Λίγες σκόρπιες παρατηρήσεις και σκέψεις για τον αγώνα.
Του Dr. Jekyll
- Σε αντίθεση με τα πολλά θετικά άρθρα που πήρε το μάτι μου μετά τον αγώνα, καλύτερα να κρατήσουμε τους τόνους χαμηλά. Ο Ολυμπιακός νίκησε, ακόμα πιο εύκολα, τους Ατρόμητο και Αστέρα Τρίπολης, αλλά με το που ανέβηκε λίγο ο πήχης δυσκολίας (δεν μιλάμε για Champions League, ούτε καν για τον εκτός έδρας αγώνα με την ΑΕΚ, για τον εντός με τον Παναθηναϊκό και τον εκτός με τον Λεβαδειακό αναφέρομαι) η ομάδα έμεινε στο μηδέν (κυριολεκτικά και μεταφορικά).
- O Ολυμπιακός πέταξε το πρώτο μισάωρο, χωρίς να δημιουργήσει καν επικίνδυνες καταστάσεις, είχε ένα --όντως-- καλό διάστημα στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά η πραγματικότητα παραμένει: το παιχνίδι καθάρισε στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, με τον Παναιτωλικό να μπορούσε να έχει ισοφαρίσει λίγα λεπτά πριν (και, προφανώς, μετά θα μπορούσαμε να μιλάμε για ατυχία -- αλλά το ποδόσφαιρο δεν είναι πάντα δίκαιο).
- Στο ίδιο μήκος κύματος και η κριτική μου για τον Αντρέ Λουίζ (η απόδοση του οποίου χαρακτηρίζεται ως «κέρδος» από το σύνολο της κόκκινης αρθρογραφίας). Προσωπικά, στο πρώτο σοβαρό δείγμα (επειδή αγωνίστηκε βασικός και όχι αλλαγή απέναντι σε κουρασμένους αντιπάλους, με ένα διαμορφωμένο σκορ που οδηγεί ομάδες σε σκοπιμότητα -- είτε τον αντίπαλο να παίζει φουλ άμυνα για να κρατήσει το αποτέλεσμα είτε τον Ολυμπιακό να καίγεται για να σκοράρει) δεν έμεινα ιδιαίτερα ικανοποιημένος. Δεν μπορεί στην εξίσωση να μην μπαίνει η δυναμική του αντιπάλου. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι είχε απέναντί του την άμυνα μιας ομάδας που ενδεχομένως θα παλέψει για την παραμονή της στην κατηγορία. Δεν ήταν κακός, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Για να μιλάμε για αναβάθμιση του ρόστερ, πρέπει να δείξει πολλά περισσότερα. Τώρα, ας αρκεστούμε στο ότι όλοι οι παίκτες χρειάζονται διάστημα προσαρμογής.
- Στην κριτική προς τον Μεντιλίμπαρ: παίζεις με Παναιτωλικό στο Καραϊσκάκης και κατεβαίνεις με δύο (αργά) εξάρια και έναν πλάγιο μέσο. Δεν λέω: περισσότερο ο Σιπιόνι και λιγότερο ο Γκαρσία (προφανώς κουράστηκε αρκετά μετά το 70΄) μια χαρά ήταν. Ωστόσο, καθώς ήταν βέβαιο ότι ο Παναιτωλικός θα πόνταρε σε αντεπιθέσεις, δεν μπορώ να καταλάβω πώς θα μπορούσε να βοηθήσει ο Γκαρσία.
- Διαβάζαμε ότι ένας από τους λόγους που επιλέχθηκε ο Κλέιτον (μη κοινοτικός, 28 ετών και με σερί παιχνίδια μέχρι τον Ιανουάριο -- δηλαδή παίκτης που θα ζητήσει να αγωνίζεται βασικός) ήταν η άψογη συνεργασία του στη Ρίο Άβε με τον Αντρέ Λουίζ. Αντιλαμβάνομαι ότι καιγόμασταν για τη νίκη, αλλά --με δεδομένη τη συμμετοχή του Αντρέ Λουίζ-- δεν καταλαβαίνω τον λόγο που --αν όχι βασικός-- δεν βρέθηκε τουλάχιστον στον πάγκο για να πάρει λεπτά συμμετοχής, να πάρουμε μια γεύση από τις ικανότητές του, και να ξεκουράσει (ενόψει Λεβερκούζεν) κάποιον από τους Ελ Κααμπί και Ταρέμι.
- Δεν έχω κρύψει την συμπάθειά μου (και την ελπίδα ότι μπορεί να εξελιχθούν σε σημαντικές μονάδες) προς Σιπιόνι και Νασιμέντο. Ο Πορτογάλος, όμως, είναι ένα τσικ κάτω από αυτό που θα ήθελα να δω (και ευκαιρίες παίρνει) για να γίνει ο παίκτης που θα ανήκει στο κλειστό rotation (των 16 --λέμε τώρα-- παικτών): χρειάζεται να έχει και πιο ουσιαστική συνεισφορά στο παιχνίδι. Ναι, έχει τεχνική, ναι, είναι γρήγορος σε σκέψη και εκτέλεση, ναι, προσπαθεί να συνεισφέρει στο πρέσινγκ (δεν τον βοηθά και η σωματοδομή), ναι, έχει πάντα στον νου του να προωθεί την μπάλα, αλλά πρέπει σταδιακά να γράφει στα στατιστικά του περισσότερες key passes, και --ει δυνατόν-- να σκοράρει.
- Καλή εμφάνιση, επιτέλους, από τον Κοστίνια. Πιο καλός, από ό,τι μας έχει συνηθίσει και ο Μπρούνο. Επαναλαμβάνω, όμως: το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν μπορεί να αποτελεί σοβαρό κριτήριο. Η πίεση για επιστροφή σε καλά αποτελέσματα ήταν μεγάλη, αλλά η δυναμική του αντιπάλου επιβάλλει να μην παρασυρόμαστε. Πόσο μάλλον, που σε ένα ακόμα παιχνίδι, η παρουσία του Πιρόλα (και αναφέρομαι μόνο στο αμυντικό κομμάτι) φάνηκε απαραίτητη: δεν γίνεται ακόμα και απέναντι στις τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας, εντός έδρας, να φοβάσαι δικαιολογημένα να αγωνιστείς με τα «αναπληρωματικά» κεντρικά μπακ. Αυτό επιβεβαιώνει το λανθασμένο (από το καλοκαίρι -- και είναι απορίας άξιο πώς τα καταφέραμε να το χειροτερέψουμε τον Γενάρη) σχεδιασμό για την άμυνα.
- Λίγα περισσότερα για αυτό: στην αμυντική σου γραμμή έχεις τους Ορτέγκα (μη κοινοτικός), Μπρούνο (μη κοινοτικός) για αριστερό μπακ. Ρόντινεϊ (μη κοινοτικός), Κοστίνα για δεξί μπακ. Πιρόλα, Ρέτσο, Μπιανκόν και Καλογερόπουλο για κεντρικούς αμυντικούς. Αριστερό μπακ έχουν αγωνιστεί και οι Πιρόλα, Ρόντινεϊ, και δεξί μπακ και ο Καλογερόπουλος (και, σίγουρα, εκεί μπορεί να αγωνιστεί και ο Μπιανκόν). Οκτώ παίκτες για τέσσερις θέσεις (και, μάλιστα, σε θέσεις που κατεξοχήν μαζεύουν κάρτες -- και υπάρχουν και οι τραυματισμοί). Οι τρεις είναι μη κοινοτικοί και, συχνά, κάποιος θα πρέπει να μένει εκτός ομάδας (όπως συμβαίνει σε όλα τα έως τώρα παιχνίδια στην Ελλάδα). Ο Ρόντινεϊ δύσκολα βγάζει σερί ενενηντάλεπτα (και ανάλογα με την ένταση του αγώνα, ενδεχομένως δύσκολα βγάζει ενενηντάλεπτο), ενώ οι Μπιανκόν και Καλογερόπουλος δεν είναι παίκτες που μπορείς να βασίζεσαι για απαιτητικούς αγώνες. Δεν είναι μόνο θέμα ποιότητας (ούτε ο Μπρούνο έχει δείξει κάτι ιδιαίτερο, και --έως τώρα, και μακάρι αυτό να αλλάξει-- ο Κοστίνια περνούσε φάση παρατεταμένου ντεφορμαρίσματος), είναι και ποσοτικό: και ενώ μπορείς (κατά συνθήκη) να βάλεις ένα φουλ μπακ στην θέση του πλάγιου μέσου (και αυτό έχει γίνει και με Ροντινέι και με Μπρούνο) δεν μπορείς να βάλεις στην άμυνα παίκτη που δεν «έχει» τη θέση (ναι, υπάρχει και ο Βέζο, αλλά αυτός είναι φανερά εκτός πλάνων -- και αν ισχύει αυτό που άκουσα από δημοσιογράφο ότι η αμοιβή του είναι κάτι λιγότερο από εκατομμύριο, εξηγείται γιατί δεν έχει κανένα πρόβλημα να παραμένει --παρότι εκτός πλάνων-- στην ομάδα).
- Προβληματικό (και για αυτό δεν μπορώ να ακούω για καλή εμφάνιση) και το κομμάτι του σκοραρίσματος: ο Ταρέμι βαρύς (έτσι κι αλλιώς, αλλά χθες λίγο περισσότερο) και ο Ελ Κααμπί πολύ κουρασμένος. Τα γκολ τελικά τα βάζει ο Πιρόλα (από εκτέλεση κόρνερ) και ο Γιαζιτσί, στο --καθιερωμένο-- πλέον δεκάλεπτο συμμετοχής. Ακούω το επιχείρημα του Μεντιλίμπαρ (ότι όταν παίζει περισσότερο έχει μικρότερη συμμετοχή σε φάσεις), αλλά διαφωνώ: στα ελάχιστα παιχνίδια που ξεκίνησε βασικός δεν είδα κάπου την ομάδα να χωλαίνει, σε σύγκριση με τους άλλους αγώνες. Σύμφωνοι, υπάρχει και ο αγώνας με τον ΠΑΟΚ, αλλά ακόμα και εκεί, ούτε δικαιολογώ την αλλαγή του μετά από μόλις τριάντα λεπτά αγώνα, ούτε με την αλλαγή του είδα να βελτιώνεται κάτι στην ομάδα (για τη μεσαία γραμμή, μάλιστα, το αντίθετο θα έλεγα: με την αλλαγή του χάσαμε και αυτόν τον ανούσιο --όπως σε πολλά φετινά παιχνίδια-- έλεγχο του κέντρου). Κατά τ' άλλα, υπάρχει και ο αγωνιστικός ρυθμός που κανένας παίκτης δεν βρήκε με δεκάλεπτα συμμετοχής, καθώς και ότι αγωνίζεται μόνιμα στην όχι ιδανική του θέση (αυτήν πίσω από τον επιθετικό).
- Κλείνοντας με τον Τούρκο: το γυαλί έχει ραγίσει και πρέπει να γίνουν πράγματα και θαύματα για να αλλάξει η κατάσταση. Αν είχε βρει καλή προσφορά από Γαλλία, θα είχε φύγει τον Γενάρη, τώρα θα φύγει το καλοκαίρι. Ας πάρουμε, τουλάχιστον, όσα περισσότερα μπορούμε. Είναι, πάντως, λίγο άσχημο να μπαίνει για δεκάλεπτα, ειδικά όταν περιμένεις στα δεκάλεπτα αυτά να σου δώσει λύσεις για όλα όσα δεν έγιναν τα προηγούμενα ογδόντα. Και οκ, μπορεί να μην έχει τη διάθεση/ικανότητα να συνεισφέρει στο πρέσινγκ που απαιτείται σε αγώνες Champions League ή τα ντέρμπι, αλλά απέναντι σε μέτριες ελληνικές ομάδες, κάτι παραπάνω σε συμμετοχή θα του αναλογούσε (και η περίπτωσή του έχει κάποια κοινά με τον Φορτούνη -- και με αυτό δεν εξισώνω τις ικανότητες των δύο παικτών).
- Επιστροφή στις καλές εμφανίσεις και από τον Τσικίνιο, έναν από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές στο παιχνίδι του Μεντιλίμπαρ. Επανάληψη, η μητέρα της μάθησης: αν δεν ανέβουν παίκτες, είναι δεδομένο ότι θα υποφέρουμε για να νικήσουμε και τον Παναιτωλικό.
- Μακάρι την Τρίτη να γίνει κάποιο θαύμα, αλλά δεν το βλέπω πιθανό. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα μπορέσουμε να νικήσουμε αυτήν την (αισθητά καλύτερη) ομάδα με δύο γκολ διαφορά. Αν είχαμε σκοράρει έστω και ένα γκολ, η πρόκριση θα παρέμενε υπερβολικά δύσκολη υπόθεση, αλλά κάποιες πιθανότητες θα μας έδινα. Από την άλλη, ούτε με τη Μακάμπι πίστευα ότι είχαμε την παραμικρή πιθανότητα (και εκεί είχαμε τρία γκολ να ανατρέψουμε -- άλλο, όμως, η Μακάμπι σε ουδέτερο γήπεδο, και άλλο ο Λεβερκούζεν στην έδρα της). Πάμε γερά και όπου βγει. Και αν δεν γίνει αυτό, ..., πάντα άρρωστοι με τον Ολυμπιακό!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου