Του Dr. Jekyll
Λίγα σχόλια για τον αγώνα:
- Ο Ολυμπιακός, παρότι δεν σκόραρε, έκανε ένα πολύ καλό πρώτο ημίχρονο. Παρότι ο Πανσερραϊκός έπαιζε μαζική άμυνα και δεν έδειξε να τον απασχολεί να περάσει την σέντρα, ο Ολυμπιακός και ευκαιρίες έχασε και κυκλοφόρησε αρκετά καλά την μπάλα. Τα στατιστικά του πρώτου ημιχρόνου, με τον Ολυμπιακό να έχει --αν δεν κάνω λάθος-- 83% κατοχή και τον Πανσερραϊκό να μην έχει απειλήσει καθόλου τον Τζολάκη (ούτε καν με ένα σουτ εκτός στόχου), είναι ενδεικτικά της εικόνας του αγώνα.
- Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Ολυμπιακός σκόραρε δύο φορές (με τον Ελ Κααμπί στο 60΄ και 70΄), και ενώ όλα έδειχναν ότι, επιτέλους, θα περνούσαμε ένα ήσυχο απόγευμα, η ομάδα σαν να αποσύρθηκε από το γήπεδο. Ο Πανσερραϊκός είχε την πρώτη του τελική (σουτ εντελώς εκτός στόχου) στο 80΄. Ένα λεπτό μετά, είχε την πρώτη ευκαιρία (με τον Τζολάκη να διώχνει) και ένα λεπτό μετά σκόραρε. Με λίγα λόγια μέσα σε τρία λεπτά, τρεις τελικές.
- Κατά τ' άλλα: καλύτερος από ό,τι μας έχει συνηθίσει ο Μπρούνο (με συμμετοχή στο δεύτερο γκολ), καλύτερος από τις περισσότερες φετινές εμφανίσεις και ο Κοστίνια (χωρίς να φτάνει, όμως, την περυσινή του απόδοση). Σταθερά καλοί και με αρκετές προωθήσεις οι Ρέτσος και Πιρόλα. Το πρόβλημα στο κέντρο της άμυνας, όμως, παραμένει και, μάλλον, επιδεινώνεται. Με την αλλαγή του Ρέτσου και την είσοδο του Μπιανκόν, η άμυνα αρχίζει να μπάζει νερά. Δεν γίνεται, απέναντι στην τελευταία ομάδα, και τη χειρότερη επίθεση, της Super League, να απαιτείται να αγωνίζεσαι με τους βασικούς σου κεντρικούς αμυντικούς.
- Πολύ καλός ανασταλτικά, αλλά με προβλήματα στις πάσες (και κάμποσες από αυτές εντελώς αβίαστες) ο Σιπιόνι (και καλά κάνει και μπαίνει σε βασική ενδεκάδα, έτσι κι αλλιώς πρέπει να δείξει πόσο μπορούμε να υπολογίζουμε πάνω του όχι απλά για φέτος, αλλά και για την επόμενη χρονιά). Στα ίδια επίπεδα ο Νασιμέντο. Κοντρολαρισμένος, με γρήγορες και, συνήθως, προς τα μπροστά πάσες (χθες, πάντως, γύρισε αρκετές φορές την μπάλα προς τα πίσω), και με διάθεση να συμμετέχει στο πρέσινγκ. Παραμένει, όμως, το δεδομένο ότι πρέπει να αρχίσει να γράφει και στα στατιστικά των ασίστ και των γκολ. Χρήσιμος, ως συνήθως, ο Τσικίνιο: ασκεί ασφυκτική πίεση, χώνεται στις φάσεις και εμπνέει εμπιστοσύνη ότι, τουλάχιστον, η εικόνα του θα είναι θετική.
- Επιστροφή στα γκολ από τον Ελ Κααμπί. Ο Μαροκινός δείχνει ακόμα πιο βαρύς από ό,τι πέρυσι (και, εκτός από το Κύπελλο Αφρικής, έχουμε και το ραμαζάνι που του στερεί ενέργεια). Σε κάθε περίπτωση, ο καλός Ελ Κααμπί είναι απαραίτητος για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Με δεδομένο ότι μαζικές και πολυπρόσωπες άμυνες θα δούμε, πιθανότατα, σε όλα τα παιχνίδια που απομένουν, ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη τον επιθετικό που θα κάνει γκολ την μισή ευκαιρία. Από τη στιγμή που θα μπει το πρώτο γκολ, ο αντίπαλος θα χρειαστεί να ανοιχτεί, και αυτό, προφανώς, θα μας δώσει χώρους.
- MVP του αγώνα ο Ζέλσον Μαρτίνς. Δεν είναι απλά ότι, όταν βρήκε χώρο, μετά το 0-1, κάνει την κούρσα και την άψογη ασίστ για το δεύτερο γκολ --και, επαναλαμβάνω, γιατί σπάνια συμβαίνει, ότι στο δεύτερο γκολ παίζει ρόλο και η πάσα του Μπρούνο--, αλλά όσα έδωσε και στο πρώτο ημίχρονο: πέρασε ντρίμπλες, δοκίμασε να βγάλει καλές --και εν μέρει το κατάφερε-- και πιο κοντινές σέντρες και έδειχνε, συνεχώς, ο πιο επικίνδυνος παίκτης μας. Λίγα πράγματα από τον Αντρέ Λουίζ, που αν τα πολύ κακά του τελειώματα δεν είναι αποτέλεσμα άγχους, τότε το καλοκαίρι θα ψάχνουμε τον αντικαταστάτη του. Ξεκαθαρίζω: δεν έχω πρόβλημα με τον Αντρέ Λουίζ και, μακάρι, να μείνει στην ιστορία του συλλόγου. Αυτό που με εκνεύρισε είναι η σπουδή των δημοσιογράφων να μας πείσουν ότι πρόκειται για το next best thing, από μια (ούτε καν άριστη) εμφάνιση απέναντι σε μια από τις πιο αδύναμες ομάδες του πρωταθλήματος.
- Λογικές οι αλλαγές που γίνονται στο ημίχρονο: με τον Πανσερραϊκό να μην ενδιαφέρεται να επιτεθεί, ο Σιπιόνι δίνει την θέση του στον Μουζακίτη και ο Κοστίνια στον πιο επιθετικογενή Ροντινέι. Ο Μουζακίτης δεν κατάφερε να διακριθεί, αλλά εξακολουθεί να βγάζει μια ασφάλεια στην κυκλοφορία της μπάλας. Σίγουρα, όμως, δεν είναι ο παίκτης που οι εμφανίσεις του επιβραβεύθηκαν με τον τίτλο του καλύτερου παίκτη κάτω των 21 ετών, ούτε ο παίκτης που δικαιολογεί τα χρήματα που (φέρεται να) ζητά ο Ολυμπιακός (και αυτό, ποσώς μας απασχολεί). Ο Ροντινέι ξεκούραστος δείχνει να παραμένει χρήσιμος (αν όχι απαραίτητος) για τέτοια παιχνίδια. Ναι, είχε κάποιες αβίαστες λανθασμένες μεταβιβάσεις, καθυστέρησε κάποιες φορές να επιστρέψει, αλλά από το πόδι του φεύγει η σέντρα για το πρώτο γκολ, ενώ --και συνολικά-- επιθετικά είναι καλύτερος του Κοστίνια.
- Και αν οι αλλαγές του ημιχρόνου βοήθησαν (κρίνοντας και εκ του αποτελέσματος) δεν έγινε το ίδιο με τις αλλαγές που ακολούθησαν: στο 75ο λεπτό, όταν οι Ταρέμι και Γιαζιτσί πήραν τις θέσεις των Μαρτίνς και Αντρέ Λουίζ, και στο 81ο, όταν λίγο πριν σκοράρει ο Πανσερραϊκός ο Μπιανκόν πήρε την θέση του Ρέτσου. Δεν ξέρω αν αυτό αποτελεί μια ακόμα απόδειξη ότι σχήμα με δύο επιθετικούς (και τον έναν τον Ταρέμι) δεν λειτουργεί ή αν ευθύνεται ότι τη θέση του πιο κινητικού και επικίνδυνού μας παίκτη, πήρε ο εντελώς ξενερωμένος Γιαζιτσί (αν και μάλλον φταίνε όλα: και αυτά τα δύο, και ότι ο Μπιανκόν δείχνει χειρότερος και από το χαμηλό του ταβάνι -- και αυτό, από όσα έχει δείξει μέχρι τώρα, μακάρι στο μέλλον να βγει νέος Ρέτσος).
- Για τον Τούρκο τα έχουμε πει: υποθέτω ότι δεν βοήθησαν και οι δηλώσεις του Μεντιλίμπαρ μετά τον αγώνα με τον Παναιτωλικό (και ας έγινε --υποθέτω-- προσπάθεια να του χρυσώσουν τα χάπι παίρνοντάς τον στην αποστολή, παρότι εκτός ευρωπαϊκής λίστας, στο Λεβερκούζεν). Μπορεί, που δεν το πιστεύω, ο Μεντί να το είπε για καλό, αλλά αυτό που μένει είναι ότι όσο είναι εδώ ο Τούρκος αυτό που μπορεί να ελπίζει είναι σε σκάρτα μισάωρα. Ούτε η ηλικία, ούτε η ποιότητά του συνάδει με αυτήν τη συνθήκη. Νομίζω ότι ο Γιαζιτσί τελείωσε στην αλλαγή με τον ΠΑΟΚ, και, ειδικά, αν επιστρέψει ο Φορτούνης δεν υπάρχει περίπτωση (ούτε και λόγος) να μείνει στο ρόστερ.
- Κατά τ' άλλα: ανεξάρτητα από το αν θα βγει ή όχι ο Αντρέ Λουίζ, η απόκτησή του είχε νόημα. Ήρθε σε μια θέση που παίκτες με τα χαρακτηριστικά του --βάσει όσων διαβάζαμε-- είναι απαραίτητοι στην ομάδα. Δεν ισχύει το ίδιο με τον Κλέιτον (τα έχουμε ξαναπεί: παίκτης με συνεχείς συμμετοχές -- άρα έτοιμος, 28 ετών -- άρα με επιθυμία να αγωνιστεί, μη κοινοτικός -- άρα παίρνει μια θέση από την πεντάδα που μπορεί να δηλώνεται στους αγώνες πρωταθλήματος). Είναι δεδομένο ότι στα παιχνίδια που απομένουν (υγιείς να είναι οι παίκτες μας) ο ένας μη κοινοτικός που θα κόβεται θα είναι επιθετικός (και μόνο με την ΑΕΛ μπορεί κάποιος να πει ότι ο αγώνας είναι --θεωρητικά-- δόκιμος για πειραματισμούς) και δεν μπορώ να βρω λόγο για να πάρει τη θέση του Ελ Καμπί ή του Ταρέμι (ειδικά αν η ομάδα αγωνίζεται, όπως ως τώρα δείχνει σωστό, με έναν επιθετικό).
- Σε κάθε περίπτωση: μετά την (ξεκάθαρη) αγωνιστική κοιλιά, το πρώτο σοβαρό τεστ είναι ο κυριακάτικος αγώνας με τον ΠΑΟΚ. Ας πω το αυτονόητο: ο Ολυμπιακός πρέπει να τον κερδίσει. Όχι απλά για να επιβεβαιώσει ότι, με το τέλος των ευρωπαϊκών του υποχρεώσεων, επιστρέφει σε καλές εμφανίσεις, αλλά και επειδή τα έως τώρα αποτελέσματά του στα ντέρμπι προκαλούν προβληματισμό και δημιουργούν αμφιβολίες για το κατά πόσο θα μπορέσει να φέρει τα απαραίτητα αποτελέσματα στα πλέι-οφ (εκεί που μόνο ντέρμπι θα έχεις). Και αυτό, δηλαδή η επιβεβαίωση ότι η εικόνα --κυρίως-- με ΠΑΟΚ (κύπελλο) και Παναθηναϊκό ήταν η εξαίρεση του κανόνα, είναι εξίσου σημαντικό με τους τρεις βαθμούς της νίκης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου