Του Dr. Jekyll
Κάποιες παρατηρήσεις για αυτά που όλοι είδαμε (και πολλά έχουν ήδη γραφτεί στα σχόλια) για τον χθεσινό αγώνα:
- Ο Ολυμπιακός, στα μάτια μου, στάθηκε καλύτερα από τον αγώνα που νίκησε 2-0. Οι Γερμανοί, όμως, μάς πλήρωσαν με το ίδιο νόμισμα: ένα γκολ από αντεπίθεση και ένα γκολ από κόρνερ.
- Σε ένα ακόμα παιχνίδι το σύστημα με τους δύο επιθετικούς (και τον έναν να είναι ο Ταρέμι) δεν φαίνεται να αποδίδει. Σε αυτή τη θέση, τη χρονιά του Conference είχαν αγωνιστεί ο Γιόβετιτς (κυρίως) και ο Ελ Αραμπί..Και οι δύο δεν ήταν οι παίκτες που ασκούσαν ασφυκτική πίεση στον αντίπαλο (λιγότερη ο Μαροκινός και περισσότερη ο Μαυροβούνιος). Μπορούσαν, όμως, να κάνουν πολλά περισσότερα πράγματα σε αυτή την θέση του δεύτερου/πιο all around επιθετικού από τον Ταρέμι.
- Αναγνωρίζω την ποδοσφαιρική λογική στην είσοδο του Τσικίνιο (προκειμένου να ελέγξει καλύτερα το κέντρο) και την επαναφορά σε ενδεκάδα με έναν επιθετικό, αλλά εξακολουθεί να μου φαίνεται παράδοξο να αγωνίζεσαι με δύο επιθετικούς στο 0-0 και με έναν όταν χρειάζεσαι οπωσδήποτε γκολ για να διατηρήσεις ελπίδες πρόκρισης.
- Ο Ταρέμι στο συγκεκριμένο παιχνίδι βρίσκεται, ως αρνητικός πρωταγωνιστής, σε δύο κρίσιμες φάσεις: εκεί που έχει την ατυχία να ακουμπήσει την μπάλα, σε θέση οφσάιντ, στο γκολ του Ελ Καμπί, και στο αποτυχημένο τακουνάκι, από το οποίο ξεκινά η αντεπίθεση για το 0-1.
- Συνεχίζοντας το παραπάνω: αν έπρεπε να επιλέξω την φάση που κρίνει τον αγώνα θα ήταν η σύγκρουση Ρέτσου και Πιρόλα (μια φάση που παραλίγο να στοιχίσει τον τραυματισμό των δύο βασικών --και μακράν καλύτερων κεντρικών αμυντικών-- της ομάδας). Ο Ρέτσος άντεξε και έμεινε (και πραγματοποίησε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του στην ομάδα), ο Πιρόλα όχι. Και ο τίμιος Μπιανκόν δεν μπορεί να σταθεί (έως τώρα τουλάχιστον) σε αυτό το επίπεδο. Φέρει ευθύνη και στα δύο γκολ και παραμένει δεδομένο ότι, σε αγώνα τέτοιων απαιτήσεων, μπορεί ενδεχομένως να κάνει και μια καλή εμφάνιση, αλλά δεν μπορείς να τον βασίζεσαι συστηματικά.
- Λάθος στη φάση του πρώτο γκολ κάνει και ο Ταρέμι (και το είπαμε). Ωστόσο τα λάθη μπροστά από τη μεγάλη περιοχή του αντιπάλου είναι κάτι που συμβαίνει δεκάδες φορές σε κάθε αγώνα. H μπάλα στρώνεται από την κόντρα ιδανικά σε παίκτη της Λεβερκούζεν, γίνεται η αντεπίθεση και εκεί --για να μην ελπίζεις ότι πάντα ο Τζολάκης θα σώζει την κατάσταση-- χρειάζεσαι καλύτερους αμυντικούς από τον (τίμιο, το ξαναλέω) Μπιανκόν.
- Κατά τ' άλλα: επιβεβαιώνεται η κατάσταση κάποιων ποδοσφαιριστών. Ανεβασμένοι οι Τζολάκης, Ρέτσος, Μαρτίνς και Ορτέγκα (και για το κατά πόσο ο βελτιωμένος φέτος Ορτέγκα κάνει αυτά που θα θέλαμε, τα είπαμε), ντεφορμέ οι Ελ Καμπί (που, πάντως, αυτή τη φορά βοήθησε πολύ στο pressing) και Ποντένσε. Καλός (ειδικά για τα φετινά του στάνταρ) και ο Ροντινέι.
- Το δείγμα γραφής του Αντρέ Λουίζ είναι πολύ μικρό για να εκφράσει κάποιος εμπεριστατωμένη άποψη. Σίγουρα δεν είναι ο παίκτης που από τα πρώτα λεπτά αναρωτιέσαι πώς βρέθηκε στην Ελλάδα (όπως ο Τουρέ και, λιγότερο, ο Έσε), σίγουρα δεν είναι ο παίκτης που χρειάζονται δεκάδες άρθρα που να τονίζουν ότι όλοι χρειάζονται διάστημα προσαρμογής (όπως ο Μαρσέλο και μια ντουζίνα παικτών που πέρασαν και δεν ακούμπησαν). Μια τάση να εκβιάζει τις φάσεις, ενώ έχει καλύτερες επιλογές, του τη χρεώνω. Σε γενικές, γραμμές, πάντως, το πρόσημο από τις πρώτες του εμφανίσεις είναι θετικό.
- Επιστρέφοντας στο σύστημα με τους δύο επιθετικούς: η επιστήμη προχωρά με πειράματα και συμπεράσματα. Όταν το αποτέλεσμα ενός πειράματος είναι πάντα το ίδιο (πετάς πέτρα, αυτή πάντα θα πέσει στο έδαφος -- αν και υπάρχουν πολλοί καλύτεροι στόχοι) μπορούμε να μιλάμε για τους νόμους της φυσικής. Το ότι το σύστημα των δύο επιθετικών (και με τον έναν να είναι ο Ταρέμι) δεν λειτουργεί, δεν είναι το ίδιο απόλυτο με τον νόμο της βαρύτητας, αλλά μετά από τόσα δείγματα, καλό θα ήταν να μην επαναλαμβάνεται τόσο συχνά. Και για να είμαι ξεκάθαρος: στηρίζω, χωρίς ναι μεν και αλλά, τον Μεντιλίμπαρ. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να του ασκείται κριτική.
- Κακά τα ψέματα: είναι εντελώς απίθανο να προκριθούμε. Η Λεβερκούζεν είναι καλύτερη ομάδα και έχουμε πλέον δύο ενενηντάλεπτα να το επιβεβαιώνουν. Στο τελικό αποτέλεσμα, τα σκορ γράφουν από μια νίκη 2-0 για κάθε ομάδα. Η εικόνα των αγώνων, όμως, θα μπορούσε πιο εύκολα να οδηγούσε σε δύο βαριές ήττες του Ολυμπιακού, παρά στα τελικά αποτελέσματα που ήρθαν.
- Το Σάββατο έχουμε τον αγώνα κόντρα στον Παναιτωλικό. Το ματς έρχεται μετά από τρία σερί κακά αποτελέσματα και από τρεις σερί αγώνες που δεν έχουμε καν σκοράρει (και όσο η δυστοκία συνεχίζεται, και ας προκύπτει κυρίως από φτωχή παραγωγή φάσεων, τόσο οι παίκτες μας στην τελική ενέργεια θα βλέπουν το τέρμα σαν στεφάνι μπασκέτας). Προφανώς και η δυναμική του Παναιτωλικού δεν συγκρίνεται ούτε με τη Λεβερκούζεν, ούτε με την πράσινη θύελλα εκ Λιβαδειάς, ούτε με την πράσινη αρμάδα Αμπελοκήπων και Γκυζίου. Επαναλαμβάνω, πάντως, για να Νικολακοπουλίσω και λίγο, ότι αν δεν ανέβουν συγκεκριμένοι παίκτες κανένα παιχνίδι δεν θα είναι εύκολο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου