Του Dr. Jekyll
ΓΙΑ ΤΑ ΦΙΛΙΚΑ
- Τα φιλικά είναι για τον προπονητή. Είναι άδικο (ή αφελές) να δίνεις βάση στα φιλικά κ.λπ. κ.λπ. (και την πρώτη χρονιά του Πέδρο Μάρτιν, ο Ολυμπιακός τα είχε σκατώσει στα φιλικά, αλλά η ομάδα φάνηκε έτοιμη στα πρώτα επίσημα). Παρ' όλα αυτά, που --εν μέρει-- ισχύουν, δεν θεωρώ τυχαίο ότι όποιος άντεξε να δει τα βασανιστικά έξι 90λεπτα των φιλικών, σίγουρα δεν περίμενε κάτι καλύτερο από αυτό που είδε στα δύο επίσημα παιχνίδια απέναντι στη NEC. Για την ακρίβεια, είδαμε τη συνέχεια της περσινής χρονιάς να συνεχίζεται μέχρι και τον αποκλεισμό.
- Ο Ολυμπιακός έδωσε έξι φιλικά (τα περισσότερα με όχι και τόσο σοβαρούς αντιπάλους): κέρδισε τα δύο, έφερε μια ισοπαλία και έχασε τα τρία: νίκησε 2-1 την Ράκουφ, έφερε ισοπαλία 1-1 με την Λέουβεν, κέρδισε 3-1 την Φορτούνα (στο καλύτερό του παιχνίδι) και έχασε από τον Άγιαξ (1-0), την Άντβερπ (3-0) και την Άλκμααρ (3-2).
- Και αν τα τελικά σκορ μικρή σημασία έχουν, η εικόνα της ομάδας πάντα κάτι δείχνει για τη συνέχεια. Πόσο μάλλον, όταν η εικόνα των φιλικών αποτελεί συνέχεια της προβληματικής εικόνας που έβγαζε ο Ολυμπιακός από τον Δεκέμβρη και μετά. Μηδενική ανάπτυξη με την μπάλα στα πόδια, ευάλωτη άμυνα (με ατομικά λάθη, αλλά και με συνολικά λανθασμένες αντιδράσεις) και προβλήματα στην τελική ενέργεια. Ναι, το γνωρίζαμε ότι το ρόστερ θα άλλαζε, αλλά όσοι είδαν τα φιλικά ως καμπάνα (της Νοτρ Νταμ) κινδύνου ενόψει των προκριματικών του Champions League δυστυχώς δικαιωθήκαμε. Και αρκετά μιλήσαμε για τα φιλικά, περσινά ξινά σταφύλια.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΝΤΙΛΙΜΠΑΡ
- Πιστεύω ότι ο κύκλος του Μεντί έχει κλείσει και το διαζύγιο (βελούδινο, όπως αρμόζει σε έναν πραγματικό Κύριο -- που μάλιστα συνέδεσε το όνομά του με τη μεγαλύτερη αθλητική επιτυχία ελληνικού συλλόγου) έπρεπε να βγει στο τέλος της περυσινής χρονιάς. Φοβάμαι, επίσης, ότι δύσκολα θα βγάλει την χρονιά και, πιθανότατα, θα έχουμε αλλαγή (ή αλλαγές -- για τον Ολυμπιακό μιλάμε) μέσα στη χρονιά (και αν ο ποδοσφαιρικός παραλογισμός φάνηκε να επιβραβεύεται τη χρονιά του Conference, καλό είναι να θυμόμαστε ότι αυτή είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα).
- Τούτων λεχθέντων, ας μη ξεχνάμε τα καλά του (πέρα από τα προφανή, όπως την κατάκτηση του Conference, τις καλές ευρωπαϊκές εμφανίσεις --και θέσεις--, και την κατάκτηση του νταμπλ, με τεσσάρες --και μια εξάρα-- στους αντιπάλους): έχουμε δει προπονητές και προπονητές που πέρασαν και κανείς δεν κατάλαβε τι προσπάθησαν να κάνουν, ποια αγωνιστική ταυτότητα ήθελαν να περάσουν στην ομάδα. Επίσης: ειδικά σε μια ομάδα όπως η δική μας (και είναι πολύ πρόσφατο το παρελθόν) δεν είναι δύσκολο να καταλήξεις με ένα ρόστερ 35 παικτών, με κάποιους παρκαρισμένους και κάποιους να αγνοούνται. Η απαίτηση του Μεντιλίμπαρ για ένα ρόστερ 25 παίκτων, όταν γίνεται σωστό rotation (δηλαδή όχι όπως πέρυσι), είναι ένα βήμα προς τη λογική κατεύθυνση.
- Και στα προβλήματα: δεν θα σταθώ τόσο στην απώλεια του περσινού πρωταθλήματος (αυτό μπορεί να συμβεί απέναντι σε έναν πραγματικά δυνατό αντίπαλο -- και δεν ήταν τέτοιος η περσινή ΑΕΚ), όσο σε κολλήματα και εμμονές που --στα δικά μου μάτια-- δεν έβγαζαν νόημα: κορυφαία όλων η χρησιμοποίηση του Ταρέμι πίσω από τον κεντρικό επιθετικό. Το σχήμα με δύο επιθετικούς είχε εφαρμοστεί και παλιότερα: ο Ταρέμι, όμως, δεν ήταν Ελ Αραμπί, Γιόβετιτς ή Κωστούλας. Και αυτό θα το τρώγαμε στη μάπα και φέτος: σε ένα φιλικό βγήκε ο Ελ Καμπί για να μπει ο Ταρέμι. Αντί ο Ιρανός να πάει στην κορυφή της επίθεσης, προωθήθηκε εκεί ο Ζότα Σίλβα για να παίξει στην περσινή του θέση ο Ταρέμι...
- Όλοι οι προπονητές έχουν κολλήματα με παίκτες και αντιλαμβάνομαι ότι ο Μεντί θέλει έναν παίκτη με εμπειρία στο έξι. Αυτόν τον ρόλο είχε ο Ιμπόρα τη χρονιά του Conference. O Ντάνι, όμως, δεν ήταν Ιμπόρα ούτε στα καλά του... Για να είμαι δίκαιος, από τον Μάρτιο και μετά, ο Γκαρσία δεν είναι κακός. Παραμένει, όμως, ένας παίκτης με χτυπητές (και λόγω ηλικίας) αδυναμίες και θα έπρεπε να είναι από τους πρώτους που θα αναζητούσαμε καλύτερες εναλλακτικές.
- Στον αντίποδα ο Γιαζιτζί: από τα πόδια του ήρθαν οι δύο νίκες στα πρώτα δύο περσινά παιχνίδια: μετά ήταν ο παίκτης που έμπαινε στο τελευταίο 15λεπτο, μπας και κάνει τη σέντρα, την πάσα, το καλό στημένο, το σουτ, που θα έσπαγε τις αντίπαλες άμυνες (ό,τι δηλαδή δεν είχε γίνει στα προηγούμενα 75 λεπτά). Δεν μιλάμε για τα παιχνίδια που απαιτούσαν ένταση και που, ίσως, ο Τούρκος να μην ταίριαζε στα πλάνα του κόουτς (τέτοιο ήταν και το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, που ενώ ο Τούρκος ξεκίνησε βασικός έγινε αλλαγή στο 30΄... -- και προφανώς όχι απλά η εικόνα δεν βελτιώθηκε, αλλά χάσαμε και τον ανούσιο έλεγχο του κέντρου). Ωστόσο, αφού η ανάπτυξή σου είναι, έτσι κι αλλιώς, προβληματική και βασίζεται πολύ σε σέντρες και γιόμες, καλό θα ήταν να υπάρχει και ένας παίκτης με καλό ποσοστό επιτυχίας σε αυτές...
- Στο απαράδεκτο (για οργανωμένο σύλλογο) ποσοστό αποτυχίας των περσινών μεταγραφών, δεν μπορώ παρά να θεωρώ ότι μερίδιο ευθύνης έχει και ο κόουτς. Δεν γίνεται να μη σου βγαίνει σχεδόν κανείς παίκτης. Χαρακτηριστική και η περίπτωση Στρεφέτσα: ο παίκτης έρχεται από μια εντυπωσιακή χρονιά στο Καμπιονάτο (ως πρωταγωνιστής και όχι έντιμος ρολίστας), παίρνει ευκαιρίες, δεν δείχνει κάτι (και εδώ μπαίνει το ενδεχόμενο λανθασμένης χρησιμοποίησης), επιστρέφει στην Ιταλία, κάνει ένα πολύ καλό εξάμηνο, και το καλοκαίρι προτιμά να πάει στην Β΄ Ιταλίας, από το να επιστρέψει σε μια ομάδα πρωταθλητισμού και με εξασφαλισμένη την ευρωπαϊκή παρουσία τουλάχιστον στο Europa.
- Μια από τα ίδια και για τους μικρούς μας: ο Πνευμονίδης ήταν ίσως ο καλύτερος παίκτης των περσινών --δυνατών-- φιλικών. Πήρε δύο ευκαιρίες στα πρώτα παιχνίδια του πρωταθλήματος (πράγματι χωρίς να δείξει κάτι), και μετά εξαφανίστηκε. Μετρημένες ευκαιρίες και ελάχιστη στήριξη και στα άλλα δύο παιδιά των ακαδημιών, Λιατσικούρα και Καλογερόπουλο. Και για το τέλος, η περίπτωση του Αθανασίου: ενώ έχεις ήδη πρόβλημα με τα τα διαβατήρια και κανένα από τα αριστερά σου μπακ δεν είναι κάτι το εξαιρετικό, ο παίκτης δεν πήρε ποτέ ευκαιρία και ο Ολυμπιακός κατέβαινε με ένα αριστερό μπακ στην αποστολή, αφού ήταν παράλογο να πιάνουν τις δύο θέσεις ξένων τα αριστερά μπακ.
- Σχετικά με την εξέλιξη παικτών: οι περισσότεροι παίκτες από το Conference και μετά (ακόμα και την χρονιά του νταμπλ) βρίσκονται σε αργή ή γρήγορη πτώση: ειδικά την περσινή χρονιά, οι μόνοι βελτιωμένοι --στα μάτια μου-- ήταν ο Ορτέγκα (που και πάλι δεν έφτασε σε απόδοση τον Μαζουακού) και ο Ρέτσος (που --μέχρι τα πλέι-οφ-- είχε ελαχιστοποιήσει τις γκάφες). Από τις μεταγραφές σου βγήκε για μισή (και ούτε) χρονιά ο Ταρέμι και μετά το χάος...
- Η διοίκηση έχει πάντα τη μεγαλύτερη ευθύνη για ό,τι συμβαίνει στην ομάδα: κρατά και το μαχαίρι και το καρπούζι. Η διοίκηση επιλέγει προπονητή (ακόμα και αν αυτό πρέπει να γίνει ενάντια στην άποψη της οπαδικής πλειοψηφίας -- και αυτό το είχα υπερασπιστεί και όταν λανθασμένα, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, η διοίκηση είχε απομακρύνει τον πιστό στρατιώτη Τάκη για τα μάτια του Όσκαρ Γκαρσία) και αυτή έχει τον τελευταίο λόγο στην απόκτηση, την πώληση ή την αποχώρηση παικτών (ας αναφέρω το αυτονόητο: η σωστή διοίκηση έχει τους κατάλληλους ανθρώπους για να τρέχουν τον μεταγραφικό σχεδιασμό σε συνεργασία με τον προπονητή). Και επειδή αυτό ξεχνιέται: όπως η διοίκηση έχει το ανάθεμα στις αποτυχίες, η δικαιοσύνη επιβάλλει να έχει και τα εύσημα για τις επιτυχίες (και η τωρινή διοίκηση --πρέπει να-- πιστώνεται, εκτός των άλλων, τη μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου -- παρότι αυτή ήρθε μια χρονιά που στο ξεκίνημα όλα είχαν γίνει λάθος).
- Το πρωτοσέλιδο του Πρωταθλητή, αλλά και το σύνολο της «κόκκινης» δημοσιογραφίας, μετά τον αποκλεισμό από τη NEC, έδειχναν ότι ο Μεντιλίμπαρ ήταν στην πόρτα της εξόδου και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα διοικητικών διαρροών. Στο περίφημο ραντεβού της Παρασκευής (που από τον Τύπο μαθαίναμε ότι είναι για να χωρίσουν ομάδα και προπονητής με την αξιοπρέπεια που επιβάλλεται) αποφασίστηκε (;) η παραμονή του Βάσκου. Και αναρωτιέμαι: γιατί σκατά έγινε η συνάντηση αυτή (πέρα από το να δείξει ότι η διοίκηση αφουγκράζεται τον προβληματισμό --για να το θέσω κομψά-- του κόσμου); Δηλαδή, τι στον διάολο; Αν είχαν αποφασίσει από τη διοίκηση να αλλάξουμε προπονητή, τι ήταν αυτό που είπε ο Μεντιλίμπαρ στον πρόεδρο και άλλαξε άποψη; Ή ο πρόεδρος είπε στον Μεντιλίμπαρ να αλλάξει ποδοσφαιρικό πλάνο και ο Μεντιλίμπαρ δέχτηκε; (και αν δέχτηκε, η ερώτηση είναι «μπορεί;»).
- Συνέχεια του παραπάνω: 15 Αυγούστου, αφού έχεις ήδη χάσει τον πρώτο στόχο της χρονιάς και μια εβδομάδα πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος, μαθαίνουμε ότι η ομάδα είναι για πέταμα και θέλουμε 6-7 βασικούς. Και ΚΑΝΕΙΣ δεν παραιτείται (ή απολύεται). Δηλαδή έπρεπε να φτάσουμε στις επίσημες υποχρεώσεις για να αντιληφθούν αυτοί, που αυτή είναι η δουλειά τους, ότι για τα περσινά χάλια και τα παιχνίδια που θέλαμε να βγάλουμε τα μάτια μας και να τα πετάξουμε στον αγωνιστικό χώρο (με κίνδυνο να τιμωρηθεί η ομάδα μας) δεν έφταιγε ο ανάδρομος Ερμής αλλά ή οι παίκτες (και αυτοί που έκαναν τον --λέμε τώρα-- σχεδιασμό) ή ο προπονητής ή και τα δύο;
ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΕΤΙΝΕΣ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ
- Συνοπτικά: ολική αλλαγή στην τριάδα των τερματοφυλάκων. Ήρθαν οι Ορτέγκα (33 ετών), Πόποβιτς (26 ετών) και Στουρνάρας (25 ετών -- είχε αγωνιστεί και στις ακαδημίες μας και στον Ολυμπιακό Β΄). Για την τετράδα της άμυνας αποκτήθηκαν οι Τικνιζιάν (a.k.a. Τίκι, 27 ετών, αριστερό μπακ), επιστροφή του Νταβίντ Κάρμο (26 ετών, αριστερός κεντρικός αμυντικός), Σμαΐλοβιτς (22 ετών, δεξιός κεντρικός αμυντικός), και Σάλιακας (29 ετών, δεξί μπακ) -- για τον υπερπαικταρά Μαφέο μην τα ξαναλέμε: ήρθε, έφυγε και δεν θα λείψει. Για τη μεσαία γραμμή είχαμε την επιστροφή Φορτούνη (33 ετών), την απόκτηση Φρόιλερ (34 ετών, οκτάρι), Σα (21 ετών, οκτώ-δέκα), Ρόκα (21 ετών, αριστερό εξτρέμ), Ζότα Σίλβα (26 ετών, θεωρητικά και στις τρεις θέσεις του κέντρου και ως επιθετικός) και για την επίθεση τον Μεξικανό Σάκη Ρουβά (a.k.a. Γκονζάλες, 23 ετών).
ΠΡΩΤΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΡΑΦΗΣ
- Ο Ορτέγκα στον αγώνα με τον Ατρόμητο έδειξε πολύ καλά στοιχεία με την μπάλα στα πόδια (κάτι που τον χαρακτηρίζει στην καριέρα του). Δυστυχώς (ή ευτυχώς), ο Ατρόμητος δεν απείλησε για να έχουμε εικόνα για τις άλλες ικανότητές του. Με καλές και κακές στιγμές ο Πόποβιτς στα φιλικά και τους αγώνες κόντρα στην NEC. Σίγουρα, πάντως, την ανάπτυξη με βολέ του τερματοφύλακα δεν δείχνει ότι το έχει (στα φιλικά, ο Στουρνάρας στις μακρινές μεταβιβάσεις ήταν σαφώς καλύτερος). Για τον Κάρμο (που απέναντι στον Ατρόμητο έκρινε τον αγώνα με ένα σεντερφορίσιο γκολ) δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Το μόνο ερώτημα είναι αν θα δούμε έναν Κάρμο πιο κοντά στην χρονιά του Conference ή της επόμενης. Καλά στοιχεία (καλές μεταβιβάσεις, μπαίνει δυνατά στις μονομαχίες) έχει και ο Σμαΐλοβιτς. Μειονέκτημα ότι είναι αργός και ήδη μετρά κάποιες γκάφες. Πολύ καλό πρώτο δείγμα και από τον Τίκι (κάποιος απαισιόδοξος θα θύμιζε ότι ανάλογα ελπιδοφόρο ντεμπούτο είχε κάνει και ο Μπρούνο): το βιογραφικό του, πάντως, αναφέρει ότι για φουλ-μπακ είναι καλύτερος στα επιθετικά του καθήκοντα (και αυτό το είδαμε όχι μόνο στη μακρινή γιόμα προς τον Ρόκα στΗ φάση που κερδίζουμε πέναλτι, αλλά και από την ταχύτητα στις μεταβιβάσεις της μπάλας προς την επίθεση) παρά στα αμυντικά (και σε αυτό, ο αγώνας με τον ακίνδυνο Ατρόμητο δεν μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστο δείγμα). Τον Σάλιακα τον ήθελα όταν έπαιζε στον ΠΑΣ και δεν με χάλασε καθόλου η απόκτησή του (με δεδομένο ότι προορίζεται για δεύτερος, ενώ --αν δεν αλλάξει κάτι-- θα υπάρχει και η επιλογή του Ροντινέι). Στο ελάχιστο που έχει αγωνιστεί σε φιλικά και με τη NEC έδειξε ότι αν συνεχίσουμε την ανάπτυξη με σέντρες και γιόμες ενδεχομένως να είναι καλύτερος από αυτούς που είχαμε πέρυσι στα πλάγια μπακ (εκτός Ροντινέι).
- Κανονικός ποδοσφαιριστής (κάτι που δεν μπορείς να πεις για όλους όσους περνούν την είσοδο του Ρέντη) φαίνεται και ο Ζότα Σίλβα. Πολύ κινητικός, με προσπάθειες για να σκοράρει (και αυτό πολύ μας έχει λείψει από τους μέσους μας -- το δεύτερο γκολ του --στο χατ-τρικ-- στο φιλικό με την Φορτούνα είναι κίνηση παίκτη που ξέρει μπάλα). Το γεγονός ότι είναι πολυθεσίτης (και όχι στη θεωρία, έχει πράγματι αγωνιστεί και στις τρεις θέσεις πίσω από τον επιθετικό, και στη θέση του επιθετικού) μπορεί να λύσει τα χέρια του Μεντί που θέλει μικρό και ευέλικτο ρόστερ. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια και για τον Φορτούνη. Ο αρχηγός μπορεί να μην κουμπώνει στο πλάνο της ασφυκτικής πίεσης ψηλά, αλλά είναι η ελπίδα για να ξαναδούμε καλά στημένα, σέντρες και πάσες της προκοπής (στα φιλικά πέτυχε γκολ από απευθείας εκτέλεση φάουλ και παραλίγο να το επαναλάβει στον αγώνα με τον Ατρόμητο). Αντικειμενικός με τον Κωστάκη δεν υπήρξα ποτέ και ούτε θα γίνω στα ποδοσφαιρικά του «γεράματα». Μπορώ να συζητήσω το πόσο απαραίτητος θα είναι σε ευρωπαϊκούς αγώνες που θα απαιτείται συνεχής ένταση και πίεση, μου φαίνεται αστείο, παρά την ηλικία του, να συζητάμε αν είναι χρήσιμος στο να διασπάσει τις ελληνικές άμυνες. Καλά στοιχεία και από τον Σα (ο οποίος, πάντως, επίσης είναι κάπως αργός για την πίεση που θέλει ο Μεντιλίμπαρ -- στην παρουσία τη δική του και του Κωστάκη, όμως, οφείλεται ότι με τον Ατρόμητο είδαμε και λίγο στρωτό ποδόσφαιρο, και ας απέχουμε ακόμα αρκετά από το καλό ποδόσφαιρο). Υποθέτω ότι θα προτιμούσα να τον έβλεπα στην θέση οκτώ και μπροστά του τον Φορτούνη ή τον Ζότα, αλλά ας μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας...). Για το τέλος ο Ρόκα: συμπαθητική σέντρα έχει, συμπαθητική ντρίμπλα έχει, και, επίσης, φαίνεται να γουστάρει να μπουκάρει περιοχή (με μια ντρίμπλα του κερδίζει και το πέναλτι, που χάνεται, με τον Ατρόμητο). Αν κάτι έχω να του προσάψω (και μένει να δούμε αν είναι κανόνας ή εξαίρεση) είναι η φάση στον αγώνα με τον Ατρόμητο που ενώ έχει ελεύθερο μέσα στην μεγάλη περιοχή τον Ζότα --και μαρκαρισμένο τον Ελ Καμπί-- επιλέγει να πάει σε δύσκολο σουτ (επίσης, δεν φαίνεται πολύ δυνατός, αλλά, όπως ξανάπα, μην τα θέλουμε κι όλα).
- Για τους λάτρεις της λογιστικής: αν πιστέψουμε το transfermarkt (το οποίο, πάντως, σίγουρα δεν περιλαμβάνει τα μπόνους που ανεβάζουν το κόστος), έχουμε και λέμε: Κάρμο (9m από Νότιγχαμ- πάντως ο Κάρμο είναι δανεικός), Γκονζάλες (8,6m από Τσίβας), Τίκι (5m από Ορθόδοξα Αδέρφια), Ρόκα (5m από Χιρόνα), Σμαΐλοβιτς (5m από τη Νορβηγική Σάντεφιορντ), Πόποβιτς (1,5m από Ορθόδοξα Αδέρφια), Σάλιακας (1,3m από Σανκτ Πάουλι), Ζότα και Σα είναι δανεικοί (αμφότεροι από Νότιγχαμ) ενώ όσοι δεν άκουσαν το όνομά τους ήρθαν ως ελεύθεροι. Ολοκληρώνοντας με τα λογιστικά βιβλία (και πάντα σύμφωνα με τo transfermarkt --που δεδομένα δεν είναι ακριβές-- τα φετινά έσοδα από τις μεταγραφές --μέχρι και την Τετάρτη 26/8-- είναι 63,75m και τα έξοδα 38,1m, δηλαδή έχουμε καβάτζα 25,65m).
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΑΝΤΕΣ
- Σημαντική απώλεια ο Κωσταντής Τζολάκης (23 ετών, 23,3m στην αγγλική Χαλ). Δεν ξέρω αν ονειρευόταν να πάει σε μια μικρομεσαία ομάδα της Premier, ούτε ποια ήταν η προσφορά που του έγινε (και που δεν δέχτηκε) για ανανέωση συμβολαίου, και, προφανώς, είχε λογική η πώλησή του από το να φύγει του χρόνου ως ελεύθερος. Εκτός από το ότι χάνεται ένας Έλληνας από τις ακαδημίες, ο Ολυμπιακός είχε συνηθίσει στην ασφάλεια που πρόσφερε ο Τζολάκης, ο οποίος είχε και μεγάλη συμμετοχή τα δύο τελευταία χρόνια στην ανάπτυξη (το πόσο αυτό είναι σωστό, είναι άλλη κουβέντα). Στην άμυνα: παρελθόν ο Κοστίνια (26 ετών, 12,7m στην Brighton -- να κάνει παρέα στον Κωστούλα), ο οποίος έκανε ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα στον Ολυμπιακό, αλλά την περσινή χρονιά ήταν άφαντος (ο Νικολακό είχε αναφέρει από νωρίς το ότι παίζει να είχε ξενερώσει που δεν δόθηκε πέρυσι). Όπως και να έχει, με αυτό το πόσο, του βάζεις κόκκινη κορδέλα και καλά να είναι το παιδί. Παρελθόν και ο Ορτέγκα (27 ετών, 5m στην Ρίβερ), που είχε έρθει ως το τεράστιο ταλέντο από την Αργεντινή (εκείνο το καλοκαίρι, αυτός, και όχι ο Έσε, ήταν το «μεγάλο» όνομα). Φιλότιμος, συμπαθής, αλλά το γεγονός ότι δεν κατάφερε να πάρει σπίτι του τη φανέλα του βασικού από αυτόν τον Μπρούνο (για μένα, σαφώς ανώτερος του Αφρικανού) λέει πολλά. Αντίο και ευχαριστώ και στον Μπιανκόν (26 ετών, 2,5m στην Άντερλεχτ). Ο Γάλλος έδωσε ό,τι είχε και μπορούσε, αλλά πέρσι έγινε φανερό ότι αυτό δεν ήταν αρκετό για τον τρίτο στην ιεραρχία στόπερ (και αν αυτό είχε γίνει αντιληπτό από το περσινό καλοκαίρι, μπορεί η πορεία μας στο Ch.L. να μη σταματούσε στη Λεβερκούζεν). Τον δρόμο για την Β΄ Κατηγορία της Γερμανίας και τη Νυρεμβέργη πήρε και ο 21 ετών Καλογερόπουλος (ως ελεύθερος).
- Από τη μεσαία γραμμή αποχώρησε ο Νασιμέντο (23 ετών, δανεικός στην Ρίο Άβε), ενώ έχουμε δανεισμών συνέχεια για τον Παπακανέλο (θυμίζω ότι ο εικοσάχρονος μέσος ήταν ο σημαντικότερος, ίσως, παίκτης στην κατάκτηση του Youth Champions League), ο οποίος επέστρεψε από την Ρίο Άβε για τον Αστέρα Τρίπολης. Η μεταγραφή του με 15,5m στην Κάνσας Σίτυ είναι η μεγαλύτερη προσφορά που είχε στην ομάδα ο Αντρέ Λουίζ (24 ετών). Ο Βραζιλιάνος εξτρέμ δεν κούμπωσε ποτέ στον Ολυμπιακό, ούτε δικαιολόγησε την απόφαση να είναι η ενίσχυση που χρειαζόμασταν πέρσι τον Γενάρη στις πτέρυγες (και, επιμένω, πως η απόκτησή του, βάσει των στατιστικών του, είχε λογική). Παρελθόν και οι Στρεφέτσα (29 ετών, 4m στην Παλέρμο -- και το μόνο που μπορεί κανείς να πει βάσει της απόδοσής του στην ομάδα μας είναι «Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο»), Ταρέμι (34 ετών, 400.000 στην Αλ Ουάσλ των Η.Α.Ε.), Ποντένσε (επιστροφή μετά τον δανεισμό του πίσω στην Σαουδική Αραβία) και Μπετανκόρ (33 ετών, ελεύθερος στη Λας Πάλμας της Β΄ Ισπανίας -- και για να λέμε την αλήθεια ευκαιρία για να δείξει αν μπορεί να σταθεί ως δεύτερος ή τρίτος σέντερ φορ δεν πήρε ποτέ). Μια ξεχωριστή αναφορά στον Γιώργο Μασούρα, έναν παίκτη που τίμησε και με το παραπάνω την ριγωτή. Δεν ήταν το εξτρέμ που ονειρευόμασταν, αλλά ήταν από τους παίκτες που ίδρωναν τη φανέλα, καταλάβαινε καλά που αγωνιζόταν και με ήθος που σε έκανε περήφανο για τους παίκτες της ομάδας μας. Παρότι θα τον ήθελα για το rotation (είναι και Έλληνας), χάρηκα με τη μεταγραφή του, καθώς στη Σαουδική Αραβία θα πάρει ένα πολύ καλό τελευταίο συμβόλαιο και θα γλιτώσει από την αχαριστία των οπαδών που ποτέ δεν του συγχώρεσαν ότι δεν είναι κράμα Τζόλε, Γκαλέτι και Ζιοβάνι μαζί (και ναι, συμφωνώ, τα βασικά μας εξτρέμ πρέπει να είναι πιο ποιοτικοί παίκτες από τον Γιώργαρο).
ΠΩΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΡΟΣΤΕΡ
Τερματοφύλακες: Ορτέγκα, Πόποβιτς, Στουρνάρας (και στη θεωρία, είμαστε καλά)
Αριστερό μπακ: Τίκι, Μπρούνο. Ιδανικά θα ήθελα να έφευγε και ο Μπρούνο. Συμφωνώ ότι μπορεί να έρθει και χειρότερος, αλλά, μεταξύ μας, δεν το βρίσκω και ιδιαίτερα πιθανό. Ο Μπρούνο είναι στην ομάδα από τον Ιανουάριο του '25 και έχει πολύ περισσότερα κακά παιχνίδια από καλά (και στην πλειοψηφία τους αδιάφορα). Στη θεωρία, πάντως, και εδώ είμαστε καλά.
Κεντρικοί Αμυντικοί: Αριστερα Πιρόλα και Κάρμο, Δεξιά Ρέτσος και Σμαΐλοβιτς. Πέμπτη λύση ο Κουτσίδης που στα φιλικά στάθηκε αξιοπρεπώς. Στη θεωρία, η καλύτερη τετράδα που θυμάμαι, και μακάρι αυτό (αν πάντα δεν έχουμε αλλαγές) να μην οδηγήσει σε γκρίνιες, καθώς μιλάμε για τέσσερις παίκτες που θέλουν να είναι βασικοί.
Δεξί μπακ: Σάλιακας και Ροντινέι. Στη θεωρία, η μία θέση που η ομάδα ψάχνει για να αποκτήσει τον βασικό. Στην πράξη η ομάδα έχει δίκιο που ψάχνει, αρκεί να μη μας έρθει ξανά κανένας Μαφέο...
Θέση 6-8: Γκαρσία, Έσε, Σιπιόνι, Μουζακίτης, Φρόιλερ, Τσικίνιο, Σα. Θεωρητικά, και εδώ (έστω για τις θέσεις 6-8-10) η ομάδα ψάχνει έναν ή δύο παίκτες (και αυτό σημαίνει και αποχώρηση/εις). Στη θεωρία, πάντως και έτσι η σεζόν βγαίνει. Αρκεί ο Έσε να αντέξει την καταπόνηση στο 6 και ο Μεντιλίμπαρ να θέλει να δοκιμάσει τον Σα ή/και να επιστρέψει τον Τσικίνιο στο 8. Επίσης, όπως όλα, έτσι και οι παίκτες κάποια στιγμή κλείνουν τον κύκλο τους στην ομάδα. Προσωπικά, αρνούμαι να πιστέψω ότι οι Έσε, Τσικίνιο και Μουζακίτης δεν έχουν και άλλα να δώσουν.
Θέση 8-10: Έσε, Σιπιόνι, Μουζακίτης, Τσικίνιο, Σα, Ζότα, Φορτούνης. Θεωρητικά, καλά μου φαίνεται, με δεδομένο ότι δεν ξεγράφω ακόμα παίκτες. Επαναλαμβάνω, πάντως, πως για τις θέσεις 6-8-10, ο Ολυμπιακός συνεχίζει να ψάχνει έναν ή δύο παίκτες.
Αριστερό εξτρέμ: Μαρτίνς, Ρόκα, Ζότα, Φορτούνης. Αν δεχτούμε ότι ο Ρόκα ήρθε ως έτοιμος παίκτης και όχι ταλέντο, τότε είμαστε κομπλέ. Και κάτι σχετικά με τον Ζέλσον: φουντώνουν οι φήμες ότι επίκειται αποχώρηση και οι περισσότεροι συμφωνούν. Στα μάτια μου, ο Ζέλσον είναι (αυτή τη στιγμή) το καλύτερο εξτρέμ στην ομάδα και η αντικατάστασή του μόνο εύκολη δεν θα είναι. Ναι, συμφωνώ ότι τα νούμερά του είναι απελπιστικά κακά για τον βασικό εξτρέμ, αλλά υπάρχει και η μεγαλύτερη εικόνα: τις μισές από τις επιθέσεις που «χαλάει» τις έχει δημιουργήσει με την ταχύτητα, την ντρίμπλα και το κοντρόλ του (με έναν πιο αργό ή πιο άμπαλο εξτρέμ στις μισές φάσεις, δεν θα είχαμε προλάβει την μπάλα και στις άλλες θα είχε χαθεί το κοντρόλ), οι αμυντικοί δεν μπορούν να τον αφήσουν από τα μάτια τους, κερδίζει δεκάδες φάουλ και κάρτες. Τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα: όλοι έκραζαν τον Ρέαμπτσιουκ, αλλά τρία χρόνια μετά δεν έχουμε βρει ακόμα κάποιον που να τα κάνει καλύτερα στο επιθετικό (αδύναμο για τον Μολδαβό) κομμάτι -- για την αμυντική λειτουργία ούτε λόγος. Ακούω ότι ο Ζέλσον θα έπρεπε να είχε μεγαλύτερο ανταγωνισμό, το ότι δεν έχει θέση στο ρόστερ, όχι.
Δεξί εξτρέμ: Φορτούνης, Ζότα, Ροντινέι, Μαρτίνς, Ηλίου φαεινότερο ότι χρειαζόμαστε ενίσχυση. Στη θεωρία, η θέση για την οποία θα πέσουν και τα χοντρά λεφτά. Απαραίτητη διευκρίνιση ότι ο Φορτούνης ΔΕΝ είναι πλάγιος μέσος, ο Μαρτίνς παίζει καλύτερα από τα αριστερά και ο Ροντινέι δύσκολα βγάζει ενενηντάλεπτο...
Επίθεση: Ελ Κααμπί, Γκονζάλες, Κλέιτον. Θεωρητικά ο Κλέιτον θα αποχωρήσει και θα αποκτηθεί παίκτης για τρίτη επιλογή. Με αφορμή τον αγώνα με τον Ατρόμητο: ένα πολύ μικρό --ευτυχώς-- κομμάτι του πύρινου κόσμου έδειξε για μια ακόμα φορά τη μαλακία που το δέρνει γιουχάροντας τον Ελ Κααμπί, έναν από τους μεγαλύτερους σκόρερ που έχουν φορέσει την ερυθρόλευκη (και από τους βασικούς συντελεστές στην κατάκτηση του Conference). Σε αντίθεση με την περσινή χρονιά (και μετά το Κόπα Άφρικα) που ο Μαροκινός ήταν βαρύς, στον αγώνα με τον Ατρόμητο (και παρότι, λόγω ανικανότητας των υπεύθυνων, βρέθηκε να αγωνίζεται 210 λεπτά κόντρα στην NEC και 90 λεπτά στο πρωτάθλημα), ήταν μέσα στις φάσεις. Και, ναι, προφανώς η απόφασή του να εκτελέσει αλά Πανένκα το πέναλτι στο 80΄ ήταν (θα είμαι όσο πιο επιεικής μπορώ) άστοχη, η πραγματικότητα παραμένει: ήταν ένα χαμένο πέναλτι από μια κάκιστη εκτέλεση (ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία -- γενικότερα, αλλά επειδή και του Ελ Καμπί συγκεκριμένα, ίσως να πρέπει κάποιος άλλος να αναλάβει τις εκτελέσεις). Αυτό δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να τον γιουχάρει (και, ναι, ξέρω, αυτοί πληρώνονται, εμείς πληρώνουμε, κ.λπ. κ.λπ., ΑΛΛΑ: αν δεν μπορείς να κρατηθείς για να μη γιουχάρεις τον Ελ Κααμπί στην πρώτη αγωνιστική: α. Σάλτα και γαμήσου, β. Κόψε το γήπεδο, σου κάνει, και μας κάνεις, κακό).
- Μια αναφορά στον Μεξικανό Σάκη Ρουβά ή Μπέκαμ (για να το πάμε στο πιο ποδοσφαιρικό). Το αν είναι σημαντική μεταγραφή φαίνεται από τις αντιδράσεις (θετικές και αρνητικές) στο Μεξικό. Το θέμα είναι αν εκτός από σούπερ σταρ έχει το μυαλό στο κεφάλι του, καθώς και πόσο ικανός σκόρερ είναι (το σταριλίκι δεν συνδυάζεται υποχρεωτικά με αντίστοιχες ικανότητες). Ο Ολυμπιακός έχει απόλυτη ανάγκη να βγει η μεταγραφή, καθώς μόνο με Ελ Κααμπί να τραβά το κουπί, δεν βλέπω πώς θα λυθεί το περσινό πρόβλημα στο σκοράρισμα που στοίχισε και το πρωτάθλημα. Και κάτι για την τρίτη επιλογή (Κλέιτον ή όποιος): αντιλαμβάνομαι ότι οι οπαδοί θέλουμε η τριάδα επιθετικών να απαρτίζεται από πρωτοκλασάτους παίκτες. Στην πράξη, όμως, και όπως φάνηκε πέρσι, αυτό δεν είναι τόσο απλό: οι τρεις (ή τέσσερις -- κατά τον Καραπαπά) πρωτοκλασάτοι επιθετικοί έγιναν ένας όταν ήρθε η ώρα των αγώνων, καθώς οι δύο ήταν απολύτως ξενερωμένοι που δεν λογίζονταν ως βασικοί (στον Κλέιτον δεν αναφέρομαι καν -- μέχρι να δείξει κάτι). Σε συνέχεια των δηλώσεων περί «4 πρωτοκλασάτων επιθετικών, ενώ οι αντίπαλοι έχουν ενάμιση» και με δεδομένο ότι την πρώτη αγωνιστική στο ΑΕΚάκι σκόραραν και οι τρεις επιθετικοί (Γιόβιτς, Βάργκας και Ζίνι) ας αναφέρουμε ότι καλό θα ήταν την --εν πολλοίς δικαιολογημένη-- αλαζονεία να την εκφράζουμε εμείς οι οπαδοί και όχι η διοίκηση (σε περίπτωση που ξεχάστηκε και η δήλωση για το «Milko Cup» το αναφέρω).
ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ
- Η ομάδα χρειάζεται ακόμα ενίσχυση σε τουλάχιστον δύο θέσεις (δεξί μπακ και εξτρέμ) και τρίτη επιλογή για την επίθεση. Αυτές οι μεταγραφές θα γίνουν σίγουρα, ενώ μένει ακόμα να δούμε ποιοι άλλοι θα αποχωρήσουν (πέρα από αυτούς που μπορεί να έρθει καλή πρόταση, π.χ. Ζέλσον, Τσικίνιο, Πιρόλα, θεωρητικά στο ρόστερ είναι ακόμα οι φευγάτοι Καμπελά --άλλος που πήγε άκλαυτος--, και Γιάρεμπτσουκ) και ποιοι θα τους αντικαταστήσουν.
- Προτείνω να κρατάμε μικρό καλάθι, αλλά να μη φέρνουμε και την καταστροφή. Ναι, ο τρόπος παιχνιδιού του Μεντιλίμπαρ είναι γνωστός, αλλά η ατομική ποιότητα αρκεί για να κάνει τη διαφορά. Συμφωνώ ότι οι αντίπαλοι μάς έχουν διαβάσει, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να εξηγήσει την περσινή αγωνιστική καθίζηση. Οι μικροί αντίπαλοι, στη συντριπτική πλειοψηφία, με φουλ άμυνα και καθυστερήσεις μας έπαιζαν πάντα έτσι κι αλλιώς. Για τους θεωρητικά μεγάλους, πράγματι, ο τρόπος ανάπτυξής μας τους προσέφερε τη δυνατότητα να μας παίξουν αμυντικά, να αφήνουν χώρο στα πλάγια, επιτρέποντας να έχουμε συνήθως ανούσια κατοχή και να αναλωνόμαστε σε (κακές -- και αυτό είναι θέμα παικτών) σέντρες που στόχευαν τον έναν (και αυτό είναι επίσης ΚΑΙ θέμα παικτών) ερυθρόλευκο που περιστοιχιζόταν από 4-5 αντιπάλους.
- Όμως: παρότι ο Μεντιλίμπαρ παίζει πάντα με έναν παρόμοιο τρόπο, τη χρονιά του Conference είχες σεληνιασμένους τους Φορτούνη και Ποντένσε και έναν Ελ Κααμπί που έκανε τη μισή ευκαιρία γκολ. Αντίστοιχα, τη χρονιά του νταμπλ είχες τον Ελ Κααμπί στα ίδια, υψηλά, στάνταρ, ενώ ακόμα η ομάδα έβγαζε απίστευτη ένταση (καθοριστική σε αυτό και η ύπαρξη του Κωστούλα, από Νοέμβρη και μετά, ενός παίκτη που ουδέποτε προσπάθησες πραγματικά να αντικαταστήσεις --εννοώ να αποκτήσεις κάποιον παίκτη με κοινά --έστω και χειρότερα-- χαρακτηριστικά: τέτοιος είναι ο Τετέι, ο γυάλινος --αυτό έδειξε όσο ήταν στο ΑΕΚ-- Λιβάι Γκαρσία, και ΙΣΩΣ ήταν ο Αντρέ Λουίζ).
- Το πόσο καμένη είναι σε αντοχές αυτή η ομάδα φάνηκε στον αγώνα με τον Ατρόμητο (περισσότερο μέσα από το γήπεδο, παρά από την τηλεόραση): η είσοδος των Ζότα, Τίκι και Σιπιόνι (από πέρσι του έχω αδυναμία και αναρωτιέμαι γιατί δεν έχει πάρει τις ευκαιρίες που αναλογούν στις εμφανίσεις του -- να αναφέρω εδώ, για όσους λένε ότι υστερεί στην ανάπτυξη, ότι οι τρεις τελευταίες μακρινές κάθετες που θυμάμαι στην ομάδα είναι δύο του Σιπιόνι, σε καλοκαιρινό φιλικό --γκολ ο Ζότα--, και με τη NEC, και του Ροντινέι προς τον Σα στον αγώνα με τον Ατρόμητο) έκανε την ομάδα να φαίνεται πυραυλοκίνητη. Το έχουμε ξαναδεί στον Ολυμπιακό του Μάρτιν (λιγότερο) και στην ΑΕΚ του Αλμέιδα (περισσότερο): όταν μια ομάδα που η ένταση και η πίεση είναι το βασικό συστατικό του παιχνιδιού της χάνει την ενέργειά της (καθώς οι παίκτες αδυνατούν να βγάζουν σερί χρονιές σε φουλ ένταση και είναι ένα κλικ κάτω), το θέαμα είναι αποκρουστικό.
- Αντιπαθώ τους διθυράμβους και σιχαίνομαι τον μηδενισμό. Αν ο κύκλος του Μεντιλίμπαρ έχει κλείσει, το τέλος πρέπει να έρθει με τον σεβασμό που αρμόζει σε έναν από τους πιο επιτυχημένους (αν όχι τον πιο επιτυχημένο) προπονητές στην ιστορία του συλλόγου. Το ίδιο και για παίκτες που μας έχουν χαρίσει στιγμές ανείπωτης χαράς και υπερηφάνειας. Δεν βλέπω τον λόγο να θεωρούμε τον Ολυμπιακό αδιαφιλονίκητο φαβορί για τον τίτλο, μου φαίνεται γελοίο να ακούω ότι θα παλέψουμε για την 4η θέση (αν και στη ζωή όλα γίνονται). Ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να είναι ισχυρός (για ιδεολογικούς λόγους απεχθάνομαι το στοίχημα, αλλά δεν είναι τυχαίο ότι είναι ακόμα πρώτο φαβορί για το πρωτάθλημα) και αυτό οφείλεται στη διοίκησή του. Δεν γίνονται όλα σωστά, δεν γίνονται και όλα λάθος (αν και για δύο καλοκαίρια --μετά την καθυστερημένη απομάκρυνση του Πέδρο Μάρτιν-- φλερτάραμε πολύ με το «όλα λάθος» -- και πάλι, οι αντιδράσεις και αποφάσεις της διοίκησης ήταν που τη δεύτερη καταστροφική χρονιά οδήγησαν στην κατάκτηση δύο ευρωπαϊκών τίτλων).
- Ένα από αυτά που πληρώσαμε πέρσι (και συνεχίζουμε και φέτος στα επίσημα παιχνίδια) είναι να πετάμε το πρώτο ημίχρονο. Ειδικά στα περσινά ντέρμπι, σε κάμποσα από αυτά δεχτήκαμε γκολ στο πρώτο πεντάλεπτο και κάναμε σοβαρή ευκαιρία μετά το 60΄. Έτσι, όμως, δουλειά δεν γίνεται. Και αυτό (η έλλειψη συγκέντρωσης στην έναρξη των αγώνων) είναι και θέμα παικτών, αλλά κυρίως προπονητή. Και αφού λέμε για κουσούρια: και στα έξι φιλικά, ένας κλασικός τρόπος άμυνας ήταν να κατεβάζουμε τον αντίπαλο από τη φανέλα. Λόγω φιλικών, δεν πήραμε κάρτες. Την ίδια συνταγή, όμως, ακολουθήσαμε και στα επίσημα με την NEC (και εκεί πήραμε -- τράβηγμα φανέλας, και πέναλτι, παραλίγο να κάνει και ο Μαφέο με το που μπήκε κόντρα στη NEC. Αν το είχε κάνει, θα μιλούσαμε για τον ποδοσφαιριστή που όσο πρόλαβε να αγωνιστεί, είχε την απόλυτη αρνητική προσφορά -- δεν τα έχω με αυτόν, με τον άνθρωπο που έκρινε ότι αυτή η ποδοσφαιρική μετριότητα, που δεν έδειξε απολύτως τίποτα σε φιλικά και επίσημα --κάτι, βρε παιδάκι μου: αντοχή, ταχύτητα, πάσα, ποδοσφαιρική ευφυΐα, αμυντική ικανότητα ψηλά ή χαμηλά-- μπορεί να σταθεί στο Champions League τα έχω). Επίσης: σκληρά φάουλ (είτε ατιμώρητα, είτε τιμωρημένα --επιεικώς-- με κίτρινη κάρτα) κάναμε γενικά στα φιλικά. Σε τρία επίσημα, έχουμε δύο απευθείας κόκκινες και καλό θα ήταν να το κοιτάξουμε.
ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
- Χωρίς να βλέπω πλέον ποδόσφαιρο, η μόνη εικόνα που μπορώ να έχω για παίκτες είναι κοιτώντας το βιογραφικό τους. Με βάση αυτό, μπορώ να καταλάβω την απόκτηση παικτών, όπως οι Λαλά (δεξί μπακ, που είχε ψηφιστεί ως το καλύτερο της Γαλλίας), Τζούρτζεβιτς (σπουδαίο ταλέντο στη Σερβία, επιθετικός) ή, στα πιο πρόσφατα, των Κοστίνια (παίκτης που είχε ψηφιστεί καλύτερο δεξί μπακ στην Πορτογαλία), Σιπιόνι (μεγάλο ταλέντο στην Αργεντινή), Νασιμέντο (διεθνής με την Κ-21 Πορτογαλίας και καλύτερος νεαρός παίκτης στην Β΄ Κατηγορία Πορτογαλίας) και Αντρέ Λουίζ (με --πράγματι-- εντυπωσιακές εμφανίσεις στη Ρίο Άβε). Κάποιοι θα πιάσουν, κάποιοι όχι. Όλοι αυτοί, όμως, είχαν δείξει ήδη κάποια πράγματα. Αντίθετα, αδυνατώ να καταλάβω την απόκτηση παικτών όπως οι Μαφέο, Μανσά (η αντίληψη ότι Μπιανκόν και Μανσά μπορούν να είναι οι αναπληρωματικοί στόπερ μάς στοίχισε πέρυσι) και κάμποσων ακόμα που ξεχνάω, καθώς δεν έκαναν τίποτα άξιο λόγου για να τους θυμάμαι.
- Καταλαβαίνω ότι από τις ακαδημίες και την Β΄ Ομάδα δεν μπορείς να περιμένεις κάθε χρόνο παίκτες ικανούς να σταθούν στην πρώτη ομάδα. Καταλαβαίνω, επίσης, ότι οι ακαδημίες είναι εκ των ων ουκ άνευ. Αν, όμως, από την Β΄ Ομάδα δεν μπορείς να βασιστείς τουλάχιστον για τις τρίτες εναλλακτικές σου σε κάποιες θέσεις, για ποιο λόγο να υπάρχει; Έτσι κι αλλιώς, κάποιους καλούς μικρούς --που για διάφορους λόγους δεν δείχνουν ότι μπορεί να σηκώσουν το βάρος της φανέλας της πρώτης ομάδας-- θα τους δώσεις δανεικούς σε ομάδες πρώτης εθνικής ή του εξωτερικού. Η ιδέα της Β΄ ομάδας πάντα με εξίταρε, καθώς θεωρούσα ότι θα ήταν ένας καλός προθάλαμος για τη μεγάλη. Ιδανικά (και ιδέα δεν έχω κατά πόσο αυτό είναι εφικτό), οι ομάδες των ακαδημιών από μια ηλικία και μετά, καθώς και η Β΄ ομάδα θα έπρεπε να αγωνίζονται όπως η πρώτη ομάδα, ώστε η ένταξη των πιτσιρικάδων στην πρώτη ομάδα να γίνεται όσο πιο εύκολα και ομαλά είναι εφικτό.
- «Μεντιλίμπαρ Οε, οε, οε»: Πριν την έναρξη των περσινών εντός έδρας αγώνων, ο Μεντί γνώριζε --και έτσι πρέπει-- την αποθέωση από τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια κάμποσων αγώνων παίκτες γιουχάρονταν συστηματικά (και δεν μιλάω για την αυθόρμητη κραυγή απογοήτευσης κάθε φορά που μια σέντρα έβγαινε πλάγιο ή ένα σουτ απειλούσε τα αποδημητικά πτηνά που πετούσαν ανέμελα πάνω από το γήπεδο: αναφέρομαι σε συνειδητό γιουχάρισμα σε επαφή με την μπάλα ή την ώρα των αλλαγών). Αυτό είναι ανεπίτρεπτη αντίφαση: για την εικόνα τη βασική ευθύνη έφερε ο Μεντί, που --ορθά-- αποθεωνόταν και όχι οι παίκτες που --αδικαιολόγητα-- γιουχάρονταν. Και τη φετινή πρώτη αγωνιστική: η αποθέωση του Μεντί ήρθε --όχι όπως πέρσι πριν την έναρξη--, αλλά μετά το 1-0. Και έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι που το φώναζαν, αν ο Κάρμο δεν πετύχαινε αυτή την γκολάρα, στη λήξη του αγώνα, θα γιούχαραν τους πάντες (ΚΑΙ τον Μεντιλίμπαρ)...
- Άλλο η κριτική, άλλο η ισοπέδωση. Όσα και να προσάπτω στον Μεντιλίμπαρ, θεωρώ δεδομένο ότι δεν αντιλαμβάνομαι ούτε το 1/10 από αυτά που γνωρίζει ο κόουτς (και γι' αυτό αυτός προσπορίζεται με την προπονητική και έχει κατακτήσει δύο ευρωπαϊκούς τίτλους, ενώ οι δικές μου επιτυχίες είναι στο Championship Manager 01-02, γιατί οι σύγχρονες εκδόσεις μού φαίνονται πολύπλοκες). Επίσης, εύχομαι σε λίγους μήνες να κάνω κωλοτούμπες και να αναθεωρώ την άποψή μου για όσους στην ομάδα δεν μου γεμίζουν το μάτι.
- Και ένα τελευταίο: ένα από τα τριπάκια που έχουμε μπει από την εποχή του Πέδρο Μάρτιν είναι ότι ομάδες και παίκτες βελτιώνονται όσο περνά ο καιρός σαν να είναι ένας φυσικός νόμος ή σαν παιχνίδι rpg που με την εμπειρία πάντα γίνεσαι καλύτερος. Θυμάμαι ακόμα τη συνέντευξη του γυμναστή την τελευταία σεζόν του Μάρτιν που δήλωνε βέβαιος ότι από μέσα Νοέμβρη (νομίζω) η ομάδα θα έχει βρει τα τρεξίματα και τις αντοχές της (δεν έγινε ποτέ). Έχω ακούσει από πολλούς (και το έχω σκεφτεί και ο ίδιος) ότι ο Χ παίκτης θα είναι καλύτερος την επόμενη χρονιά. Η αλήθεια είναι ότι, και με Μάρτιν και με Μεντί, αυτό (την ομάδα να εμφανίζεται ιδιαιτέρως βελτιωμένη από Νοέμβρη-Δεκέμβρη και μετά) το ζήσαμε κάμποσες φορές. Όμως: υπήρξαν οι χρονιές που η βελτίωση (και σε φυσική κατάσταση και γενικότερα) δεν ήρθε ποτέ. Αντίστοιχα και με παίκτες: οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές που θα αγωνιστούν στην Ελλάδα έχουν όχι ιδιαιτέρως υψηλό ταβάνι και αυτό μπορεί να το πιάσουν πριν καν κλείσουν τα 25. Θεαματική βελτίωση του Μπιανκόν από την πρώτη στη δεύτερη χρονιά. Κακώς, όμως, θεωρήθηκε ότι αυτή η βελτίωση θα επαναληφθεί και την τρίτη σεζόν. Και όχι μόνο: Σισέ, Καμαρά και αμέτρητοι ακόμα που από ένα σημείο και μετά η απόδοσή τους όχι απλά δεν βελτιωνόταν, αλλά έπεφτε. Και αν εμείς οι οπαδοί αυτό το ξεχνάμε, οι υπεύθυνοι για τον σχεδιασμό της ομάδας πρέπει να το έχουν πάντα στο μυαλό τους (τουλάχιστον να μην ποντάρουν στο ότι οι παίκτες θα βελτιωθούν).
Και ας κλείσω αυτό το τεράστιο σεντόνι (σαν το σεντόνι του Champions League που δεν σηκώνει φέτος η ομάδα) όπως ξεκίνησα:
ΘΡΥΛΕ ΓΕΡΑ, ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΞΑΝΑ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου