Του RedTerso
Ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε μια δύσκολη περίοδο. Ίσως την πιο δύσκολη, στη διετή θητεία του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ (στις 11 Φλεβάρη συμπληρώθηκαν ακριβώς δύο χρόνια του Βάσκου κόουτς στον πάγκο μας). Γενικά φέτος ο Ολυμπιακός δεν έχει θέλξει με την απόδοσή του. Και έχει κάποια αποτελέσματα τα οποία αναμφίβολα θεωρούνται αποτυχημένα. Πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή; Στο πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός είναι δεύτερος, με σοβαρό κίνδυνο να βρεθεί τρίτος (λόγω των λιγότερων ματς των συνδιεκδικητών του τίτλου). Αυτή από μόνη της δεν είναι μια συνθήκη, που φέρνει την καταστροφή. Ο προβληματισμός μεγεθύνεται από το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός έχει άσχημα αποτελέσματα στα ντέρμπι (μόλις μία νίκη απέναντι στην Αεκ, δύο ισοπαλίες με Αεκ και Παο και δύο ήττες -- από Παοκ και Παο), αλλά κυρίως το γεγονός ότι δεν κάνει πειστικές εμφανίσεις, ούτε απέναντι στους λεγόμενους «μικρούς». Το πραγματικά άσχημο αποτέλεσμα μέχρι στιγμής ήταν η ήττα στο γήπεδό μας από τον βάζελο την περασμένη εβδομάδα, ανήμερα της μαύρης επετείου της τραγωδίας της Θύρας 7 (8-2-1981). Σε μια τέτοια μέρα δεν επιτρεπόταν οι παίχτες να μην πέφτουν πρώτοι για να «φάνε» τη μπάλα.
Από την άλλη, στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση και στην επιστροφή του μετά από πέντε χρόνια, ο Ολυμπιακός απέδειξε ότι αξίζει να βρίσκεται σε αυτό το επίπεδο. Κατάφερε να προκριθεί, δείχνοντας χαρακτήρα, κυνικότητα και το βάρος που διαθέτει πλέον η φανέλα του: O Ολυμπιακός χρειαζόταν τρεις νίκες στο τέλος για να προκριθεί και κατάφερε να πάρει το απόλυτο από αυτές τις αναμετρήσεις (διαδοχικά με Καϊράτ, Λεβερκούζεν και Άγιαξ). Ο Θρύλος προκρίθηκε λοιπόν στα play-off και θα αντιμετωπίσει εκ νέου σε διπλούς αγώνες τη Μπάγερ Λεβερκούζεν. Μάλιστα όπως είχαμε ισχυριστεί σε προηγούμενο κείμενο, οι ερυθρόλευκοι δικαιούνταν, βάσει εικόνας, αρκετά περισσότερα και δεν χρειαζόταν να φτάσουν στο οριακό σημείο να διεκδικούν τρία σερί νικηφόρα αποτελέσματα. Αν ήμασταν πιο αποτελεσματικοί ή τυχεροί στην έδρα μας απέναντι στην Πάφο (η ατυχία της κλήρωσης που έπρεπε να πάρουμε οπωσδήποτε θετικό αποτέλεσμα την πρώτη αγωνιστική, νωρίς μέσα στη χρονιά) και την Άιντχόφεν (ίσως το πιο καλό φετινό μας ματς), ίσως να συζητούσαμε σήμερα για πολύ καλύτερο πλασάρισμα στην βαθμολογία. Όπως και έχει όμως, η ομάδα μας ήταν επιτυχημένη.
Η μόνη μέχρι στιγμής σοβαρή αποτυχία ήταν ο αποκλεισμός στο κύπελλο από τον Παοκ με καθαρή μάλιστα εντός έδρας ήττα. Σε αυτό το ματς, παρουσιαστήκαμε σαφώς υποδεέστεροι των απαιτήσεων του προημιτελικού και μοιραία απεμπολήσαμε έναν από τους στόχους μας. Μάλιστα θεωρώ ότι αυτός είναι ο πρώτος στόχος ο οποίος χάνεται στη θητεία του Μεντιλίμπαρ. Το πρωτάθλημα της πρώτης χρονιάς του κόουτς είχε χαθεί πριν αναλάβει ο ίδιος την ομάδα και μας φτάσει στα ουράνια με την κατάκτηση του Conference.
Συνοψίζοντας τη μέχρι στιγμής πορεία της ομάδας, έχουμε μια μεγάλη επιτυχία, που είναι η πρόκριση στην επόμενη φάση του Champions League, μια αποτυχία στο κύπελλο Ελλάδας και θα δούμε για το πρωτάθλημα. Αυτή δεν είναι από μόνη της μια εικόνα που θα έπρεπε να προκαλέσει πανικό ή απαισιοδοξία. Η εικόνα όμως της ομάδας μας δεν είναι η δέουσα. Δεν είναι αυτή που είχαμε συνηθίσει. Και επειδή ακριβώς το ποδόσφαιρο που παίζουμε δεν είναι πειστικό πρώτα απ' όλα για εμάς τους ίδιους συνοδεύεται και από μέτρια αποτελέσματα. Ο Ολυμπιακός δεν δείχνει τα υψηλά ενεργειακά επίπεδα, που χαρακτήριζαν την ποδοσφαιρική φιλοσοφία του Μεντιλίμπαρ και βοηθούσαν να είναι αποτελεσματική η πίεση στο ύψος της άμυνας των αντιπάλων μας. Ως εκ τούτου, περιορίζεται αρκετά ο τρόπος παιχνιδιού της ομάδας. Οι αντίπαλοι προπονητές μάλιστα φαίνεται να έχουν διαβάσει τον τρόπο παιχνιδιού μας και κρατούν τις γραμμές τους πιο χαμηλά, με συνέπεια να μηn μπορούμε να ασκήσουμε την πίεση που θέλουμε. Και δυστυχώς όταν δεν το πετυχαίνουμε, καταφεύγουμε σε ένα ποδόσφαιρο που θυμίζει αγγλικές ομάδες της δεκαετίας του '80 με άπειρες σέντρες, οι οποίες είναι και, ως επί το πλείστον, αναποτελεσματικές. Σε αυτό το πρόβλημα δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο εναλλακτικό αγωνιστικό πλάνο. Επίσης δεν έχει φανεί να λειτουργεί το σχήμα με τους δύο φορ (Κααμπί, Ταρέμι), που εκτός από μείωση της έντασης και πίεσης (δεν είναι το δυνατό σημείο του Ταρέμι αυτό σε συνδυασμό με την έλλειψη ταχύτητας) αποδυναμώνει τον χώρο της μεσαίας γραμμής (και το πληρώσαμε με τον βάζελο). Μάλλον δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν όλοι οι παίχτες και να υπάρχει και αποτελεσματικότητα... Έχει ευθύνη ο προπονητής; Σίγουρα είναι η απάντηση. Είναι ο μοναδικός υπεύθυνος; Σίγουρα όχι είναι η απάντηση που ακολουθεί.
Ο Ολυμπιακός δεν έχει δυστυχώς πάρει πράγματα από τα «βαριά χαρτιά» του. Ποντένσε, Τσικίνιο, Ροντινέι, Κοστίνια φαίνονται ένα επίπεδο κάτω από αυτό που μας είχαν συνηθίσει. Ο Ελ Κααμπί φαίνεται τρομερά επηρεασμένος από το κόπα Άφρικα και δεν είναι τυχαίο ότι η «κοιλιά» που κάνει η ομάδα συμπίπτει χρονικά με την αποχώρηση του μεγάλου Μαροκινού για την εθνική του. Επίσης η ομάδα δεν έχει πάρει σχεδόν τίποτα από τις καλοκαιρινές μεταγραφές πλην του Ταρέμι και εσχάτως του Σιπιόνι. Και σε αυτό το σημείο, να αναφέρουμε ότι ήδη κάποιοι αποχαιρέτησαν την ομάδα (λέγε με Στρεφέτσα).
Δεν πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι η ομάδα δεν ενισχύθηκε στο βαθμό που απαιτούσε μια τόσο «ενεργοβόρα» και σκληρή διοργάνωση όπως το Champions League. Η ποιότητα του ρόστερ υποχώρησε και μάλιστα σε μια χρονιά, όπου έχουν υπάρξει σοβαρά έσοδα (από τη συμμετοχή στο Ch. League) και από πωλήσεις (βλ. Κωστούλας). Και φυσικά δεν θα πρέπει να δικαιολογείται αυτή η συνθήκη πίσω από τις υποτιθέμενες επιλογές του προπονητή. Ακόμα και σήμερα, μετά την ισοπαλία με τον Λεβαδειακό, η κριτική ασκείται μονόπλευρα προς τον προπονητή ακόμα και από «φίλια» μέσα. Στην καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο, υπήρχε πολυτέλεια χρόνου για να υλοποιηθεί ο σχεδιασμός, ενώ και τον Γενάρη τα κενά ήταν γνωστά καιρό πριν. Και όμως η τελική επιλογή ήταν η απόκτηση 2 βασικών μεν παιχτών της Ρίο Άβε, που όμως θα φανεί αν κάνουν για το επίπεδο του Ολυμπιακού (περισσότερες πιθανότητες δίνω για τον Αντρέ Λουίς και λιγότερες για τον Κλέιτον).
Είναι η εικόνα αναστρέψιμη; Καταρχήν ο Ολυμπιακός βρίσκεται μέσα στους δύο μεγαλύτερους στόχους του. Και αυτό από μόνο, του θα έπρεπε να επαρκεί για υπάρχει αμέριστη στήριξη στα πρόσωπα του προπονητή και των παιχτών. Ακόμα και αν υπάρχουν κάποια ανησυχητικά σημάδια, ο κόουτς και οι ποδοσφαιριστές του, έχουν αν μη τι άλλο, κερδίσει το «δικαίωμα» και στην υπομονή αλλά και στην ανοχή ακόμα και κάποιων άσχημων αποτελεσμάτων. Κάθε συζήτηση αυτή τη στιγμή (που πριμοδοτείται από συγκεκριμένα κέντρα) για απομάκρυνση του Μεντιλίμπαρ θα έπρεπε να αποκρούεται, για λόγους σεβασμού αλλά και για λόγους που έχουν να κάνουν με εμπιστοσύνη στη δουλειά του συγκεκριμένου ανθρώπου. Ο Ολυμπιακός έχει αποκτήσει ξανά χαρακτήρα, ταυτότητα μεγάλης ευρωπαϊκής ομάδας και είναι επιτυχημένος. Με βάση αυτά κρίνεται αυτή τη στιγμή η ομάδα. Στο τέλος της χρονιάς, πιθανόν να έχουμε μια άλλη συζήτηση. Στη δεδομένη συγκυρία, όμως, δεν μπορούμε να μιλήσουμε διαφορετικά.
Ακολουθούν τα δύο παιχνίδια με τη Λεβερκούζεν, που αποτελούν πολλή μεγάλη υπόθεση για τον σύλλογο. Οι Γερμανοί, εκτός του ότι φάνηκαν στο χορτάρι ως μια από τις καλύτερες (αν όχι η καλύτερη) ομάδες που ήρθαν στον Πειραιά φέτος, θα είναι και πολύ υποψιασμένοι μετά την ήττα τους με 2-0 στην πρόσφατη επίσκεψή τους για τον αγώνα του ομίλου. Το έργο μας είναι πάρα πολύ δύσκολο, αλλά η πρόκληση τεράστια. Για το πρωτάθλημα και τα play-off θα συζητήσουμε σε μεταγενέστερο χρόνο. Έτσι και αλλιώς ο Θρύλος μας έχει αποδείξει ότι μπορεί να πάρει τα αποτελέσματα που χρειάζεται. Σθεναρά λοιπόν δίπλα στον Ολυμπιακό!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου