφάνιση), ισοπαλία με τον Λεβαδειακό των 10 παικτών, ήττα από ΠΑΟΚ 0-2 στο Κύπελλο (από τους ελάχιστους φέτος αγώνες που --ανεξαρτήτως αποτελέσματος-- ο αντίπαλος ήταν σαφώς καλύτερος από εμάς), ήττα από τον τραγέλαφο του Παναθηναϊκού 0-1 (που την κάνει ακόμα χειρότερη η ημερομηνία του αγώνα) και την πολύ κακή νίκη επί του Βόλου με 1-0 (που θέλαμε να βγάλουμε τα μάτια μας και να τα πετάξουμε στον αγωνιστικό χώρο, με κίνδυνο να τιμωρηθεί η ομάδα μας).
Δεν σκοπεύω να δικαιολογήσω τον Μεντιλίμπαρ για την κακή εικόνα που παρουσιάζει ο Ολυμπιακός, σαφώς και έχει ευθύνη ο κόουτς για τις κακές εμφανίσεις (και τη μεγαλύτερη μάλιστα). Όμως: δεν έχει αλλάξει ο Μεντιλίμπαρ. Αυτό το απλοϊκό, μονοδιάστατο και, εν μέρει, αναχρονιστικό ποδόσφαιρο έπαιζε και όταν η ομάδα έπαιρνε το Conference (την πρώτη χρονιά) και το νταμπλ τη δεύτερη. Ναι, τον διαβάζουν καλύτερα, αλλά ούτε αυτό εξηγεί τα χειρότερα αποτελέσματα και τις τόσο χειρότερες εμφανίσεις.
Το βασικότερο πρόβλημα, στα μάτια μου, είναι ότι σχεδόν όλοι οι «παλιοί» παίκτες είναι, από λίγο έως πολύ, χειρότεροι από πέρυσι και οι «νέοι» παίκτες έχουν προσφέρει ελάχιστα. Οι μόνοι βελτιωμένοι παίκτες είναι ο Ρέτσος (που έχει περιορίσει τα μεγάλα λάθη) και ο Μαρτίνς (που εξακολουθεί να έχει ζήτημα με τα τελειώματα --σουτ, πάσα, σέντρα--, αλλά αυτήν τη στιγμή φαίνεται ο καλύτερος εξτρέμ στο ρόστερ). Βελτιωμένο θεωρώ και τον Ορτέγκα, αλλά οι απαιτήσεις από τον Αργεντινό (και, γενικά, από το βασικό αριστερό φουλ μπακ του Ολυμπιακού) είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτά που βλέπουμε στο χορτάρι.
Ξεκινώντας από την άμυνα, ο Κοστίνια (για τον οποίον πέρυσι λέγαμε ότι βρήκαμε τον αντικαταστάτη του Ρόντινεϊ) είναι σαν άλλος παίκτης, ο Ρόντινεϊ αγωνίζεται σαν ποδοσφαιριστής ελάχιστα πριν κρεμάσει τα παπούτσια του (και στη θέση του φουλ μπακ μπορεί πλέον να αγωνιστεί μόνο απέναντι σε πολύ αδύναμες ομάδες). Ο Πιρόλα είναι και πολύ συχνά τραυματίας, αλλά και όταν αγωνίζεται δεν βγάζει την σιγουριά που ενέπνεε πέρυσι. Ο Μπρούνο, παρά τις καλές του εμφανίσεις στο Κόπα Άφρικα, δείχνει ότι δεν μπορεί το παλικάρι (τουλάχιστον όχι στο επίπεδο του Ολυμπιακού), ο τίμιος Μπιανκόν (προς το παρόν) είναι για 3-4 επιλογή και ο Καλογερόπουλος καλείται τώρα να δείξει αν μπορεί να αποτελεί κομμάτι του rotation (και άλλος κεντρικός αμυντικός δεν υπάρχει).
Στη μεσαία γραμμή: ο αργός Γκαρσία είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος (και κανείς δεν μπορεί να καταλάβει για ποιο λόγο βρίσκεται --ή, έστω, βρισκόταν-- τόσο συχνά στην ενδεκάδα), ο Μουζακίτης (δεν ξέρω αν φταίει, όπως διαβάζαμε, ότι έκανε καλοκαιρινό πρόγραμμα ενδυνάμωσης) δεν έχει σχέση με τον περυσινό Μούζα, ο Τσικίνιο είναι χειρότερος (και δεν ξέρω αν μπορεί ένας ποδοσφαιριστής, ακόμα και με τα σύγχρονα μέσα εκγύμνασης και επίβλεψης, να αγωνίζεται για τρία χρόνια σε τόσο υψηλή ένταση), ο Έσε έκανε την, όντως, ολοκληρωτική εμφάνιση απέναντι στην Λεβερκούζεν, αλλά τον Ιανουάριο συζητούσαμε στο γήπεδο το πώς γίνεται μετά το πρώτο καλοκαίρι που έκανε διακοπές, να δείχνει πιο κουρασμένος, και ο Ποντένσε είναι χειρότερος ακόμα και από το πρώτο του πέρασμα στον Ολυμπιακό (που εξαιτίας της δυστοκίας του τον λέγαμε Ποτένσε),
Συνεχίζοντας: οι Στρεφέτσα και Καμπελά μάς τελείωσαν νωρίς (χωρίς να δείξουν και κάτι ιδιαίτερο), οι Νασιμέντο και Σιπιόνι δείχνουν πράγματα, αλλά δεν είναι ακόμα σε θέση να κουβαλήσουν την ομάδα (και δεν ξέρουμε αν θα το κάνουν ποτέ -- παρεμπιπτόντως, η απόκτησή τους προφανώς και είχε λογική), οι Πνευμονίδης και Λιατσικούρας (και οι δύο με πολύ καλές εμφανίσεις στα φιλικά) κάπου χάθηκαν στην πορεία, και ο Γιαζιτσί, που έβγαλε στην αρχή της χρονιάς τα κάστανα από την φωτιά σε ένα δύο παιχνίδια, δεν είναι το στιλ παίκτη που γουστάρει ο Μεντιλίμπαρ (και, μάλιστα, τη μοναδική μικροπρέπεια του κόουτς την εντοπίζω στην αλλαγή του Τούρκου στο 30΄ απέναντι στον ΠΑΟΚ -- ούτε ο Γιαζιτσί έφταιγε για την κακή εικόνα της ομάδας, ούτε η αλλαγή του βελτίωσε κάτι).
Και για το τέλος η επίθεση: ο Ελ Κααμπί είναι κουρασμένος και εκτός ρυθμού (και το Κόπα Άφρικα δεν βοήθησε), ο Ταρέμι έχει συνεισφέρει σε αριθμούς, αλλά --στα μάτια μου-- στη συνολική οικονομία των αγώνων, δεν μπορεί να προσφέρει όσα έδινε ο Κωστούλας, ο Γιάρεμπτσουκ δεν συνέχισε από εκεί που το άφησε πέρυσι (και ο τραυματισμός του δεν βοήθησε), ξενέρωσε και από την απόκτηση του Ταρέμι (και είναι κάπου λογικό: όταν δεν βρίσκει συμμετοχές και στην απουσία του Ελ Κααμπί, πώς θα βρει θέση στην ενδεκάδα με τον Μαροκινό να επιστρέφει) και ζήτησε ο ίδιος να φύγει (αφήνοντας και αιχμές για τον κόουτς).
Με αφορμή το τελευταίο: το έχουμε ξαναπεί, δεν υπάρχει ο απόλυτα δίκαιος προπονητής. Υπάρχουν τα καλά αποτελέσματα που κρύβουν τα εσωτερικά προβλήματα μιας ομάδας (καθώς οι «αδικημένοι» δεν έχουν πάτημα να εκφραστούν) και τα κακά αποτελέσματα, στα οποία τα προβλήματα βγαίνουν προς τα έξω και όσοι επιθυμούν αλλαγές στην ομάδα (προπονητή, ενδεκάδας κ.λπ.) μπορούν να βρουν πρόθυμα αυτιά -- και πληκτρολόγιο και μικρόφωνα.
Και επιστρέφω στην απόδοση των παικτών: είναι πρόβλημα να εκτελείς 30 σέντρες σε κάθε αγώνα, ακόμα μεγαλύτερο είναι να γίνονται οι 15 αμαρκάριστες και να καταλήγουν στον γάμο του καραγκιόζη. Δεν γίνεται να ετοιμάζονται για σέντρες τα φουλ μπακ σου (απαραίτητο κομμάτι του ποδοσφαίρου του Μεντιλίμπαρ) και να θεωρείς δεδομένο ότι η μπάλα δεν θα φτάσει σε επικίνδυνο σημείο. Δεν γίνεται να χαραμίζεις τόσες στημένες μπάλες και να έχεις πρόβλημα ακόμα και όταν εκτελείς αράουτ.
Σχετικά με μεταγραφές και rotation: από την πρώτη στιγμή διαβάσαμε ότι ο Μεντιλίμπαρ θέλει μικρό ρόστερ ώστε όλοι οι παίκτες να αισθάνονται μέρος του συνόλου (άσχετο ότι φέτος το rotation είναι πιο κλειστό από τις άλλες χρονιές). Του πιστώνεται, λοιπόν, ότι συμμάζεψε ένα χάος/χάλι με 40 παίκτες που ερχόντουσαν και έφευγαν χωρίς κανείς να καταλαβαίνει τον λόγο (και αυτό είναι μεγάλη υπόθεση, ειδικά σε μία ομάδα όπως ο Ολυμπιακός που η αποτυχία συνήθως συνοδεύεται με σπασμωδικές αντιδράσεις και οι οπαδοί αδημονούν πάντα για νέες «μεγάλες» μεταγραφές). Είναι, πλέον, δεδομένο ότι ο Βάσκος δεν τρελαίνεται για πολλές μεταγραφές, ειδικά για μεταγραφές της διοίκησης, και δεν διστάζει να το δείχνει (Καμπελά, Γιαζίτσι). Επίσης, δεδομένο ότι, μετά και τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου, η ομάδα δεν έχει ενισχυθεί όσο θα έπρεπε. Αυτό που βρίσκω ιδιαίτερα προβληματικό, είναι ότι κατορθώσαμε σε ένα μικρό ρόστερ να αφήνουμε αναγκαστικά στην Ελλάδα δύο παίκτες έξω (μάλιστα, στην λίστα των 7 μη κοινοτικών περιλαμβάνονται και τα δύο αριστερά μπακ --και αυτό κάνει περισσότερο παράξενο το ότι δεν κράτησε τον Αθανασίου--, και οι τρεις επιθετικοί). Ωστόσο: δεν φαίνεται να έχει πρόβλημα με τη διοίκηση ο κόουτς (αλλιώς δεν θα ανανέωνε με τόση ευκολία), ούτε ο Ολυμπιακός με τη διαχείριση του ρόστερ από τον Μεντί (και, προφανώς, αυτό θα αλλάξει αν τα κακά αποτελέσματα συνεχίζουν να έρχονται).
Για να μην μακρηγορώ: αν κάτι θέλω να πω με αυτό το κείμενο, είναι ότι ο Μεντιλίμπαρ είναι αυτός που είναι και, από όσα έχουμε διαβάσει και έχουμε δει για τον χαρακτήρα του, δεν πρόκειται να αλλάξει επειδή το θέλουμε εμείς. Δεν υπάρχει «θέλω τον Μεντιλίμπαρ με αλλαγή ανάπτυξης/συστήματος». Ο Μεντί έκανε, από την πρώτη στιγμή, πράγματα που δεν κατανοούσα, αλλά πολλά από αυτά αποδείχθηκαν σωστά και οδήγησαν σε επιτυχίες (το πιο απλό: η μονιμοποίηση του Τζολάκη, που στα μάτια μου δεν ήταν ικανός να σηκώσει το βάρος -- γι' αυτό και οι μεγαλύτερες προπονητικές μου επιτυχίες είναι στο Champions Manager, ενώ ο Μεντιλίμπαρ έχει δύο ευρωπαϊκούς τίτλους).
Το ποδόσφαιρο του κόουτς μάς έφερε το Conference, ένα νταμπλ, την 7η θέση στο Europa League και πρόκριση στα πλέι-οφ του Champions League. Ακόμα περισσότερο, μας έχει προσφέρει την πολυτέλεια να χρειάζεσαι για πρόκριση τρεις σερί νίκες στο Champions League και ακόμα και άνθρωποι όπως εγώ, που τον φετινό Ολυμπιακό δεν τον βλέπω να πατάει καλά (και αυτό δεν το λέω από τα τελευταία κακά αποτελέσματα, αλλά από τον Οκτώβρη), να πιστεύουν ότι αυτή η ομάδα έχει το μέταλλο για να τα καταφέρει.
Κατά τ' άλλα: στον αθλητισμό υπάρχει πάντα το ψυχρό κριτήριο του αποτελέσματος. Δεν ξέρω πώς θα ολοκληρωθεί η χρονιά, αλλά θεωρώ δεδομένο ότι ο Μεντιλίμπαρ και η ομάδα χρειάζονται στήριξη, έχουν κερδίσει αυτό το δικαίωμα από τις επιτυχίες τους και τις χαρές που μας έχουν προσφέρει. Ταμείο θα γίνει το καλοκαίρι και εκεί θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για το αν έχει κλείσει ένας κύκλος και πρέπει να ανοίξει ένας καινούργιος. Ακόμα και αυτό να συμβεί, όμως, η εκτίμηση και ο σεβασμός στον Μεντιλίμπαρ (όχι λόγω καλοσύνης, αλλά για όσα έχει προσφέρει) πρέπει να είναι δεδομένη.
Και τρία --κάπως-- άσχετα:
- Πώς τα φέρνει η τύχη: ο Καμπελά δεν κόλλησε ποτέ στα σχέδια του κόουτς. Παρ' όλα αυτά, στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στην Λεωφόρο κερδίζει ένα πέναλτι (νομίζω, και σε αυτό δεν στέκομαι) που δεν σφυρίζεται, και κλέβει την μπάλα για να βγει τετ-α-τετ μετά την χοντρομαλακία του Καλάμπρια (και κανείς δεν κατάλαβε γιατί γύρισε την φάση πίσω το κοράκι). Με λίγα λόγια, έχασε την ευκαιρία να γίνει ήρωας σε εκείνον τον αγώνα, κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει όλη την ιστορία του με τον Ολυμπιακό.
- Έχω βαρεθεί την κατάσταση με τις κεντρικές θύρες. Έχει γίνει πλέον κανόνας ότι είναι οι τελευταίοι που θα χειροκροτήσουν και οι πρώτοι που θα γιουχάρουν την ομάδα. Δεν μιλάμε, πλέον, για οπαδούς που ξεσηκώνουν την ομάδα, αλλά για πελάτες που περιμένουν να τους ανεβάσει με την απόδοσή τους η ομάδα, και αφού πληρώνουν τόσα χρήματα έχουν το δικαίωμα να γιουχάρουν όταν η «παράσταση» δεν είναι του γούστου τους. Με τα καλά και τις (σοβαρές) παθογένειες της, η Θύρα 7 τουλάχιστον θυμίζει ότι δεν είμαστε πελάτες/καταναλωτές, αλλά οπαδοί που αγαπούν την ομάδα τους -- και όχι μόνο στις επιτυχίες.
- Σε συνδυασμό με το από πάνω: βρίσκω πολύ δύσκολο το να περάσουμε τη Λεβερκούζεν, όχι μόνο γιατί είμαστε σε κακό φεγγάρι, αλλά επειδή (και φάνηκε και στον μεταξύ μας αγώνα) οι Γερμανοί παίζουν σε άλλη ταχύτητα. Ελπίζω όσοι βρεθούν στο γήπεδο να έχουν επίγνωση του βαθμού δυσκολίας και να στηρίξουν την ομάδα, χωρίς να πρέπει να κερδίζει για να το κάνουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου